Zomerreflecties
En nu zijn we d'r toch een weekje tussenuit geweest..Even de boel resetten, wat frisse lucht in de mallemolen van Mr. Willy. Het soort vakantie waarbij je niet denkt aan morgen, of aan ziekenhuizen met die typische geur van ontsmettingsmiddel. Nee, dit keer waren het rustgevende wandelingen, in de bossen van Fontainebleau, onder een perfect blauwe hemel. De zon deed wat ze moest doenāde gedachten lichter maken.
Maar, zoals altijd als je even niet oplet, sluipt dat kankerspook toch weer binnen. Die mooie momenten tijdens het wandelen, dat prachtig vergezicht, die oude ruĆÆne waar je, ondanks de hulp van Google Maps, uren hebt liggen dwalen vooraleer je het gevonden hebt, het is dĆ”n dat Mevr. Willy stilletjes haar hand op mijn arm legt, haar ogen vol tranen. "Misschien is het de laatste keer dat..." Ze hoeft- het zelfs niet uit te spreken. We weten allebei wat ze bedoelt. We weten dat er een onuitgesproken tijdbom tikt, maar daarover zwijgen we dan maar weerāvoor nu.
Maar, zelfs in die stilte, is er de ruimte om je gedachten op een rijtje te zetten. Die wandelingen brengen een soort van bezinning. Want eens te meer voel ik dat, waar ik mijn heling vind in het schrijven, in de blogs, en in de gesprekken met lotgenoten, Mevr. Willy dat niet doet. Haar verdriet sluimert en vindt geen uitweg, niet zoals bij mij.
En dat zet eens te meer aan het denken. En dat gaat altijd dezelfde richting uit. Tijd om mijn prioriteiten te herzien. Minder bloggen, minder kanker.nl, meer tijd samen doorbrengen zonder de constante aanwezigheid van dat kankerspook. Struisvogelpolitiek, zouden sommigen zeggen, maar misschien is dat precies wat we nu nodig hebben. Niet dat het bloggen ooit helemaal zal stoppen ā onmisbaar, dat blijft het. Alleen, iets minder.
De site blijft voor mij een toevluchtsoord, een plek van herkenning en troost. Maar het leven buiten dat platform roept ook. Tijd om een balans te vinden. En misschien, heel misschien, kan het struisvogelen ons wat lucht geven, voor de tijd die we nog hebben.
Ja, ik denk dat we daar maar eens mee gaan beginnen.
25 reacties
Struisvogels leggen grote eieren en zijn slimme en sterke dieren.
Zo nu en dan een struisvogelblog zou welkom zijn. En voor de rest is het van belang dat je alleen doet wat jij en Mevr. Willy een goed gevoel geeft.
Ik blijf een volger, en heb rete veel geduld, dus neem lekker de tijd š
ā¤ļø
Struisvogelen is een van mijn favoriete tactieken. En het werkt prima. Tot iets in uw naar boven stekend gat prikt en ge toch efkes moet opkijken. lles met mate zeker.
En met mevr. Willy. Want ook haar zien we graag.
Die foto is trouwens een prototype van de plekjes waar ik het liefst ging wanderen. Genieten he, zo een paadjes!
Niks is zo heilzaam als een rustige wandeling, of het nu bos of heide of bergen zijn. Zolang je maar alleen bent met de natuur. Alles glijdt dan van je af.
ā¤ļø
Lieve Clemence.
Wat weet je het lieflijk te verwoorden
Lieve Willy, ( als antwoord op deze blog kan ik niets anders dan ' lieve' schrijven) Je raakt me met je met deze blog. Hoe moeilijk moet dit voor je zijn. En voor mw. Willy. Naast iemand moeten staan kan ook zo eenzaam zijn. Ik weet het uit ervaring.
Ik denk dat nu even 'struisvogelen' voor nu verstandig is. We blijven hier gewoon op je wachten.
Wil je mw. Willy een knuffel van mij geven. Zonder woorden, ter bemoediging. Als dat mag.
Lieve Lenneke
Even struisvogelen lijkt idd de enige uitweg, maar weet je, dat voelt aan alsof ik dan een stukje van mezelf achterlaat. Want dit forum, deze plekā¦ het is niet zomaar iets wat ik kan loslaten, hoe graag ik het dikwijls ook zou willen.. Het is een verslaving ,een warme, verslavende deken van herkenning, begrip en steun.
