Voetbal.......

Heel soms vraag ik mij af wat ze die voetbalscheidsrechters tegenwoordig betalen. Het kan eigenlijk nooit genoeg zijn. Dat meen ik oprecht. Als het te weinig is, worden ze vatbaar voor verlokkingen en als ze niet omgekocht worden, volstaat het amper als smartengeld en/of gevarenpremie. Immers, in het beste geval willen de supporters van slechts één ploeg je voorgevel permanent verbouwen, in het slechtste geval krijg je de twee kernen én de trainers én de pers én het forum van sporza.be én de volledige publieke opinie op je dak. Voetbal is oorlog, 
Bovendien maak je mij niet wijs dat wekelijks geconfronteerd worden met de tergende bewering dat je moeder de werkvloer deelt met Hot Marijke of iets gelijkaardigs, goed kan zijn voor de mentale gezondheid. 

 Maar ook in de lagere echelons,  idealisten die in de liefhebbers- en de jeugdploegen  fluiten is het oorlog .De kamikazes die vanuit de midden cirkel, zonder enige ondersteunende hulp van lijnrechters, Stoere Harry  van FC De Hell's Angels mogen overtuigen van het feit dat hij buitenspel stond en dat tegen de andersluidende mening in van hun hele supportersliga., je moet het maar doen.?
En dat allemaal voor de fantastische verloning van twee bierbonnetjes en een pistolet. 

Maar bij dezen doe ik toch even mijn hoed af voor zoonlief.  Op zijn zestiende begon hij al als scheidsrechter, met Mr Willy als zijn trouwe chauffeur én supporter. Mr Willy die overigens (nog altijd trouwens) van voetbal net zoveel snapte als een goudvis van bergbeklimmen. 
Maar goh, wat was het eigenlijk toch een leuke tijd, althans toch voor Mr Willy. Zoonlief blies uiteraard de jeugdploegen, knulletjes van 6 tot 12 jaar, en die zorgden  voor meer spektakel dan een circus. Denk aan een ventje dat zijn schoen verliest en vrolijk op één sok verder hobbelt, of een ander dat bij een hoekschop besluit dat het hoekvlaggetje maar in de weg staat en het eruit trekt voor een betere aanloop...
Allemaal leuk, maar de ouders, die het voorbeeld zouden moeten geven, die waren pas een ramp. Een vader die vindt dat zijn zoontje onheus behandeld wordt en het veld opstormt om de scheidsrechter een standje te  geven  of die moeder die de tegenstander een loeier van een rochel geeft, midden in diens gezicht. Die man was te verbouwereerd om te reageren, gelukkig misschien. 

En die ene keer dat de situatie zo uit de hand liep  dat ze 12 tegen 12 aan het vechten waren en zoonlief halsoverkop naar de kleedkamer moest vluchten en wachten op politiebewaking.

Nou, "t waren leuke tijden , en zoonlief werd er wel niet rijk van, maar hij verdiende er toch mooi zijn zakgeld mee.

Hij floot zijn partijtjes totdat het samenwonen op de agenda stond. Mevr Willy zei altijd: "Wacht maar, zodra hij zelf zijn kleren moet wassen en schoenen moet poetsen, is het snel gedaan met dat scheidsrechteren."

En gelijk had ze, binnen drie maanden hing hij zijn fluitje aan de kapstok.