mijn vader heeft alvleesklierkanker

Lieve iedereen, ik ben een beetje nieuw in de wereld van bloggen maar ik heb 100 gedachtes tegelijkertijd dus ik gok dat dat wel los loopt. Ik ben 20 jaar en woon in een rijtjeshuis met mijn vader, moeder, broertje en katten. Ik heb geen makkelijke pubertijd gehad, heb mezelf veel in de weg gezeten en mentaal getruggeld. Toen ik 13 was kreeg ik de diagnose adhd en depressie, en na een hele instabiele paar jaren is daar recentelijk borderline persoonlijkheidsstoornis bij gekomen. Ik ben compleet vast gelopen in het leven, een beetje terug bij af. Ik ben uitgevallen op school dus heb geen diploma, heb vele baantjes geprobeerd maar wordt meestal na een paar maandjes weer ontslagen omdat ik te instabiel ben om op te rekenen, en heb vele vrienden verloren. Ik had er altijd wel redelijk wat, maar het voelt alsof mijn leven stilstaat en die van mijn oude vrienden doorgaat. Ze ontmoeten nieuwe mensen, beginnen aan de uni en gaan bij nieuwe verenigingen en clubs. Als ik nieuwe vrienden wil maken moet ik een random iemand aanspreken op straat, wat ik uit wanhoop ook regelmatig probeer maar niet vaak succesvol uitpakt. Ik ben echt diep en diep eenzaam. Ik had besloten dat ik dit jaar gebruik om mezelf bij elkaar te rapen, er achter te komen wat de borderline diagnose voor mij betekent, en te beginnen aan therapie/behandeling. Hopelijk zal ik daarna met veel meer gemak mijn leven opnieuw opbouwen, maar mijn prioriteit ligt nu heel simpel; overleven en de tools vinden die ik nodig heb om met mijn emoties om te gaan en mijn vele slechte coping mechanismes achter me te laten. Nu denk je misschien dit is toch een blog over kanker wat lul je nou over jezelf. Geduld!! ik kom er zo!! Ik probeerde een beeld te schetsen van hoe fucked de laatste jaren voor mij waren om te kunnen omschrijven hoe ontzettend belangrijk mijn ouders voor mij zijn geweest. Zij waren degenen waar ik altijd mee kon praten, degenen die mij hebben geholpen en die mijn veilige warme basis zijn. Ik heb ook met mijn vader een hele sterke band, wij zijn twee hele emotionele gevoelige mensen en daarin vinden wij elkaar. We hebben alleen maar een blik nodig om elkaar te voelen. Ik luister vaak naar muziek met hem en dan gaan we echt samen in het moment op en ff een potje janken of juist dansen. Dit zijn de meest waardevolle momenten die er voor mij zijn. Hij is mijn beste vriend. Ik heb m’n hele leven al gehoord van vrienden dat ze jaloers zijn op de band die wij hebben.  Soms weet een mens niet wat hij heeft totdat het weg gaat, maar wat dit betreft was ik altijd al heel erg bewust van hoe iets waardevols ik heb en hoe dankbaar ik daarvoor ben. 
Kanker zit in de familie, ik heb beide opa’s verloren eraan en ook mijn lieve tante op veel te jonge leeftijd. Eigenlijk elke keer dat iemand in mijn omgeving de diagnose kanker kreeg had het een slechte afloop, waardoor ik kanker direct associeer met de dood en niet goed besef dat er ook mensen beter van worden. Ik leefde met de angst dat het alweer zo ver zou zijn dat ik nog iemand zou verliezen aan kanker. 
Toen mijn vader met mij mee ging naar een afspraak bij de psycholoog grapte ik; “hey, je lijkt wel een kanarie in dit licht ”,  onwetende dat dat niet aan het licht lag. Toen vertelde hij dat hij toevallig eerder die dag bloed had laten prikken (ivm milde buikpijn en geelzucht) en dat daar uit was gekomen dat sommige waardes licht verhoogd waren dus dat hij even onderzocht moest worden. Ik zag mijn hele wereld al instorten en ging gelijk uit van het ergste scenario zonder daar een echte aanleiding voor te hebben. Ik begon gelijk te huilen, ik was bang. Ook de dag van het onderzoek kon ik niet stoppen met huilen omdat ik het al voor me zag dat er kanker uit zou komen en hij dood zou gaan. Toen vonden mijn ouders dit nog helemaal niet aan de orde, maar later bleek het uit te komen. Noem het intuïtie die spreekt, of noem het angst. 

Mijn vader heeft alvleesklierkanker, en dat is het einde van de wereld.