Maar er moet iets veranderen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor Mevr. Willy. Zij ervaart dit allemaal zo anders, en ik zie hoe moeilijk het voor haar is om diezelfde troost te vinden. Dus ja, de gulden middenweg zoeken, daar draait het om. Maar goh, dat is toch zo moeilijk. Zonder forum val ik in een zwart gat, althans zo voelt het toch aan.
Natuurlijk geef ik Mevr. Willy een knuffel. Zonder woorden, elk excuus is goed .
En knuffels terug
Gulden middenwegen zijn moeilijk, maar ze zijn niet voor niets verguld. Er zit best veel moois aan... the best of both worlds? Zou mooi zijn als je dat kon hebben! š
Iets minder kanker en iets meer mevrouw Willy. Lijkt mij een goede deal.
Vind je het goed dat ik iets meer mevrouw Zweef doe?
Als ik je mis, weet ik je wel te vinden. ā¤ļø
Ja hoor, Doe maar zoveel mogelijk Mevr Zweef.
Maar het lijkt me wel dat jij perfect de gulden middenweg bewandelt. Ben ik een beetje jaloers op .
'(Een beetje maar, hoor)
ā¤ļø
Ondanks dat ik jouw bijna dagelijkse blogs ga missen denk ik dat je een wijs besluit hebt genomen. Geniet van en met elkaar en omring mevrouw Willy met al jouw zorg en aandacht. Ga maar lekker samen struisvogelen.
Dikke Zaanse knuffel voor jou en mevr. Willy.
Ach Lieve Monique
Bloggen , al is het dan wat minder, zal ik altijd wel blijven doen. Werkt tƩ heilzaam.
Maar het is vooral het lezen van en reageren op andere blogs, dat ik ga ( moet) afbouwen. Is tƩ funest voor die mallemolen in m'n hoofd en dƔt belet het struisvogelen.
Ik heb het al dikwijls gezegd, ik heb een heilig respect voor mensen zoals jij, alomtegenwoordig op de site, voor iedereen een opbeurend woord.
Das iets dat ik moeilijker en moeilijker kan opbrengen.
ā¤ļø, Willy
Dat komt Willy, omdat we al langer kankerlijer zijn. In het begin probeer je nieuwkomers een hart onder de riem te steken, ook als ze niet jouw soort kanker hebben. Maar dan komt er een moment, dan heb je zoveel leed gelezen, dan ben je murw. Lamgeslagen. En hoe graag je het zou willen, een opbeurend woord, het lukt niet meer. ā¤ļø
Lieve Zweef, je slaat de nagel op de kop. ā¤ļø
Lieve Willy,
Ik ga even stuk, want ik ken die lieve Mevrouw Willy, ik zou willen dat ze niet meer anoniem Mevr Willy genoemd zou worden.
Ik zie ze voor me, zoals ze jou aankijkt, en denk aan Margreets woorden, dit is de laatste keer dat we samen in een bed slapen.
Knak, iets breekt er, de tranen lopen, en ik voel gewoon haar pijn en eenzaamheid.
Het doet me zeer dat ze zich zo moet voelen, wat heb ik met haar te doen, en ook met jou.
Daar sta je dan, midden in iets moois, en slaat ineens het verdriet toe, ik kan jullie verdriet gewoon voelen, en het raakt me zo erg.
Vertel jouw lieve Mevr. willy maar, dat ik ze een extra hele dikke knuffel geef, een zoen op de wang, en dat ik ook van haar houd.
Wat zou ik graag iets willen kunnen doen
š«š«š«š»ššPeter
Nou, een heel lieve dikke knuffel van jou, daar kijkt ze al naar uit.
Ik denk dat we hier allen toe zijn aan een dikke groepsknuffel.
Geen woorden, maar daden.
Dus bij deze.
