In remissie: hoezo voel ik me dan niet alleen maar blij?

Sinds enkele weken ben ik in remissie, wat als beste verjaardagscadeau ooit kwam voor mijn 25e verjaardag! Ik ben natuurlijk ontzettend blij, maar waarom voel ik niet dat overheersende blije gevoel? Ik voel me een jojo aan gevoelens. Het ene moment voel ik me goed en positief, ik wil genieten van het leven en van elk moment dat mij nu extra is gegund. Dan sta ik stil bij dat dit mij is overkomen, maar juist dat raakt me. Een bepaalde druk dat ik nu anders moet gaan leven, meer van elke dag moet genieten en dat ik nu de meest wijze lessen voor iedereen heb. Alsof ik een ander mens zou zijn geworden - want dat is wat veel mensen nu vragen of zeggen; sta je anders in het leven en je zult je nu vast veel sterker voelen? Terwijl ik alleen maar terugkijk op hoe ontzettend leuk leven ik al had en de persoon die ik lichamelijk en psychisch aan het worden was, dat ik zo graag daar naar terug verlang.

Ik heb het idee dat ik me meer enthousiast zou moeten voelen nu de hele behandeling klaar is, maar het besef is er nog niet. Het voelt alsof ik nog steeds geleefd word in plaats van dat ik aan het leven ben. Wanneer komt dat gevoel van: IK LEEF weer terug? Aan de ene kant gaat het leven weer 'gewoon' door en is dat ook precies wat ik hiervoor wilde. Anderzijds voelt het raar dat het 'gewoon' doorgaat en wil ik bij de afgelopen periode stilstaan. Ik kan niet wachten tot het moment dat ik voel: ik ben er weer. Of komt die dag helemaal niet meer? Omdat ik nu een ander persoon ben geworden met een nieuwe kijk op het leven? Is er dan een moment waarop ik zeg: Ja, dit ben ik nu én dit is mijn nieuwe trotse versie?

Ik weet dat dit besef ook vaak pas later komt en dat ik het tijd moet geven, maar één ding is zeker. Ik kan niet wachten tot dát moment, voor nu leef ik van dag tot dag en moment tot moment met hoe ik mij op dat moment voel en weet ik diep van binnen, dat ik stiekem ook wel heel erg trots en blij ben. Misschien komen die gevoelens later pas naar buiten als daar weer ruimte voor is, nu de overlevingsstand eindelijk eens gaat liggen...