Liefde

Soms zijn er dingen die je kijk op liefde, niet zozeer veranderen, maar wel uitbreiden.
Liefde speelt, niet alleen in mijn leven, een grote rol.
Lange tijd dacht ik dat ik dat ik de liefde gevonden had, maar je hebt er twee voor nodig.
Een persoon kan het niet, ook al geeft hij of zij daar veel voor op, cijfert zich weg, en verliest zichzelf.

Maar welke waarde, als dat al kan, schenk je aan liefde, wat is er voor nodig.
Voor mij is het antwoord, heel veel en tegelijkertijd heel weinig

Ik keek naam een film van een man, die al heel lang geen contact meer had met zijn zoon, zijn vrouw was al lang overleden, en hij zocht zijn in Amerika op, meer om zich medisch te laten checken.
Door zijn anders zijn, hij woonde op een afgelegen Schots eiland, paste hij niet goed in de Amerikaanse maatschappij, maar leerde toch een vrouw kennen in een museum, die later de directeur bleek te zijn, die hem zijn recht door zee uitspraken, niet in dank af nam.
Hij bedoelde het goed, maar het kwam anders over.

Uiteindelijk werden ze maatjes, tot de uitslagen van de tests kwamen, en hij nog 2 tot 3 maanden bleek te hebben.
Dat veranderde de zaak voor haar, maar toch vonden ze elkaar, en was zij het, die aan zijn bed stond, toen het slechter ging.

En toen bedacht ik, hoeveel tijd heb je nodig om de echte liefde te mogen ervaren.
De situatie tussen Fee en mij kwam in mijn gedachten.
En ik bedacht, dat ook al is echte liefde, misschien niet zo'n lange toekomst beschoren, het is daarom, niet minder als een korte liefde.
Ik denk dit niet omdat het me moet troosten, maar omdat dit het is, aan liefde zit geen tijd, kort of lang, het is waardevol.

Dus morgenvroeg wordt ik wakker naast Fee, we kijken elkaar in de ogen, en voelen de liefde die de ander uitstraalt, en hoe lang het ook mag gaan duren, het is liefde.
Had ik drie jaar geleden, niet met een beetje humor over een omgekeerde hond, het gesprek geopend, zou ik nu niet hier zijn.
Hoe iets heel kleins, iets heel groots is geworden.

We zijn tegenwoordig iedere twee weken bij een bijeenkomst van mensen met Early Onset of Alzheimer, waarbij Early niet slaat op het stadium waarin iemand zich bevindt, maar op de leeftijd.
De mensen met Alzheimer gaan dingen doen waarvoor ze hun geheugen moeten gebruiken, allemaal op een ongedwongen manier, de Carers (mantelzorgers noemen ze dat in Nederland) gaan naar een andere ruimte als ze dat willen, hebben leuke gesprekken met elkaar, of luchten soms hun hart even.
Ik was met de vrouw van Jimmy in de pub aan de overkant, iets gaan drinken, en zij moet helaas al 6 jaar met de ziekte van haar man omgaan, en heeft dingen moeten leren.
Ze gaan vrijdagavond naar The Club, en zij betaalt voor haar man, 3 biertjes vooruit, de mensen achter de bar weten waarom.
Wat ze het meest vermoeiend vindt, is het constant beantwoorden van dezelfde vraag.
Ben je een avondje uit geweest, hoe was het?, maar de vraag komt voortdurend terug, en na een tijdje vindt ze het moeilijk om haar geduld te bewaren, ik ken dat eigenlijk ook al.

En dan antwoord ze anders, de eerste keer dat je het vroeg, had ik het heerlijk, de tweede keer ook, maar bij de zesde keer, heb ik geen fijne avond gehad.
Jimmy zegt Sorry, en dat is verdrietig voor haar, omdat ze weet dat hij er niks aan kan doen, en ze wil eigenlijk helemaal geen sorry horen, en dus doet het Sorry, zeer, ze wil het niet.
Fee zegt ook vaak sorry omdat ze iets vergeten is, en ik blijf zeggen dat Sorry, niet nodig is, dat het is zoals het is.
Als ze al 4 keer koffie voor zichzelf is gaan halen, zonder met iets terug te komen ga ik het voor haar halen, zonder iets te zeggen, en dan zegt ze, dat ik dat niet had hoeven doen, ik kan dat goed zelf.
We hebben beide de drang om voor de ander te zorgen, en soms als Fee het spoor even kwijt is, en ik zie haar proberen, dan heb ik zo met ze te doen, de liefde van mijn leven, en het lukt ze niet.
Het voortdurend afwegen, van je acties en je antwoorden, is heel vermoeiend, want ik heb Fee zo lief, dat ik alleen wil dat ze gelukkig is, ik wil haar niet het gevoel geven, dat het niet goed met haar gaat, en zij wil hetzelfde voor mij.

De vraag waar ik het antwoord (nog) niet op weet, is, of en hoe lang de liefde haar bij me houdt, ik sta positief in het leven, kijk naar wat ik heb gehad, nog steeds heb, en besef dat ieder beetje tijd, een cadeautje is.
Iets wat ik ook met Margreet besefte.
IK probeer optimistisch te zijn, pessimisme brengt niks, maar ben soms toch bang voor de dag dat haar liefde verdwijnen zal dat de sparkle voor mij uit haar ogen verdwijnt.
Net als met Margreet weet ik dat de tijd het zal leren, maar ik wil het niet nog een keer leren, een keer was genoeg.
Het verschil is dat de Sparkle bij Margreet allang was verdwenen, ik was eraan gewend geraakt, maar ik wil dat het deze keer, heel lang zal blijven