Zwaar
“Het verdriet om wie we verliezen is groot, maar het weegt nooit zwaarder dan de vreugde dat we hen ooit mochten gekend hebben.”
Wij, kankerlijers, leven in een bijzonder landschap. Een landschap waarin pijn en afscheid geen uitzonderingen zijn, geen ongelukjes die je eens overkomen en daarna netjes kunt verwerken. Ze zitten verweven in het dagelijkse weefsel van onze tijd. In scans. In wachtkamers. In telefoontjes die beginnen met “ik moet je iets zeggen” en waarbij je, nog voor de zin af is, al weet dat je had moeten blijven zitten.
Afscheid is bij ons geen slothoofdstuk. Het is een terugkerend thema. Soms zacht, soms brutaal, maar altijd aanwezig, als achtergrondruis die nooit helemaal uitgaat.
Deze week verloor ik twee vrienden. Goede vrienden.
Martin is gisteren gestorven.
Timo wordt vandaag begraven.
Geen verre kennissen. Geen namen in een lijst. Geen vage online contacten die je probleemloos kunt missen. Maar mensen met een stem in mijn hoofd, met humor, met eigenaardigheden, met zinnen die alleen zij zo konden formuleren. Mensen die ik niet meer kan appen. Niet meer kan plagen. Niet meer onverwacht kan tegenkomen in mijn berichtenlijst. Mensen van wie ik nu, meerdere keren per dag, nog denk: dat moet ik hen straks eens vertellen — en die gedachte dan even later opnieuw moet inslikken.
En dan duikt die zin weer op. In mooie letters. Goedbedoeld. Gladgestreken. Dat het verdriet nooit zwaarder weegt dan de vreugde dat we hen ooit hadden.
Maar pfff… is dat echt zo?
Of is het vooral iets wat we zeggen omdat de stilte anders te scherp wordt?
Want eerlijk is eerlijk: op sommige momenten weegt het verdriet wél zwaarder. Zwaarder dan herinneringen, zwaarder dan dankbaarheid, zwaarder dan welke troostformule ook. Dan is er gewoon gemis. Leegte. Een naam die je niet meer ziet oplichten in je berichtenlijst. Een stem die je nooit meer hoort.
En dan betaal je gewoon de rauwe prijs van verbonden geweest zijn.
Misschien is dat soort zinnen vooral bedoeld voor toeschouwers. Voor mensen die aan de zijlijn staan en iets willen zeggen zonder zelf in dat landschap te wonen. Voor hen is zo’n quote een bruggetje over ongemak. Voor ons is het hoogstens een richtingaanwijzer, vaag in de mist.
En toch… ik betrap mezelf erop dat ik die tekst koester. Dat ik hem niet weggooi. Dat ik hem, voorzichtig, bijna schoorvoetend, een plek geef in mijn achterzak. Als een muntstuk dat ooit van pas kan komen. Niet omdat ik hem geloof. Nog niet. Maar omdat ik hoop dat er een dag komt waarop hij minder wringt. Waarop herinneringen niet alleen pijn doen, maar ook zacht kunnen gloeien, zonder meteen te steken.
Maar niet vandaag.
Vandaag mis ik hen gewoon ongelooflijk hard.
16 reacties
en missen mag!
en huilen ook!
Deze vrienden zitten in jouw hart op zo'n mega mooie plek waar alleen jij bij kunt op de momenten dat je ze nodig hebt. Aan hun denken en in gedachten met hun lachen.... nee het is niet tastbaar maar ergens ook weer wel.
Je houdt van ze en dat is nog het allerbelangrijkste!
Een warme knuffel
Sterkte met dit gemis ❤️🕯️
Lichtjes in de mist. Soms is de mist te dik en zie je de lichtjes niet. Dan is het grijs, grauw en stil. Zwaar.
Maar je weet: ergens in die mist staan je wolvenbroeders en -zusters. En voor wie gelooft: die Ene. Je bent niet alleen. Maar je bent weer een broeder of zuster kwijtgeraakt. Dat is verdrietig, zwaar en doet zeer.
