Hoe je werkgever je kankertraject kan maken of breken

Wow, en ik vind mijn traject met de werkgever al zo ontmoedigend en teleurstellend en dan gaat het nog "maar" enkel over cancer ghosting en doen of je niet meer bestaat... Maar hier valt mijn mond van open. 

Dikke knuffel voor jou!!! 

Wat onwijs heftig om te lezen! En wat ben jij bizar over je grenzen gegaan!!! Ik hoop dat de IVA je rust gaat geven en je (wellicht nu al) in de toekomst je kan gaan inzetten als vrijwilliger bij een organisatie die blij wordt van jou als persoon!

Wat de heftigheid betreft.... niet in jou schoenen gestaan, mijn schoenen waren heel anders.... mijn leidinggevende vond mijn diagnose verschrikkelijk en leefde met me mee... de externe arbeidsdeskundige gaf aan, dat hij nog nooit een gesprek had gehad dat werkgever en werknemer zo het zelfde verhaal vertelden.... namelijk werknemer is ziek, en kan niet meer dan 50% werken en dat is verschrikkelijk omdat ze goed is in haar werk, veel passie heeft en het liefst gewoon fultime wil werken.... maar helaas gaat dat niet en dus MOETEN we via een WIA voor 50% uit elkaar. Ongeveer 180 graden ander verhaal dus dan bij jou.... en daarom raakt je verhaal mij nog meer. IK vond dit al een superheftig traject.... ziek zijn, niet meer beter worden, niet meer kunnen functioneren zoals je wil, je werk, waar je goed in bent, waar je van houdt en die (deels) indentiteit geeft aan wie je bent, wat er voor zorgt dat je je nuttig voelt.... het wordt door de ziekte van je afgenomen en die balans opnieuw vinden is superheftig. 

Ik wens je veel hersteltijd toe! En weet dat er altijd mensen zijn die wel blij van jou worden, maar alleen als jij EN er aan toe bent, EN er blij van wordt!

Dikke knuffel Marjolijn

Mijn mond valt open van verbazing!! Kort na het overlijden van je partner en je diagnose alweer aan het werk moeten van de bedrijfsarts. Ik weet niet wat ik lees, onbegrijpelijk en zonder enige empathie.

Je bent veel te ver gegaan in jouw verantwoordelijkheidsgevoel en loyaliteit. Dit was duidelijk liefde van een kant, jouw werkgever is een varken, zwijn, onmens etc etc.

Ik hoop dat je herstel goed gaat maar dat dit niemand ooit mag overkomen, het is echt schandalig 

Ik ben opgelucht te horen dat jou een IVA is toegekend. Een klap. Maar ook stabiliteit. 

Is die bedrijfsarts wel goed snik? Ik ben al bijna een jaar ziekgemeld en heb nog geen bedrijfsarts gezien. Ik werk voor een grote werkgever, 20.000 mensen. Mijn management wil mij ontzien en dat kan ook, niet alles is dan nodig voor de Wet Poortwachter, omdat ik geen duurzame benutbare mogelijkheden meer heb. Ik spreek nog elke drie weken mijn manager, mijn collega's hebben een video voor mij gemaakt, ik ontvang alleen maar liefde, dat ze mij en m'n expertise zo missen.

Toen ik nog doorwerkte tijdens de chemo en na mijn operatie weer aan de slag ging, heb ik op een gegeven moment aangedrongen op het inwerken van een vervanger. Dat was wel een probleem, omdat mensen gewoon niet wilden geloven dat het eindig was. Maar ik had al zoveel chemo's gehad en ik wist dat ik op een gegeven moment resistent zou worden. Tijdens de laatste chemo's kon ik echt niet meer werken, koorts, spierpijn, continu misselijk, uitgeput, etc. etc. De ene chemo is de andere niet, zullen we maar zeggen.

Ik kreeg in 2015 diagnose uitgezaaide prostaatkanker, fase IV. Ik was net in een nieuwe functie begonnen bij een (groot)bedrijf waar ik toen al 16 jaar werkte. Vanuit de directie en mijn directe leidinggevende niets dan hulp ontvangen: “ kijk maar wat je kan doen en wanneer “. Dat hielp ontzettend mee. Tijdens de chemo’s en bestralingen zoveel mogelijk vanuit huis gewerkt en wanneer mogelijk aangesloten bij overleggen etc. Ik kon gewoon een nieuwe lease auto uitzoeken ondanks dat ik maar beperkt werkte. Uiteindelijk ging het niet meer en in 2018 in de IVA gekomen.Met mijn toenmalige collega’s nog veel contact en met mijn leidinggevende ga ik nog regelmatig lunchen. Hem ook vaak verteld dat de manier waarop zij met mijn beperkingen qua inzet etc. omgingen, mij heel erg hebben geholpen. Zo kan het gelukkig dus ook. 

