Sombere gedachten
In de eenzame stilte van de nacht, zoek ik troost in mijn woorden. Schrijven, alles van mij afzetten, licht en humor zoeken in een wereld die vaak zo donker lijkt. Bloggen, niet alleen over die rotziekte, maar over momenten van vreugde, grappige anekdotes en de kleine genoegens van het leven. Kanker is al ellendig genoeg; daarom probeer ik een vrolijke noot te brengen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn lotgenoten.
Maar wie regelmatig schrijft, bouwt onvermijdelijk een diepe band op met deze gemeenschap, leest de verhalen van mede-reizigers op dit hobbelige pad. En hier, in deze broze enclave, word ik overweldigd door blogs vol wanhoop, vol diepe pijn, vol bodemloos verdriet. Verhalen rondom palliatieve zorg en terminale diagnoses sleuren me mee in een maalstroom van emoties. Ik lees over ondraaglijk leed, woorden die zich in mijn ziel inbranden en mijn gedachten teisteren.
Ik probeer de woorden van anderen te verwerken, hun pijn te begrijpen, maar dikwijls neemt het gevoel van hopeloosheid en wanhoop de overhand. Elke zin, elke uitdrukking van verdriet en angst dringt diep in mijn wezen door. Het is alsof hun leed mijn eigen geest vergiftigt, me naar de rand van een donkere afgrond trekt.
De beelden van hun strijd, de echo's van hun tranen, ze overspoelen me, verstikken me. De verhalen die ik lees, zijn een spiegel van mijn eigen angsten en onzekerheden. De demonen in mijn hoofd schreeuwen, hun stemmen vermengen zich tot een oorverdovend koor van wanhoop.
Maar de grootste pijn is de totale hulpeloosheid die ik voel. Hoe graag ik ook wil, ik kan hun ziekte niet genezen, hun pijn en verdriet niet verlichten, hun geliefden niet tot leven wekken. Het enige wat ik kan bieden zijn woorden van troost - soms - en dan nog vaak hopeloos ontoereikend. Het is een machteloosheid die aan mijn ziel knaagt, een constante herinnering aan de beperkingen van mijn mededogen en de grenzeloze omvang van hun lijden.
En dan voel ik de kilte van mijn eigen sterfelijkheid. De muren van mijn bureel sluiten zich om me heen, een gevangenis van mijn eigen gedachten. Hier, in deze eenzame cel, probeer ik de stukjes van mijn wezen bij elkaar te houden, maar ze glippen als zand door mijn vingers.
En, hoe heilzaam ook, er gaat geen maand voorbij zonder dat ik besluit te stoppen met bloggen, gewoon weglopen. Weg van kanker.nl, weg van al die pijn, weg van al dat verdriet, weg van deze gemeenschap, hoe liefdevol die ook mag zijn.
Maar het bloggen is sterker dan mezelf, en ik blijf gevangen in de wereld van dit forum.
En ik blijf vechten tegen de storm in mijn hoofd, een strijd die ik weet dat ik niet kan winnen.
Maar al verdrink ik in de chaos, ooit, ergens , zal ik vrede vinden.
15 reacties
Ach willy toch ,zak aub niet weg in de donkere krochten van het piekeren ,je bent zo een gevoelig mens dat je makkelijk weg kan zakken in de pijn en het verdriet van velen hier inclusief dat van jou zelf en mevr willy .
Het is moeilijk zoeken naar een balans hier lezen en bloggen of iets anders gaan doen ,maar ik hoop echt dat je die balans vind en tijd hebt om aan je lieve vrouw ,zoon en kleinkindrren te besteden dat geeft je vreugde
Dikke knuffs hes 🫂🫂
Ach Lieve Hes
90% van de tijd loop ik , ook hier op dit forum , grappend en grollend rond, en kan ik best wat afstand houden van alles.
Maar van tijd tot tijd lees je dan toch wel eens een blog of een verhaal dat door je heen snijdt als een mes door boter , tja , en dan moet ik ook even stoom aflaten.
En ik ben er dus niet onverdeeld gelukkig mee, maar kanker.nl is nu eenmaal een onmisbaar stuk van mijn leven. In goede en minder goede dagen.
Dus ja ......
🩷
Ja ik weet het en denk wij allemaal hier ,de keren zijn niet te tellen dat je hier eerst even uitlogt ,ff goed uithuilt voor je iets terug zegt omdat het zo rakend is .
Neen, MrWilly, de zieken kan je niet genezen en ook hun lichamelijke pijn niet verlichten, maar toch dank ik je voor je blogs. Voor velen ben je een rots in de branding. Een rots, die de stormen trotseert, hopelijk ook voor jezelf. Ik hoop dat je, zoals Hes schrijft, de balans mag vinden. Ik ben ervan overtuigd dat je de juiste beslissingen zal maken. Mijn steun heb je alvast. Het heelal is één en al chaos maar de vrede en rust in je innerlijk zal je wel vinden.
Ach Jef, ik vind die balans wel hoor. En, zoals ik regelmatig zeg, bloggen is mijn lust en mijn leven.
