16 september 2016 Post nr 100

Mijn honderdste post ..... feestje?! Best al veel geschreven sinds ik begonnen ben op 18 januari 2013.
Feestje stellen we nog maar even uit, eerst maar afwachten hoe de nieuwe kuur aanslaat.
Ik denk dat de chemo wel wat doet, want heb duidelijk minder last van mijn darmen en het eten gaat beter!!

Goed, laatste nieuws is dat ik nu ontstoken aderen heb na de chemo. De eerste kuurdag was 5 september en de naald in mijn rechterarm deed al pijn, het inlopen van de chemo ook. Gelukkig verdween dat ook weer. De arm bleef pijn doen maar dat scheen normaal te zijn. Goed, afgelopen maandag de tweede kuurdag van de eerste kuur en wat bleek, de rechterarm was dikker en ontstoken ( de ader). Advies koelen en masseren. In mijn linkerarm ging de chemo soepel. Op donderdag bleek de rode plek zich nu ook op de bovenarm te bevinden. Ton en ik vertrouwden het niet meer, dus eerst even naar de huisarts, die wist niet goed wat ze moest doen, de oncologen waren niet bereikbaar, dus besloot ik om maar meteen door te rijden naar de behandelafdeling waar ik steeds chemo krijg. Die hebben alle ervaring. We hadden eerst moeten bellen, werd ons gezegd, maar gelukkig gingen ze wel overleggen. De dienstdoende oncoloog was helaas te druk met patiënten dus werden we door gestuurd naar de eerste hulppost waar een arts zou kijken. Tussendoor hebben we zitten wachten in de ruimte waar koffie, eten en andere heerlijkheden genuttigd kunnen worden. Mijn oncoloog zag ik in gewone plunje met een rugzak zichzelf op een ijsje trakteren. Daarna liep hij naar boven.....mijn eerste reflex was om op hem af te gaan, maar dat vond ik niet netjes!!
Goed naar de SPH, daar arriveerden we om 16.15 uur. In de wachtkamer heerste een gezellig sfeertje.......chagrijnig kijkende mensen die moesten wachten. Gelukkig werd ik snel gehaald, eerst om weer eens bloed af te geven, vervolgens werd ik meegenomen door een verpleegkundige die bloeddruk en temperatuur opnam. We werden vervolgens in de familiekamer gezet. Heerlijk, een fijne kamer voor ons zelf met tv!! Even later kwam een arts kijken, ze vertelde dat de ader ontstoken was en dat er stolsels in zaten. Er zou een echo gemaakt worden van beide armen, want ja, inmiddels werd de linker prik ader ook rood, om te kijken hoe diep de beschadigde aders zaten. Ze zou terugkomen als de uitslagen binnen kwamen. Rond vijf uur kwam de oncoloog die dienst had, kende ik nog van een eerdere keer en zij vertelde dat ik prikjes met antistollingsmedicijnen moest gaan zetten, hoe lang ik dat moest doen hing af van de diepte van de beschadigde aderen. Ze vertelde ook al vast dat er overleg zou zijn over op welke wijze ik de chemo verder toegediend zou gaan krijgen.
Ze ging er alles aan doen om zo snel mogelijk mij weer naar huis te laten gaan. Gelukkig kon er om half zes een echo plaats vinden. Dit gebeurde door een jonge arts in opleiding tot radioloog, die van de vijf jaar van die opleiding er inmiddels vier op had opzitten! Volgens mij werd ik zeer goed onderzocht. Beide armen, boven en onder en beide kanten van de hals. Het goede nieuws was dat het niet diep ligt, dus ik hoef waarschijnlijk maar twee weken te prikken. Rond zes uur weer terug in de familiekamer waar Ton gezellig een natuurfilm zat te kijken. Tegen half zeven ben ik maar even naar de receptie gelopen, om te vragen wanneer iemand mij kwam uitleggen hoe ik moet prikken. Waren iets kwijt geraakt van me dus was goed dat ik ging vragen. Vrij snel kwam de eerste arts weer met een verpleegkundige, die laatste liet mij in een plooi van mijn buik een spuitje zetten. Au....
Dit heb ik het vanochtend heel dapper zelfstandig weer gedaaan. Bah..... Goed, ik hoef het maar twee weken te doen, dat overleef ik wel.
De arts meldde dat er inmiddels overleg was geweest tussen de oncologen en dat ze besloten hadden dat ik een port-a-catch zou gaan krijgen!!! Vind ik niet leuk.
Inmiddels is alles geregeld, maandagochtend heb ik een afspraak met een chirurg om af te spreken waar dat ding geplaatst gaat worden. Ik denk dat ik kan kiezen tussen links of rechts, want het is een klein apparaatje wat op een grote ader onder mijn sleutelbeen (geloof ik) aangesloten wordt onder mijn huid. Dit blijft dan zitten en daar wordt dan steeds ingeprikt om bloed af te nemen of chemo in te laten lopen. Woensdagochtend wordt het geplaatst, krijg een roesje, dus hoef niet meteen onmiddellijk pijn te voelen!!
Die dag wordt Ton 65 dus dit is een leuk cadeautje!!!!!!

De maandag er na volgt mijn tweede kuur dus dat wordt dan de eerste keer via de port-a-cath

Word je hier vrolijk van?? NEE. Heb altijd gedacht dat ik dit niet hoefde....
Misschien valt het allemaal best wel mee. Mijn aderen worden er niet beter van, dus is het een goede oplossing. Het maakt me alleen in mijn hoofd, weer, nog meer kankerpatiënt.

Ton en ik houden goede moed en zijn nu lekker nassi aan het maken.
Post nr 101 volgt vast weer snel!!