Beste Madelief,

Een werkgever die zo met zijn mensen omspringt, dat is precies de reden, dat zoveel mensen uit het arbeidsproces geraken.
Een werknemer is geen gebruiksvoorwerp, dat je vervangt als het te versleten is om zijn werk te doen.
Je zou bijna een zwartboek van werkgevers beginnen, dat mensen in kunnen inzien voor ze solliciteren.
Klinkt raar, maar zo worden werkgevers wel gedwongen iets aan hun gedrag te doen, anders krijgen ze geen mensen meer.

Een burn-out is een combinatie van dingen, en zeker ook een werkgever die je teveel werk in de maag splitst.
Maar ook van de gedrevenheid, en het verantwoordelijkheidsgevoel van de werknemer, en dat laatste is een valkuil.
Zelf, heeft een burn-out mij, het plezier, in het werk, waar ik plezier in had, en waar ik goed in was, verpest.
Vanuit het ministerie van justitie, waar ik destijds werkte, kreeg ik wel hulp, maar uiteindelijk kwam ik erachter dat je het vooral zelf moet doen, niemand kan het voor je doen.
Ik was senior ICT'er van een aantal gevangenissen, en later ICT adviseur en ineens was de koek op.
Ik was degene die tijdens een vergadering, altijd automatisch een hand opstak als er iets moest gebeuren.

Ik heb een vragenlijst gekregen, die me zicht gaf op mijn eigen valkuilen, en hoe ik in deze situatie terechtgekomen was.
Ik heb geleerd mezelf 3 vragen te stellen voordat ik mijn hand opstak.
1 Ben ik verantwoordelijk
2. voel ik me verantwoordelijk
3. de belangrijkste vraag, kan ik het erbij hebben
Waarbij het antwoord op de 3e vraag bepalend was, het zijn vragen die je met Ja of Nee kunt beantwoorden.

Natuurlijk helpt het je niet om uit een burn-out te geraken, dat is hard werken, of de juiste manier vinden om het gevecht (want zo zag ik het) aan te gaan.
Het moeilijkste vond ik, om weer blijdschap te vinden.
Ik wilde een oude film bekijken,omdat ik de verwachting had dat ik daarbij een vertrouwd gevoel zou krijgen, zoals het altijd had gedaan, maar het was er niet meer.
De vraag, waarom voel ik dit niet, hoe kan het dat dat er niet meer is, een vraag waarop ik het antwoord nooit heb gevonden, en ik lag gewoon in de knoop met mezelf.

Uiteindelijk kwam ik erachter dat het met je energie te maken had, ik begon de dag, en na korte tijd was de energie op, alles wat ik moest doen werd een berg, en als ik die eindelijk genomen had, dacht ik, dat was eigenlijk makkelijk, tot de volgende berg kwam.
De volgende conclusie was, dat ik constant in mijn hoofd bezig was, verklaringen zoeken, en proberen oplossingen te vinden, en dat vrat energie.
Maar hoe zet je een hoofd stil, en ik vond het antwoord in de Afrikaanse Djembé, en het spelen van ritmes in een cadans,
Als het langzaam gaat kun je plannen hoe je je handen zet, en als je de slag te pakken hebt (wat een woordspeling) gaat het steeds sneller, tot het moment dat je het met plannen niet meer kunt bijhouden.
Op dat moment stop je met denken, en ga je op je gevoel, en dat geeft bergen energie.
Ik kon een les beginnen, met het gevoel, ik doe mijn ogen dicht en laat me ter plekke vallen, zo moe was ik, maar na 2 uurtjes spelen had ik zoveel energie, dat ik dacht dat ik 30Km naar huis kon lopen.
En deze energie heb je nodig voor de volgende dag, en dit heeft mij geholpen, uit mijn burn-out te komen, en dat heeft niet lang nodig gehad.

Ik heb dit verhaal gedeeld met Zweef, toen ik hem bezocht
Een handelsreiziger uit het zuiden
Ik heb een workshop in Andijk gegeven, en het blijkt dat het ook voor veel mensen met kanker helpt, het geeft ze energie.
Daarna heb ik nog een paar keer een workshop gegeven, en ook dat was een succes.
Misschien is er iets in je buurt.
Uit ervaring weet ik dat het helpen kan om met iemand te praten die zelf een burn-out heeft gehad, het helpt je, je eigen gevoel te duiden

Liefs, Peter