Hoe je werkgever je kankertraject kan maken of breken

Ik was HR (Human Resources) manager bij een bedrijf. Human Resources staat wat mij betreft voor de zorg voor je medewerkers. Het zorgen voor de medewerkers deed ik vanuit de organisatie bij zowel gezondheid door de medewerkers in hun kracht te zetten en hen vertrouwen en waardering te geven, te coachen of een luisterend oor te bieden als dat nodig was. Wanneer een medewerker ziek was door hen vanuit de organisatie te begeleiden in hun ziektetraject en de ruimte te geven voor herstel en duurzame inzetbaarheid.

Totdat ik zelf de diagnose kanker kreeg in 2020..... Een week na het onverwacht overlijden van mijn echtgenoot, werd bij mij de diagnose melanoomkanker gesteld en werd ik snel geopereerd. Na 2 weken gaf de bedrijfsarts aan dat ik wel weer aan het werk kon. Nog geen half jaar later bleek ik uitgezaaide borstkanker te hebben. Ik belde mijn leidinggevende en informeerde haar hierover. Er werd op dit bericht gereageerd met de reactie dat je met chemotherapie best kon werken en dat ik een uur later gewoon bij het geplande overleg werd verwacht. En dat heb ik ook gedaan.

Op dat moment zat het bedrijf midden in een fusie met een ander bedrijf die ik begeleide. Tijdens de 20 chemo’s, de borstamputatie en de 30 bestralingen ben ik gewoon fulltime blijven werken. Want ja, ik kon niet gemist worden vond ik, mijn verantwoordelijkheidsgevoel was te groot. Mijn werkgever vond dat wel prima en maakte hier dankbaar gebruik van. Ook toen ik startte met de 10 jaar hormoontherapie waar ik enorm veel bijwerkingen van kreeg. Ik had inmiddels een lymfedrainage apparaat thuis gekregen omdat ik door de hormoontherapie veel last had en nog steeds heb van lymfe oedeem. Ik moest en moet hiervoor nog steeds 3x per dag, 7 dagen per week, 1,5 uur per sessie in liggen. En ik bleef maar werken en werken om de fusie voor de werknemers van het bedrijf goed te laten verlopen. 

In mei 2022 bleek dat ik drager was van het BRCA II gen en moest ik preventief mijn andere borst laten amputeren en mijn eierstokken en eileiders laten verwijderen. Ik heb toen besloten om hiermee te wachten tot 2023 zodat ik mijn werkzaamheden in de begeleiding van de medewerkers in de fusie kon blijven voortzetten tot de afronding van de fusie.

Tot het mij medio juni 2022 allemaal te veel werd en het niet meer ging en ik mij ziek wilde melden.....

Op dat moment kreeg ik te horen dat ziekmelden niet nodig was omdat ik werd ontslagen. Nog geen uur later werd mijn hele afdeling geïnformeerd dat ik ontslagen was en werd er een VSO opgesteld. Dit kon ik natuurlijk niet accepteren en ik heb een advocaat in de arm genomen. Vervolgens kwam ik in een heel juridisch traject terecht waar ik helemaal niet in wilde zitten en waar ik ook helemaal geen energie voor had. 

In augustus 2025, ruim 3 jaar later, heeft het ontslag uiteindelijk pas plaatsgevonden. Het UWV had namelijk  geconstateerd dat mijn werkgever niet de Wet Poortwachter had gehanteerd en gaf mijn werkgever een derde ziektejaar als boete, wat betekende dat ik nog een jaar langer aan mijn werkgever vast zat. Dit alles had inmiddels zoveel met mij gedaan dat ik naast het hele kankertraject ook nog in een zware burnout terecht ben gekomen.

In september 2025 ben ik bij het UWV niet in de WIA maar gelijk in de IVA (duurzaam arbeidsongeschikt) terecht gekomen. Deze IVA beslissing vond ik heel heftig en ik voelde mij volledig afgeschreven, wat ook weer een klap was.

Gedurende dit hele traject ben ik begeleid door een coach van StapNu. Zij heeft mij enorm goed begeleid  en zonder haar had ik nu niet gestaan waar ik nu sta. Het gaat langzaam maar zeker steeds beter en het herstel gaat goed! Zowel fysiek als mentaal. 

Mijn werkgever heb ik nooit meer gesproken....