Deel 3. Geen ontkomen aan.

12-12 t/m 19-12-2025

Ga er maar even voor zitten, lieve lezer. Ik heb veel te delen.

Er zijn nog maar 2 weken voorbij. In korte tijd krijg je zoveel informatie te verwerken. Zelf heb ik nog nooit een medisch traject hoeven doorstaan en de enige reden dat ik in het ziekenhuis kom, is omdat ik er werk. Daar zitten voor en nadelen aan. Korte lijntjes en kan snel terecht met vragen. Maar je weet ook een hoop, dit is niet altijd even fijn.

Ik had voor het eerst in mijn leven een MRI. Peanuts, dacht ik. Infuus voor contrast was geprikt, ik moest op mijn buik gaan liggen. Het leek mij fijner mijn ogen dicht te houden maar zodra ik de MRI in werd geschoven, had ik gewild dat ik wat kon zien. Ik snap nu volledig dat mensen dit benauwend vinden en ik was dan ook heel blij dat de 20 minuten voorbij waren. Tot 100 tellen en denken aan onze mooie trouwdag, hielp me er doorheen. Als het nog eens nodig is, denk ik dat het beter zou gaan dan deze keer. Puur omdat je nu weet wat je kan verwachten.

Want weten waar je aan toe bent, dat is iets wat iedereen nodig heeft. Zeker in een situatie als waarin ik nu ben beland. Niks is zeker. Je moet vertrouwen op de kundigheid van de artsen. Overgeven aan het proces. Iets wat voor personeelsleden dagelijkse kost is, maar voor jou als patiënt kan het beangstigend zijn. Je leeft van onderzoek naar uitslag en houd aan het meest positieve van de verstrekte informatie vast.

Hoop noemen ze dat. Hoop dat het voor jou mee gaat vallen. Als je dan een tegenvallende uitslag krijgt, is al deze hoop in 1 klap weer verdwenen. En ben je weer terug bij af. Zo voelde het voor mij ook toen ik de dag na de MRI gebeld werd.

Of ik de uitslag al gezien had online? Nee. Maar ik kijk meteen. Samen met een vriendin, dat was wel fijn. De plek waarmee het begon, in de rechter borst, is iets groter dan geschat aan de hand van de echo. Misschien is meteen opereren geen optie. En daar komt meteen mijn grootste angst weer om de hoek kijken; chemo. Houd er maar rekening mee is het advies. De reden dat ik al een telefoontje kreeg is omdat er van de linker borst óók een echo gemaakt moet worden. Want daar kleurde iets kleins aan. Het kan iets onschuldigs zijn, totdat het tegendeel is bewezen. Kan er ook nog wel bij.

Een kleine inzinking, janken. Het lucht niet echt op. Maar wat moet je anders. Weer klotsende oksels en een droge mond, koude rillingen. Het is een automatische reactie van mijn lichaam geworden. Ik ben sterk en kan alle behandelingen aan, dat weet ik zeker. Maar als ik voor een onderzoek naar het ziekenhuis ga of een telefoontje met nieuws krijg, uit het zich op deze manier. Daarna weer diep adem halen. Ventileren bij de man en een goede nacht slaap, brengen weer rust. De ruimte om weer helder te denken en te kunnen relativeren is weer terug.

Waarom bestaat er niet een medische straat waar je binnen een week door alle onderzoeken heen kan? En waarbij je snel een uitslag en behandelplan kan krijgen. Sommige dingen kunnen niet sneller. Afwachten en onzekerheid zijn echt de meest vreselijke gevoelens. Ook al wil je het niet, alle scenario’s vliegen door je hoofd. Dit gun je echt niemand, niet je grootse vijand, echt niemand. Dus dan draag ik het maar.

Afgelopen maandag stond de afspraak voor een nieuwe echo, om de bevindingen op de MRI verder te bekijken.

Onderweg naar de afspraak werd ik gebeld; de uitslag van het genetische onderzoek is binnen. ‘Kom na de echo maar langs.’ Ik voel dat het niet goed is en bel mijn man. Hij komt ook naar het ziekenhuis. Op de fiets, in recordtijd.

De echo laat verder niks nieuws zien, links is een cyste. Yes! Goed nieuws. Maar de spanning voor het gesprek dat nog volgt, overheerst. En terecht.

Het blijkt dat ik het BRCA 2 gen bij me draag. 60-80% kans op borstkanker en vanaf je 40e ook 10-20% kans om eierstok kanker te ontwikkelen. Ik vergeet de golf aan emoties die door mij heen gingen, nooit weer. Alle spanningen van de afgelopen dagen komen er uit en ik kan niet stoppen met huilen. De uitslag verklaard een hoop maar het traject dat mij staat te wachten, is drastisch veranderd.

Vanaf nu ook geen halve dagen meer werken. Focus op het traject. Ik ga mijn energie goed kunnen gebruiken want niks is meer als voorheen. Je geniet niet van het ‘vrij’ zijn. Leuke dingen zijn niet meer leuk. Toch blijven we het volhouden om iets te ondernemen want elke minuut die je even niet aan deze nachtmerrie denkt, is mooi meegenomen.

Voor nu alle afspraken afgegaan en alles geregeld wat er gevraagd werd. Alle informatie en emoties moeten weer gaan landen. Hopelijk lukt dit tijdens een week Oostenrijk. Met z’n tweetjes de kerst doorbrengen in de sneeuw, klinkt als een verademing.

Hoe dan ook, links of rechtsom, er zullen nog meer tegenslagen komen maar ook lichtpuntjes. De trein blijft rijden, vooruit of weer een station terug. Er is geen ontkomen aan.

Liefs.