Zwart Schaap
Iedere familie heeft er wel eentje.
Zo iemand die niet in de plooi past, die tegen de draad in leeft, en daar trots op is ook.
Bij ons is dat mijn zuster. Ik noem haar Maria. 15 jaar jonger dan ik.
Ze is slechtziend, sociaal-emotioneel gestoord en heeft een karakter waar zelfs de duivel bang van is.
Twintig jaar lang leefde ze bij de Hare Krishna’s — in toga, op sandalen, met een hoofd vol gebeden.
Tot ze weer thuiskwam.
Met open armen werd ze ontvangen. Een studio voor haar gemaakt. Klein, maar gezellig. Een plek waar ze levenslang gratis mocht wonen, zonder druk, zonder voorwaarden. Een veilige haven. Ze was welkom, écht welkom.
Maar het was niet goed genoeg.
Op een gegeven moment, keek ze me aan , haar blik al half op een andere wereld gericht, en zei:
“Paus Franciscus zal me wel helpen.”
En ze verdween.
Zes jaar geleden, nu. Zonder brief, zonder spoor. Alleen de leegte. En de wetenschap dat ze sindsdien op straat leeft. Dakloos.
Meer dan waarschijnlijk schuifelt ze ergens door een stad, met een plastic zak in de hand en de hemel als plafond.
Tussen kartonnen dozen, koude banken en het vergeten van de wereld.
Ik heb haar nooit gezocht.
Niet omdat ze me niets doet. Maar omdat ik weet: als ik haar vind, vind ik ook alles wat ze met zich meedraagt.
En ik heb al genoeg te torsen. Die rotkanker vreet aan mijn lijf, de hormonen vreten aan mijn hoofd en ik voel hoe ik langzaam in mezelf verdwijn, elke dag een beetje meer. En Mevr willy die krakkemikkig wordt. Daar kan geen extra zorg meer bij.
Dus ik wíl haar niet vinden. Mijn grootste angst is dat ze zo ineens terug aan de deur zou staan.
Maar ik denk aan haar. Mevr willy ook. Vaker dan goed voor ons is.
Dan zien we haar voor ons. Ergens, god weet waar, op een bank in een park. Haar dagen een aaneenschakeling van losse momenten, losgerukt van de werkelijkheid die de rest van ons nog probeert vast te houden.
In haar tas vindt ze alles wat ze nodig heeft. Een lap stof. Een lepel. Een steen die ergens belangrijk voor haar is geweest.
En haar blik — die is op het park gericht, als was het een film die alleen zij begrijpt.
Als de avond valt, en de kou de struiken binnensluipt, zie ik haar meerdere jassen aantrekken. Een vergeefse poging om de warmte van de wereld vast te houden. Blootvoets in versleten sloffen leest ze in een krant van een jaar geleden. De letters dansen voor haar ogen, de verhalen zijn van haar alleen. Sprookjes die niemand meer vertelt.
En wanneer de nacht haar inhaalt, rolt ze zich op. De krant wordt haar deken. Een schild tegen de wereld. En in haar dromen — daar, alleen daar — vliegt ze. Vrij van alles. Zwaaiend naar de sterren als naar oude vrienden.
Ze leeft in een wereld die naast de onze loopt, maar nooit echt kruist.
Maria, de landloopster, Maria , mijn zuster. Een ziel die verloren ging, of misschien net haar eigen weg vond.
Wie ben ik om dat te weten?
Of wil ik het wel weten?
16 reacties
Goede morgen Willy
Prachtig om te lezen ,niet het verhaal en omstandigheden,wel om te lezen.En ja bij menigeen is er wel een soort van zwart schaap in de family en ieder heeft zijn eigenaardigheden hersenspinsels.Jouw verhaal doet me denken aan de gekke vogel.maar dit is jouw verhaal.dus ik zeg
Schrijf Willy schrijf.
Dag Willy,
Wat een ontroerend verhaal, begrijp dat je dat slecht los kunt laten maar wat je ook al schreef, je hebt genoeg met jezelf te stellen..... wij als K-lijers weten daar alles van.
Sinds ik die vreselijke ziekte heb trek ik me het lot van anderen ook steeds meer aan. En dan al die ellende in de wereld op dit moment.... zo triest.....
En dan denk ik met soms wat plaatsvervangende schaamte dat wij ons druk maken over de meest kleinzielige zaken die er bestaan. En dan zie ik die stumperds en kinderen in de GaZa strook en de wereld kijkt toe..............
Dan zit ik 's avonds te eten en die ene keer dat het me niet smaakt laat ik het staan en dan denk ik...... een groot deel van de wereld heeft niet eens te vreten, geen huis, laat staan een auto of een TV of koelkast......
En dan maken we ons druk waar we op vakantie naar toe "moeten". Die snobs op televisie die dat moeten ventileren, een Breitling om hun arm, een dure zonnebril van Armani en een Louis Vutton tas om de pols.....pleur toch op 🤮🤮.
xxx
Jilles
Mooi is iets anders.
