De operatie
12 november
En dan is het 12 november. Die ochtend heb ik last van mijn maag. Ik ben nog even bezorgd dat ik het virus gekregen heb wat verschillende familieleden afgelopen week hadden. Gelukkig is dat niet het geval, het is de spanning. Mijn ouders komen al vroeg naar ons en zorgen voor de kinderen, brengen ze naar school. Samen met met vriend vertrek ik naar het ziekenhuis. Ik krijg knuffels van mijn ouders en kinderen en dan zwaaien ze ons uit en rijden we weg.
In het ziekenhuis melden we ons bij de afdeling en nemen we plaats op een bankje. We zijn vroeg en moeten nog een hele tijd wachten. Het wachten duurt lang, ook na het tijdstip waarop ik opgehaald zou worden duurt het nog lang. We horen de vrouw van de balie waar ik me gemeld heb bellen. Ze blijken ons vergeten te zijn, het was druk op de afdeling. Maar dan worden we opgehaald. Ik heb een kamer voor mij alleen en mag daar omkleden. Er ligt een prachtige blauwe jurk voor me klaar die ik mag aantrekken en dan mag ik in een bed gaan liggen. Dit is mijn eerste operatie-ervaring, dus dit heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Spannend allemaal. Dan komen ze me ophalen. Mijn vriend mag nog mee tot aan de klapdeuren en neem dan afscheid. Wanneer we de sluisdeuren doorgaan merkt een van de verpleegkundigen op dat mijn vriend nog steeds bij de deur staat te zwaaien, ik zwaai nog even terug en dan gaan we verder. We komen in een grote ruimte met meer mensen in bedden die worden klaargemaakt voor een operatie. Er hangen gordijntjes tussen. Ik krijg een infuus en een pijnblokkade in mijn rug met een soort ruggenprik. Bij het prikken van het infuus zegt de verpleegkundige opeens met een paniekerige stem "ik ben hem kwijt, ik ben hem kwijt!". Ik heb er niet zoveel verstand van en ben even bezorgd dat ze de naald kwijt is. Gelukkig is ze alleen de ader kwijt en vindt ze hem vrij snel weer terug. Ze plakt wat snoertjes op mijn lijf en dan is het tijd voor de pijnblokkade. Deze wordt gezet door iemand die in opleiding is, samen met de anesthesioloog. Het duurt een tijdje voordat het goed lukt en het is vervelend, maar uiteindelijk lukt het gelukkig. En als dit erop zit en ik klaar lig in mijn bed om opgehaald te worden, voel ik me heel rustig. Het gedoe aan mijn lijf is nu klaar. Dadelijk ga ik slapen en als ik wakker wordt is het gebeurd, dan is de kanker weg als het goed is. En dan wordt ik opgehaald en rijden ze me naar de operatiekamer. Daar is het druk, het is wisseling van de wacht ivm. pauze. Ze stellen zich voor en één iemand kletst met me. Dan mag ik vanuit het bed op de operatietafel klimmen. Dat is een mooie uitdaging met al die draden en snoeren. Een deel blijkt aan de verkeerde kant geplakt te zijn, dus die worden nog even losgemaakt en weer vastgeplakt. Daarna krijg ik kort uitleg van de chirurg en moet ik nog enkele vragen beantwoorden. Dan wordt aangegeven dat het zover is, ze gaan me in slaap brengen. Ik doe mijn ogen dicht, maar merk dat ik nog niet in slaap val. Ik denk "ik zal nog even mijn ogen open doen, dan zien ze dat het nog niet werkt", ik doe ze open en ben vervolgens kennelijk toch in slaap gevallen...
Wanneer ik wakker wordt voel ik me enorm slaperig en warrig, maar al snel komt het besef dat ik wakker aan het worden ben uit de narcose en dat de operatie erop zit. Ik voel me enorm opgelucht en pink een traantje weg van opluchting en dan mag ik terug naar mijn kamer. Wanneer ik net terug ben komt mijn vriend en later deze dag komen mijn ouders met de kinderen en hele schattige knutsels waar ik ook wel om moet lachen. Mijn broer(tje) komt ook nog langs en heeft pepernoten meegenomen. Daar ben ik gek op. De nacht in het ziekenhuis slaap ik redelijk ok. Ik ben vroeg wakker want ik heb pijn op een plek waar ik het niet verwacht had, aan mijn rug. Ik ben blij wanneer ik hoor dat de verpleging een een rondje maakt rond 6.00. Wanneer ik de rugpijn benoem geeft ze aan "Je dacht hopelijk toch niet dat je alleen op je rug mocht slapen?" Euh, dat dacht ik eigenlijk wel, maar heel fijn om te horen dat ik nu ook op mijn rechterzij kan liggen.
Na het ontbijt komt mijn vriend naar het ziekenhuis. De verpleegkundige haalt het grote verband eraf. De enorme pleister blijft zitten. Ik krijg mijn after-surgery bh aan en we doen er de tijdelijke prothese in. Ondanks dat het kleine maat is, ziet het er heel gek uit. Want de geamputeerde kant ziet er met alle zwelling + de prothese nu dubbel zo groot uit als de gezonde kant. Ik besluit de prothese maar even weg te laten tot de ergste zwelling weg is. En dan mogen we de spullen inpakken en gaan. Het valt nog niet mee om bij de hoofdingang te komen. Ik wist wel dat het een lange gang was waar ik doorheen moest maar niet dat deze zo enorm lang was. Ik heb mezelf een beetje overschat en rust even uit terwijl mijn vriend de auto gaat halen. En dan rijden we weer naar huis.