Bang

Dag Dik,

Ik snap je hoor. Ik was van de week van slag. Heb heel erg gehuild omdat de onzekerheid mij teveel werd. Die angst en onzekerheid blijft en steekt soms de kop op. Naarmate je langer ziek bent krijgt je ziekte een plekje en ben je daar niet steeds meer mee bezig. Stop met zoeken. Het heeft geen zin. Misschien ben jij wel degene die over 10 jaar nog leeft of hebben ze morgen het medicijn gevonden. Probeer te genieten van het hIer en nu. De behandeling slaat aan, er is je gelukkig sowieso meer tijd gegeven. Toi toi Dik, liefs Kato

Lieve Dik,

Misschien lukte het je om niet meer te gaan zoeken naar overlevingskansen. Alle cijfertjes die je vindt zeggen niets over jou als individuele patiënt. Ik zeg altijd: ik ben Monique, geen statistiek. Pas als ik dood ben kom ik in een statistiek terecht. Dat kan net zo makkelijk de 60% groep als de 5% groep zijn. De toekomst zal het leren. Probeer te kijken naar wat je vandaag hebt en kan.

Liefs, Monique 

Dankjewel voor de reactie je hebt gelijk tis vaak wanneer ik me niet lekker voelt dat ik dan ga zoeken of eraan denk.

Knuf dik

Ik merk het meteen als mijn man artikelen heeft gelezen die aangeven hoe zijn overlevingskansen er uit zien. Dan is hij terug getrokken, stil en somber. Ik help hem dan weer om de knop om te draaien, iets dat we allerlei hebben geleerd sinds zijn ziekte. Genieten van het nu, nu het nog kan. Zonde om de tijd die je nog gegeven is tobbend door te brengen. Is natuurlijk soms makkelijker gezegd dan gedaan, maar het helpt echt!

Sterkte!

Anja🌷

Heel herkenbaar! Toch moed houden!!

Hoi Dik, 

Ik zit hier zo wat te lezen over jou  en wat je allemaal al doorstaan hebt. En ja het is kut dat we ziek zijn en je voelt je ellendig omdat je niet meer kan werken, ik heb hetzelfde probleem, ik zou heel graag nog gaan werken, maar kan het niet meer aan, door mijn vermoeidheid. Ik ben ook ziek sinds juli 2024 en ben in september met mijn 1e behandeling begonnen en sindsdien arbeidsongeschikt. 
Ik ben ook bang en onzeker, omdat je niet weet wat je nog te wachten staat en je kan er met zo weinig mensen over praten, omdat ze niet kunnen begrijpen hoe jij je voelt, ook jouw partner kan je daar niet altijd in helpen, wat te begrijpen is. Het blijft gewoon moeilijk, maar ik probeer toch positief te zijn en dat moet jij ook proberen. Er zijn hier zoveel mensen die al 5/6/8/10 jaar met de ziekte omgaan, waarom zouden wij dat dan ook niet kunnen. Ik denk iedereen die hier ziek is heeft die onzekerheid, wat ook normaal is, want is steeds afwachten, wat je bloed zegt, wat je scans aangeven, je blijft in je hoofd toch bezig met malen 🤗  maar probeer alvast te genieten van wat er nog kan en wat je nog wil met je gezin, dat zal je meer rust geven. 
En om je hoofd leeg te maken probeer te praten met lotgenoten, dat lucht op en die begrijpen je. Heel veel succes verder en ik hoop dat mijn preek je toch een beetje helpt. 😜

Liefs 👄 Veerle