Kanker en theelichtjes

Wanneer mensen een kankerdiagnose kregen, hoorde ik vaak dat 'de grond onder je voeten wegzakt'. Voor mij voelde dit niet zo. Mensen die mij kennen weten dat ik vrij goed met woorden ben en meestal dingen net anders beschrijven dan anderen. Het gevoel dat 'hoort' bij een kankerdiagnose kende ik niet tot aan december 2025 niet dus ik deed een voorgenoemde uitspraak dan ook niet. 

Op vrijdagavond 19 december voelde ik een scherpe stekende pijn in mijn borst. Ik lag op de bank te chillen en dacht eerst dat de dames niet helemaal goed lagen. Ik legde de dames weer op zijn plaats, maar voelde ook een verharding die pijn deed. Mijn man laten checken en hij voelde het ook. Ik kan vrij analytisch zijn en normaal gesproken zou ik direct het een en ander raadplegen om zaken uit te sluiten. Dit keer deed ik het niet, omdat mijn eerste gedachte was 'Kanker doet meestal geen pijn. Dit zal  vast een cyste zijn.' Het werd een paar dagen later wel duidelijk dat ik uitzondering op de regel zou zijn. 

Maandag 22 december kon ik al in het ziekenhuis terecht voor een mammografie en een echo. Een half later werd het hardop uitgesproken: Je hebt borstkanker. De wereld zakte helemaal niet onder mijn voeten weg. Ik kon alleen maar huilen van boosheid. Dit ook nog?! Hadden we al niet genoeg voor de kiezen gehad?! Nee. blijkbaar niet. 

Mijn hoofd en lijf voelden volledig verdoofd. Er liepen tranen over mijn wangen, maar ik had het niet echt door. Mijn moeder was bij me tijdens dit hele proces en waar Ik achteraf gezien heel blij mee was. We hebben samen gehuild en gelukkig kon zij terugrijden, want dat lukte me niet. 

Op zo'n moment weet je alleen het antwoord 'ja' op de vraag 'heb ik kanker?'. Verder weet je nog helemaal niets. Mijn man wist nog van niets, want hij was onze zoon aan het ophalen bij de opvang. Alleen mijn moeder en ik wisten het. Hoe moeten we dit thuis gaan vertellen. Gezellig wanneer we aan de boerenkool met worst zitten? We spraken af dat mijn moeder het aan mijn vader zou vertellen en ik zou het mijn man vertellen wanneer de kleine in bed lag, want er stond een Lichtjestour gepland en we hadden zoonlief beloofd om hier naar toe te gaan. 

Mijn man zag aan mijn gezicht wel dat er iets was en ik weet dat hij het niet kan loslaten wanneer ik helemaal niets zou zeggen. Ik kon alleen kort zeggen "het is foute boel. we moeten nu eerst naar de Lichtjestour toe". 

Daar stonden we dan. Zoonlief helemaal enthousiast van al die prachtige wagens, mijn man met een verwrongen gezicht en ik probeerde te genieten van dat moment met ons kind. Ik kon het niet helpen dat er door mij heen ging 'misschien is het je laatste lichtjestour' maar net zo snel als de gedachte er was, was hij ook weer snel weg, want ik kan mijn ware emoties heel goed wegduwen wanneer onze zoon erbij is. Waar ik dan niet zo goed in ben, is om de emoties later de revue te laten passeren en ermee te dealen. 

De versierde auto's, tractoren en vrachtwagens bleven nog steeds toeterend voorbij komen en ik was het lawaai wel zat. Gelukkig dacht onze zoon er ook zo over. Hij wilde graag naar bed toe. We liepen naar huis en onze zoon riep ineens 'Mama, zullen we thuis de theelichtjes aansteken?' We keken een beetje raar op van zijn woordkeuze, aangezien hij normaal 'kaarsjes' of 'waxinelichtjes' gebruikt, maar ik vond het prima. Thuis deden we de theelichtjes aan en na vijf minuten zei hij: "Ik wil graag naar bed. Laat je de theelichtjes vanavond wel aanstaan?' 

Toen de kleine in bed lag, ben ik naar mijn ouders gelopen. Mijn vader is een man van weinig woorden en zei alleen: " Wat een kutnieuws he. De Theelichtjes hebben ook altijd wel wat." ...

Ineens realiseerde ik me dat mijn grootvader Theelichtje werd genoemd en zijn kinderen waren de Theelichtjes. Mijn vader wist zelf nooit waarom dit was, maar dit soort bijnamen bleven vroeger altijd dan hangen. Mijn opa en oma is overleden aan kanker, het zusje van mijn vader ook. Zou mijn zoontje met zijn vraag over het laten branden van de theelichtjes iets gevoeld en geuit hebben? Ik denk van wel. Misschien is niet zo, maar ik vind de gedachte heel fijn. Mijn geliefde Theelichtjes lieten op hun manier merken dat ze er waren voor mij. 

Nu is het afwachten wat er uit de MRI-scan en het behandelplan gaat komen en dit Theelichtje is verdomd trots op en dankbaar voor haar kind. Mijn mini-theelichtje dat mij op dat moment de warmte van een open haard gaf.