Confronterend...

Update 11 juni 2026

Verleden week weer bloedgeprikt en m'n 3-maandelijkse scans gehad. Vandaag de uitslagen van de oncoloog. Ik verwachtte geen gekke dingen en yes! alles was inderdaad weer goed😃. 
Natuurlijk blij met deze bevestiging en daar zat de confrontatie ook niet in. Die kreeg ik enkele weken geleden...

Mijn oom en tante kwamen een paar dagen logeren. Heel gezellig. Mijn oom heeft last van z'n evenwicht en geniet sinds een aantal maanden van zijn driewieler. Deze hadden ze meegenomen om samen hier in de omgeving te fietsen. Wil en ik natuurlijk ook ff proberen🙂.
En daar kwam die om de hoek zeilen...

Ik zat op de elektrische driewieler. Het fietste heerlijk. Ik keek om me heen, zwaaide naar de buren en.... BAM!  
Niet gevallen, maar ik besefte me ineens dat ik dat op mijn eigen fiets helemaal niet kan! 
Ik kan prima fietsen om boodschappen te doen. Alleen ik kan niet recht fietsen EN om me heen kijken om te genieten van de omgeving. Dan ben ik m'n balans kwijt en val ik. Dus eigenlijk is het heel logisch dat ik op de driewiel-fiets wel om me heen kon kijken, want dan hoef ik me niet te concentreren op m'n balans. En toch, toch kwam die ff binnen.

Ik betrapte mezelf op de gedachte: 'Gaat het dan zoveel slechter met me dan ik me voel? Heb ik een driewieler nodig?'

Ja, misschien wel en nee, ik geloof niet dat het slechter gaat dan dat ik me voel. Ik houd me alleen meer bezig met wat ik _wel_ kan en nu werd ik onverwacht geconfronteerd met wat ik niet meer kan.

Het fijne was, dat ik vrijwel direct daarop voelde dat het oké was. Het is, wat het is... en hoe fijn dat ik nu ervaren heb dat er fijne hulpmiddelen zijn.

Verder ben ik heerlijk een week met vriendinnen naar Kreta geweest, is Wil lekker aan het klussen in het soutterain, super trots op hem wat hij daar allemaal maakt, voelt Bruce🐾zich helemaal thuis en als het heel warm weer is, geniet ik in de tuin van het koude grondwater in m'n bad op pootjes🥰.

Liefs Es💕