10 jaar later….

December 2015..

Een datum die mijn leven in tweeën snijdt. Voor en na.

Longkanker. Veertig bestralingen. Dagen die in elkaar overvloeien, weken die bestaan uit hoop en angst. En dan,                                                   23 Maart 2016..                                                     Het goede nieuws…de tumor is weg. Stil. Alsof hij er nooit geweest is.

Ik kan weer ademhalen. Voorzichtig. Dankbaar. Misschien zelfs een beetje opgelucht. Er is genezing. Er is zelfs weer vreugde. Maar er is ook een versie van mij die altijd naast dat alles zal bestaan, gevormd door wat ik heb meegemaakt, en zowel de zichtbare als de onzichtbare restanten ervan zal dragen.

Vijf jaar later. 23 maart 2021. Alsof die datum iets met mij heeft.                         Blaaskanker.     Maar dit keer komt de tumor niet alleen…… maar met uitzaaiingen. Het woord dat alles zwaarder maakt. Palliatief…Vier chemokuren. Een operatie…Toch weer hoop..Mijn lichaam opnieuw een strijdtoneel. Alles wordt gegeven. Alles wordt gevraagd. Want de waarheid is dat wanneer je vecht voor je leven, je niet de luxe hebt om te doen alsof….

Het lijkt op een nachtmerrie maar helaas het is echt waar…. En dan na de operatie. Alles van de tumor…. weg.. Opnieuw hoop. Opnieuw licht.

Maar het leven is niet altijd genadig.

Na drie maanden komt het terug. Alsof het mij niet los wil laten. Er volgt….Elf keer immuuntherapie. Elke keer weer die spanning, dat wachten, dat stille gesprek met jezelf: hou vol,ga door.

Maart 2023. Een spoedopname … bloedvergiftiging…. Stoppen met de immuuntherapie… maar dan….. een schone scan… niets te zien….                  En weer… hoop,stilte, spanning….        Weer is alles weg.                                   

Eenmaal aangeraakt door kanker, word je er niet door gedefinieerd. Maar je wordt er voor altijd door veranderd.                              Je zou denken: nu mag het klaar zijn.      Nu mag er rust komen.

Maar het leven schrijft zijn eigen verhaal.          2026.

Mijn hart slaat over. Niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. Er volgen scan’s…Dat onderbuikgevoel dat ik inmiddels maar al te goed ken. Een ECG die niet klopt. Een scan waarvoor de uitslag te lang duurt. Blikken die ik probeer te lezen voordat iemand iets zegt.

En dan… weer dat woord.

Helaas Mevrouw… Een  Longtumor….

Er volgen ..Twintig bestralingen.

Weer die weg. Weer die strijd. Weer dat wachten.

En nu zit ik hier.                                           Tussen hoop en vrees. Tussen “misschien komt het goed” en “wat als…”.

Wachtend op de scans. Wachtend op wat de oncoloog en de Neuroloog zullen zeggen. Alsof mijn ademhaling weer even stilstaat tot dat moment voorbij is.

Het houdt niet op, zeg ik dan..                                 En zo voelt het ook.

Maar ergens, diep onder alles wat ik heb moeten doorstaan, zit iets wat nog steeds niet gebroken is. Iets dat elke keer weer opstaat, zelfs als ik denk dat ik niet meer kan. Iets dat al tien jaar zegt: ik ben er nog.

Misschien is dat geen groot, luid iets.

Misschien is het klein. Stil. Breekbaar zelfs.

Maar het is er.

En voor vandaag…

is dat genoeg.                                                          23 maart 2026.

Een datum die voor mij alles draagt wat er geweest is… en alles wat nog komen gaat…..🍀