Ik wilde het lied Lichtjes in de Mist van Stef Bos toevoegen. Is blijkbaar niet mogelijk. Helaas. Nu kan je het zelf opzoeken, natuurlijk...
Prachtig mooi lied. Prachtig mooie tekst. Misschien lukt deze versie
Ja, dat is 'm.
Sterkte Willy en allen op het forum die een geliefde moeten missen
heel mooi gezegd. Met dank
❤️
Wat schrijf jij het allemaal mooi op. Ik ben bij de groep gegaan, omdat ik dacht lotgenoten. Mensen die begrijpen hoe ik me voel. Ik ken nog niemand persoonlijk. Maar dat zou gebeuren, niet doorgegaan, er staat een nieuwe datum gepland. En dan is er afscheid van 2 mensen die ik graag had willen leren kennen. Van de één al wat meer gelezen en meegekregen dan van de ander. Het is heel bijzonder deze groep vrienden. En ik weet niet wat het me gaat brengen. Is het mogelijk om te gaan met al dat verdriet. Dan lees ik de zin boven deze blog…..ik ga het ervaren. Mr Willy, je schrijft prachtig. Heel veel sterkte.
Jij schrijft het zoals ik denk José.
Voor mij is het ook nieuw. Heb alleen Timo ontmoet op mijn werk. Een grote Hug gekregen 🫂( van iemand die je niet eens kent) Het was een warm gevoel. Ook Alexandra was hartelijk. We gaan idd het beleven . Ben heel benieuwd 😘
Als partner, als nabestaande, heb ik veel aan deze wetenschap gehad. Hij was niet mijn voor altijd en eeuwig, maar ik wel die van hem.
En dan nog doet het natuurlijk pijn. Maar er zit wel iets moois in deze gedachte.
Goedemorgen Willy , ik ben net terug.
Het is allemaal vreemd de afgelopen week, wou geen blog volgen e.d. Maar dat was uiteraard onmogelijk gezien de gebeurtenissen. Het is raar leven en overlijden staan naast elkaar geven elkaar een hand. Verdriet heeft nu de overhand geven wij ons allen een hart verwarmde hand.
Aaah Wily , dit wil je niet. Het doet erg zeer.
Ik ken Martin niet. Timo ook niet echt. Maar ik denk wel dat ze zouden zeggen dat ons leven doorgaat. En probeer daar mee verder te gaan. De draad weer oppakken. Niemand word ergeren. Koester de mooie momenten. 🫂🙏❤️
Ik hoop jullie allemaal te ontmoeten bij de volgende Kamanido 😘
Het is en blijft een gemis zoals vele anderen ons ook uiteindelijk zullen ontvallen. Martin en Timo hebben nu rust, 2 bijzondere mensen die wij allen hier lief hadden.
Dat zij rust hebben geeft mij rust want ik kon het bijna niet meer lezen, al die ellende die zij beiden moesten dragen, vreselijk.
Hoop dat dergelijke ellende mij bespaard blijft....
Mooi geschreven weer Willy.
Ach Willy, je schrijft het zo mooi, regelrecht mijn hart in. Martin ben ik pas de laatste tijd een beetje gaan volgen en wat had ik graag Timo willen ontmoeten...Helaas heeft het niet zo mogen zijn. En hoewel niet fysiek, toch heb ik hem leren kennen door zijn verhalen die een diepe indruk op mij hebben gemaakt. Kun je huilen om iemand die je nog nooit hebt ontmoet? Ja, de dag dat Timo overleed stroomden de tranen zowel bij mij als bij Tjeerd over de wangen. Dat zegt veel, heel veel over Timo 💕
Heel veel sterkte lieve Willy, ik / wij hopen jullie gauw te ontmoeten. ❤️
We zien elkaar nog zeker.❤️
Al wat ik zou willen zeggen is hierboven al gezegd. Verdriet mag er zijn om mooie mensen die er niet meer zijn. Gemis moet gevoeld worden, juist omdat ze betekenis voor je hadden.
Zo oprecht uit je 💜geschreven ja we gaan.ze heel erg missen en dat doet verdomde ZEER🕯