PAUL
In de stille kamer van zijn herinnering woont een schim; een broertje genaamd Paul, wiens leven niet meer was dan een fluistering in de tijd. Een naam die zachtjes door de gangen van Mr Willyās geheugen echoot, een herinnering aan een leven dat te kort was en toch een onuitwisbare afdruk achterliet op zijn hart.
Mr Willy was nog maar drie jaar oud toen Paul stierf, amper 5 maanden oud, gevangen door de stille greep van wiegendood. Slechts twee flarden van herinneringen heeft hij aan Paul; Ć©Ć©n waarin hij aan een ziek broertje, zo kwetsbaar en broos, van Ma Willy geen kus mocht geven, en een andere, vreemd troostrijk, waarin hij samen met Paul in de kinderwagen zat, bij het voeteneinde, dichtbij en toch zover weg. Flarden die hij koestert als een kostbare schat.
De stilte die volgde op Pauls vertrek was doordringend. Ma Willy sloot het boek van Pauls bestaan en verborg het in de schaduwen van haar verdriet. Er waren geen fotoās, geen aandenken, geen tastbare herinneringen, niets, alleen de leegte die Paul achterliet. Een leegte die niet met woorden gevuld kon worden, want over Paul werd niet meer gesproken, nooit meer. Het was alsof zijn bestaan, zo breekbaar en kort, slechts een nare droom was, een echo te pijnlijk om aan te raken.
Maar toch , bijna 70 jaar later, draagt Mr Willy Paul , een broer die hij nauwelijks gekend heeft , nog altijd in zijn herinneringen, een echo in zijn geest die nooit echt verstomt.
8 reacties
Wat schrijf je mooi, mrWilly. Weet gewoon niet wat ik moet schrijven, een mooie ode aan Paul? Wellicht wel, want door te herinneren zal Paul altijd onderdeel zijn van je leven. ā„ļø
Vreemd eigenlijk, dat je nog herinneringen kan meedragen van je piepjonge kindertijd, over iets dat zo lang geleden is.
Mijn opa stierf onverwacht toen ik twee was. Ik heb nog Ć©Ć©n herinnering waarin ik lachend voorbij liep en hij me "probeerde" te vangen. EĆ©n herinnering die een heel leven samen verbeeldt. Net zoals Paul: die herinnering draag je, koester je, maakt die persoon toch tot deel van je leven. En het gevoel maakt dat een herinnering harder in je geheugen wordt ingeslepen. Dus ja, je hebt een broer Paul! Forever en ever.
Paul heeft bij jou een plekje gevonden om herinnerd te worden, hoe mooi is dat. š
Paul heeft bestaan, had een toekomst moeten hebben, maar de kans niet gekregen, misschien voor jou een stok achter de deur, om iets van je leven te maken.
Een herinnering, aan het vluchtige van het leven.
Mijn beste vriend is 37 jaar geleden verongelukt, nog steeds denk ik aan hem, en hij is de reden geworden, dat ik denk,
Hij heeft de kans niet gekregen om iets van zijn, leven te maken.
Wie ben ik om de kansen niet te nemen, die ik krijg.
Ergens, denkt Paul nu aan jou, en is hij blij, met zijn grote broer, die hem nooit vergeten is
Ik denk dat je het je nog herinnert omdat het zoveel indruk op je heeft achter gelaten. Begrijpen deed je het vast nog niet volledig maar het gevoel en de sfeer van toen kan je zo oproepen.
Ze zeggen altijd dat je voor je derde levensjaar geen herinneringen kan hebben. Maar dat is dus wel.
Dat is echt klinkklare onzin. Een baby van 9 maanden bijvoorbeeld herkent zijn moeder. Daarvoor heb je geheugen en herinnering nodig. Een kind van twee weet vaak perfect hoe die de tv moet aanzetten, ook daar zijn geheugen en herinnering van vorige ervaring nodig. Wel is het zo dat hoe jonger, hoe minder feitengeheugen op lange termijn blijft. Maar minder is niet geen en kijk, je bent zelf het levende bewijs!