Amai, bij de titel van je blog had ik veel verwacht, maar niet dàt. Je weet te verrassen. Wat een diep rakend verhaal... Kan me moeilijk voorstellen hoe het moet zijn, te leven met een zus, een deel van jou, die plots verdween en ergens in wie-weet-welke omstandigheden leeft. Je hebt inderdaad al genoeg te stellen en het zou totaal niet goed zijn als ze plots weer opdook, met al haar sores erbij. Maar dat je aan haar blijft denken, blijft hopen dat het op een bepaalde manier wel "goed" met haar gaat, dat is heel menselijk en begrijpelijk.
Warme knuffel xx
Weet je, Clemence, mijn ouders waren gehuwd onder het stelsel van gemeenschap van goederen. En ( tbv de Nederlandse lezers) in België betekent dat dat wanneer één van de partners sterft, alle rekeningen geblokkeerd worden — ook die op naam van de langstlevende — tot er een akkoord is van alle erfgenamen. Met andere woorden: de kinderen moeten eerst tekenen.
In ons geval zou dat normaal gezien een pure formaliteit moeten zijn geweest. Een handtekening bij de bank en klaar. Mijn ouders waren arme mensen: geen huis, geen bezittingen, alleen een klein beetje spaargeld op de rekening.
Toch heeft de afhandeling van die erfenis vier jaar geduurd en heeft het mij 8.000 euro gekost. Uiteindelijk moest het via de rechtbank, met een door hen aangestelde notaris-vereffenaar erbij. En dat alleen maar omdat mijn zus, die toen nog thuis woonde, weigerde om te tekenen. Niet uit onenigheid, maar gewoon omdat ze er niets mee te maken wou hebben.
Intussen moest mijn moeder naar een rusthuis van 2.000 euro per maand. Nou, toen moeder uiteindelijk stierf had ik mijn voorzorgen genomen. Een verwittigd man…
Goed dat ik toen nog geen kanker had.
Ooooh vreselijk inderdaad, als er eentje dwars ligt. Anderzijds, wat als ze op dat moment al verdwenen was? Heb je dat op voorhand kunnen regelen?
Dan had het nog langer geduurd. Want dan had er , op kosten van de nabestaanden ( ik dus) nog een hele zoekactie opgestart gemoeten.
Doeme seg!
Ik heb jaren geprobeerd om mijn oudere broer te contacteren, hij wilde ineens niks meer met de familie te maken hebben.
Ik zal nooit weten waarom, jar n later vonden ze hem dood in huis . En toen moest ik de erfenis afhandelen.
Heeft maar een half jaar geduurd
Dat niet weten, dat is lastig he!
Zo ben ik de helft van mijn familie kwijt, door een ruzie waar ik niets mee te maken had. En die ik dus ook niet snap.
Doet pijn maar anderzijds is er de energie niet om te gaan herstellen en alle ellende die daarmee gepaard gaat, te trotseren.
Knuffel!
Het niet weten heb ik los gelaten, het heeft geen doel.
Ik heb mijn broers crematie geregeld, de muziek, de teksten, en ik heb zijn as uitgestrooid op een plek die hem voor mijn gevoel, thuis heeft gebracht.
De paar keer dat hij antwoordde heb ik hem gezegd dat de deur altijd openstaat voor hem.
Voor mij is de cirkel rond, en is hij, waar hij thuishoort, en daarmee heb ik hem ook losgelaten.
Voor mijn gevoel heb ik het zo goed gedaan als ik maar kon, dat was alles wat hij van mij mocht verwachten
Vind ik heel mooi en liefdevol van je!
Wat intens verdrietig allemaal Willy. Ik snap dat jij en mevr. Willy nog vaak aan haar denken, maar haar niet meer binnen willen laten in jullie leven. Ik hoop dat ze nooit onaangekondigd op de stoep komt staan, want jullie hebben al genoeg sores.
Liefs, Monique
Het zwarte schaap,
Uitgesloten door zijn witte soortgenoten.
Een afwijkende knaap,
Gepest en uitgestoten.
Waarom moest hij toch zwart zijn,
Anders dan de rest.
Hij was zielig en alleen,
Ver weg van het warme nest.
Lusteloos stond hij te grazen,
Wat was die schapenwereld hard.
Hij wilde het uitrazen,
En uitstorten zijn hart.
En mensen,
Tussen hen lopen ook zwarte schapen.
Mensen die niet meer wensen,
Dan toch wat vreugde te rapen.
Marc.👍👍
Weeral mooi gezegd. Met dank
Ach lieve willy ,wat ontzettend verdrietig en ik snap dat jullie vaak aan haar denken,maar ik snap ook dat het geen zin heeft om te zoeken ,wellicht is ze er niet eens meer ,dit is zo moeilijk en vooral omdat deze mensen kiezen voor een leven in vergetelheid
Dikke knuffs 🫂🫂