Vertrouwen

Al van jongs af aan ontstaan er gedichten in mijn hoofd, en helemaal in emotioneel zware tijden. Het woorden geven aan wat ik ervaar helpt me om me bewust te worden van wat ik voel. Traumatische ervaringen  te verwerken.  Sinds ik op 1 juli de diagnose borstkanker kreeg, stromen de woorden ook weer volop in mij….Ik kwam in een shock terecht, en het dal werd nog dieper door de impact van de antihormoon therapie. Ruim een maand na de diagnose ontstond onderstaand gedicht:

 

Bloei

 

Weg is de kleur

De muziek in mij

Het gevoel echt te leven

Ik bloei niet meer

 

Ik weet

Het is niet weg

Mijn levenslust

Zit nog ergens diep in mij

 

Maar ik kan er niet meer bij

Ik voel me vervreemd 

Van mezelf en van alles 

wat voorheen zo normaal was

 

Ik wil er weer bijkomen 

Bij die sprankeling

De verbinding weer voelen

Blij zijn, met heel mijn hart

 

Voor nu moet ik dragen

Dat dat nog niet zo is

Ik kan alleen maar vertrouwen 

Dat ik ook hier weer van groei

 

En straks weer kan voelen:

Yes, ik BLOEI

🧡

 

Berit