Het begon klein

Het begon als iets kleins. Een woord ,     een zin, van de neuroloog na de eerste hersenscan , bijna terloops uitgesproken: “we zien een kleine tumor in het hersenvlies.”                                          Sinds dat moment voelt niets meer klein.

Nu drie maanden later,                                      een tweede scan….                                                 De dagen lijken langer te duren. Gedachten draaien in cirkels waar geen einde aan komt. Is het hetzelfde gebleven, hoop ik zachtjes. Of is het gegroeid, fluisterd angst er meteen achteraan.

Twee zinnen, twee mogelijke werelden.    In de ene wereld verandert er niets. Blijft alles stil. Wordt er alleen gekeken, gewacht, gecontroleerd. Een fragiele rust, waarin ik moet leren te leven met iets dat er is, maar zich koest houdt.

In de andere wereld komt beweging. Beslissingen. Woorden als behandeling, operatie, stappen vooruit, terwijl ik eigenlijk stil wil blijven staan.

En nu….Ik sta nu precies tussen die twee werelden in.                                               Wachtend,     wachtend op de uitslag.                   Het wachten is misschien wel het zwaarst. Niet weten waar het naartoe gaat, maar wel voelen dat ik ergens naartoe moet.     Angst klopt zachtjes op de deur van mijn gedachten. Soms voorzichtig, soms luid.En toch… ergens, heel diep, zit ook iets anders. Iets kleins, maar krachtigs.   Hoop.

          Hoop dat het meevalt.                              Hoop dat het stil is gebleven, niet groeit.       Hoop dat ik straks terugkijk op deze dagen en denk: zie je wel….                            Tot die tijd adem ik in. En weer uit.Dag voor dag. Moment voor moment.

Want ook al voelt het onzeker en beangstigend, ik moet sterk blijven…..    Maar…..ik sta hier nog steeds.

En dat alleen al is sterker dan ik denk…..