Maar het is gewoon zo dat ik sinds die rotziekte veel emotioneler ben geworden en van tijd tot tijd moet ik dat ook eens kunnen uiten.
Die hormoontherapie zal daar wel voor iets tussen zitten, denk ik zo .
Lieve Willy,
Jij mag ook schrijven over de somberte die ons kankerpatiënten allemaal zo nu en dan overvalt. Met of zonder hormoonpillen. Zolang je maar blijft beseffen dat dit gevoel weer voorbij gast zoals alles uiteindelijk voorbij gaat.
Liefs, Monique
Weet je , Monique.
Nu kan ik best palliatief zijn, de ziekte schrijdt voort, enz, enz, maar eigenlijk heb ik van die rotkanker, lichamelijk althans toch, zo goed als geen last, en heb ik , tot hiertoe toch, een zo goed als normaal leven, zonder enige beperking. En ook voor de onmiddellijke toekomst zijn er nog geen donkere wolken op komst.
Dus in feite zou ik moeten kunnen struisvogelen, doen alsof er niks aan de hand is, later zien we wel.
Maar dat kan ik dus niet. In plaats daarvan zit ik hier op de site, al die droevige verhalen te lezen van lotgenoten, en dat jaagt dus regelmatig die mallemolen in mijn hoofd op tot ongekende hoogten, geeft mij angst voor de toekomst, mijn toekomst. Een angst die ik eigenlijk helemaal nog niet wil voelen, omdat het dus absoluut nog niet zo ver is .
En dat is dus de tweestrijd waar ik constant mee geplaagd zit.
Enerzijds dat ongelooflijk plezier van het bloggen, alles van je afschrijven , een onweerstaanbare dwang, zoals ik altijd zeg , anderzijds geeft het me een chaos in mijn hoofd die ik helemaal niet wil hebben.
🩷, willy
Lieve Willy,
Het lezen hier stemt inderdaad soms droevig. Ik heb ook weleens gedacht: ik ga minder vaak kijken, maar dat maakte mijn onrust er niet minder op. Ik hou me vast aan alle positieve verhalen en mooie blogs die ik voorbij zie komen. Die kanker krijg ik toch niet uit mijn hoofd (en lijf) dus troost me met het gezegde: gedeelde smart is halve smart. Ik ga zo ook maar weer een blog produceren over de laatste ontwikkelingen.
Liefs, Monique
Eens de woorden kanker en palliatief gevallen waren kan ik dat gegeven niet meer loslaten. Het is altijd ergens latent aanwezig. Zelfs op goeie dagen wordt ik er wel ergens mee geconfronteerd. Om te beginnen s' morgens al bij het openen van de lade met medicijnen ( 16 stuks te nemen, slaapmiddelen inbegrepen). Ik moet dan steeds terugdenken aan de film " La grande bouffe " van Marco Ferreri. Om de één of andere onbekende reden associeer ik die pillen met het voeden van het verschrikkelijke monster dat kanker heet. Het finale lot blijft hetzelfde als in de film. Gelukkig blijven die gedachten ergens op de achtergrond hangen zodat ik mijn dagen nog zinvol kan invullen. Ik vrees dat die chaos in het hoofd bij iedereen wel ergens zal aanwezig zijn. Maar met je talent om te schrijven moet het lukken om het merendeel van je af te schrijven.
Moet zeker kunnen.
Mo Willy... Hormonen kunnen veel doen... en zeker bij een al gevoelig iemand. Hoop dat je ook de liefde, warmte, het meeleven, de humor... van onze verhalen moogt ervaren.
💕💕. Zeker wel
Lieve Willy
Fijn dat je hier op kanker.nl je gevoel en verhaal kwijt kan en er zoveel mooie vriendschappen zijn ontstaan. Jij en zweef zijn volgens mij de personen met de meeste blogs en volgers. Zou daar een ranglijst voor zijn? Het gevaar bestaat dan wel dat je een steeds groter gedeelte van je dag online gaat leven omdat je hier iets vind wat je anders mist. Ik hoop dat je je toch nog vaak genoeg weet los te rukken van je computer en nog veel mooie herinneringen kunt maken met iedereen die verder voor jou belangrijk is. Soms is het lastig om daar een goed evenwicht in te vinden.
Veel liefs Silvia
Zoals je zegt, Silvia . In feite leef ik een veel te groot deel van mijn tijd online en, om jouw woorden te gebruiken, moet ik me dikwijls losrukken van de PC.
Maar het is idd zo, dat ik online een aantal dingen vind die ik in het dagelijks leven echt wel mis. En bloggen, leuke verhaaltjes maken, dat doe ik nu eenmaal graag
Dus ja .....
xxx, Willy
Die hormoonbehandelingen doen wat met een mens, dat weten we hé. Maar de kunst is en blijft natuurlijk het mooie blijven zien of zoals men soms zegt : de krenten uit het brood zien te halen.
En, zoals je met je blogs al zo vaak hebt meegemaakt, schrijven werkt helend. En dat je ondanks alles, toch niet zonder dit forum kan.
Ik ben ook net door m'n ziekte begonnen met gedichten schrijven.
Bloggen, blijven doen, Willy!
Marc. 👍👍