Sinds 2015 schrijf ik mijn blog al. Daarbij ben ik ook nog een jaar moderator geweest zodat ik wel heel vaak met kanker werd geconfronteerd en heb er daarom een punt achter gezet. Ook het schrijven van mijn blog doe ik alleen als ik wat over mijn prostaatkanker te melden heb. Ik kan me heel goed voorstellen, Mr Willy dat je wat gas terugneemt. Lekker wandelen met Mevr Willy, dingen doen die niets met die rotkanker te maken hebben, kortom je zinnen verzetten.
Ik heb er een paar jaar geleden een liedje over geschreven:
Ik zou zo graag, zo graag eens aan iets anders willen denken
Niet aan wat mijn leven nu beheerst
Mijn gedachten slaan te vaak op hol
mijn hoofd zit met het verkeerde vol
(graag) iets anders
bijvoorbeeld
Aan mijn allereerste brommer, mijn bevochten lange haar
Mijn radeloze jeugdverliefdheid en hoe vraag ik het haar
Aan het gerommel met weed, nee, dat was niet echt mijn sfeer
Dus laat die joint maar zitten, ik hoef hem al niet meer
die vakantie met je vrienden, voor de eerste keer op pad
Aan de vele, vele biertjes, god, wat was ik liederlijk zat
Naar de Cherry Hinton Hall grounds, het Cambridge folk festival
Wat een sfeer, dat was genieten, muziek was over/werkelijk overal
Aan mijn Easy Rider Matchless, die wel vaak om knutselen vroeg
de eindexamenfeestjes, āt werd nooit laat maar ās ochtends vroeg
je sleutel weer vergeten, langs de regenpijp omhoog
Die raakte dan steeds losser, dus gevaarlijk veel bewoog
Maar, je weet, we leven vooruit en gaan zeker nooit meer terug
Dus ik moet en zal het doen met nu, dus recht die rug
Verwaai die donkere wolken, verwaai, en donder op
Laat mijn hoofd nu eens met rust, mijn hoofd zonder getob
Prachtig!
Prachtig zeg. Een lied, een pareltje van dichtkunst! ā¤ļø
Prachtig mooi gezegd. Met dank
Hey, Willy, ik ben ook blij voor jullie dat er weer een deugddoende vakantie hebben opzitten.
Alleen Mevr. Willy... ja, dat kwam bij mij ook binnen. Jij kan je verdriet en je zorgen hier met ons delen in je blogs maar zij doet dat niet. Zij zal haar verdriet niet op die manier kunnen uiten en gaat het dan een beetje opkroppen. En dan natuurlijk, wanneer jullie in stilte samenzijn, breekt het uit. En zijn de tranen er.
Ik ken het gevoel. Opkroppen, zo'n beetje als met een vulkaan. Het lukt je een tijdje om alles te onderdrukken maar dan, op een dag, op een moment, komt alles naar buiten.
Ik wens je dat dat struisvogelen gaat lukken. En wanneer er wat minder blogs komen, ja, dan begrijpen we dat gewoon.
Geniet maar met jullie tweetjes met de nodige warmte. ā¤ļø
Marc. šš
Lieve lieve willy en mevr willy ,bij het stukje met haar hand op je arm ging ik heel even stuk š¢..het enige wat ik kan zeggen is hou elkaar stevig vast zolang het mag en kan want tijd samen is het kostbaarste dat er is ,ik weet zeker dat je de balans vind en ik voel me zo blij als ik meekrijg dat jullie op verlof zijn en samen zijn dus ik hoop wens en duim dat het zo vaak als kan mogelijk is .
Heel veel liefs en dikke knuff voor allebei š«š„°š«š„°
Goed om te lezen Willy dat je wat meer tijd gaat door brengen buiten kanker.nl. Tijd en herinneringen maken samen met ieder die belangrijk is voor je is iets heel waardevols. Je kan dit stuk van je leven maar 1 keer doen.Ik hoop dat Mvr Willy dan uiteindelijk af en toe toch wat los gaat laten over wat haar bezig houdt. Soms zijn woorden niet nodig maar helpt een knuffel ook. Hoop dat jullie samen je weg hier in vinden..
Veel liefs, Silvia
Die lieve mevrouw Willy, wat een dappere vrouw om jou de ruimte te geven die je nodig hebt, en wat goed dat jullie meer tijd met elkaar gaan doorbrengen. Maak mooie herinneringen Willy, dat is zo kostbaar.
Warme knuffel voor jullie allebeiš