OVER INCONTINENTIE

D’r zijn , toch bij prostaatkankerlijers , een aantal zaken waar nog altijd een taboe over heerst
En een van die dingen waar nog veel te weinig over verteld wordt is incontinentie .
De medische wereld maakt daar geen probleem meer over .
Ze halen je prostaat weg met een Da Vinci operatie , nadien een beetje oefenen met je bekkenbodemspieren en klaar is kees .
En voor die enkeling die nadien toch nog incontinent zou zijn , zijn er massa’s hulpmiddelen , mechanisch of operatief die echt wel helpen .

Maar daar heb ik het niet over . Ik heb het over die “mildere” vormen van incontinentie , waar je eigenlijk niet over praat .
Maar toch dingen die je niet kan oplossen met zo'n klein verbandje , 'n Tena nr 0 of zoiets

Zoals druppelverlies .
Mr Willy kan met z’n bekkenbodemspieren best alles onder controle houden , maar z’n plasbuis kan ie ermee niet leegdrukken . Da’s dus nadruppelen
En bij zittend plassen is dat geen probleem . Dan neem je rustig de tijd en het laatste vang je wel op bij het rechtkomen .
Maar staand plassen ….
Willy wordt dan wel wat ouder en zwakker , maar een rondje joggen lukt dus nog best aardig . Maar als ie dan moet plassen ….
Die piemel is sowieso al wat kleiner , krimpt dan nog meer door dat lopen .
Dus wat ie ook doet , als ie gaat plassen is ie de helft van z’n lading kwijt in z’n broek . Natte plek tot aan de knieën .
Nu zo’n joggingbroek is een dunne stof en in de zon is dat op een kwartiertje gedroogd , maar als ie dan verder loopt , is dat toch lang genoeg om een paar bedenkelijke blikken te krijgen van tegenliggers . Leuk zeg . 

En dan
Mr Willy produceert heel wat lucht in z’n darmen. En die moet er dus uit  ,anders krijgt ie krampen . 
En , zoals mijn bekkenbodemtherapeute indertijd het treffend omschreef , het is heel moeilijk om de achterdeur te openen en de voordeur dicht te houden .
Dus winden laten , dan worden gelijk de sluizen aan de voorkant wijd opengedraaid .
En het heeft meer dan een jaar oefenen gekost om die juiste spierspanning op te bouwen , zodat het ene wel en het andere niet kan .
Tenminste toch in de meerderheid van de gevallen .En regelmatig loopt dat toch wel eens mis .

En dan heb je nog die aanvallen van vermoeidheid waar je als kankerlijer toch regelmatig mee geplaagd zit .
God zij dank dat Mr Willy daar momenteel weinig last van heeft , maar als het gebeurd , dan houden zijn bekkenbodemspieren het voor bekeken .
Ooit , tijdens zijn Chemo heeft Mr Willy weken moeten rondlopen met grote pampers  , om alles wat droog te houden , gewoon spierzwakte . 
Maar ook nu ,als ie vermoeid is , en Mr Willy heeft, tijdens karweiwerken of zoiets , toevallig een , al was het maar  halfvolle blaas , wel dan heeft ie problemen . Goed dat ie  nog kan hardlopen .

En als Mr Willy nu 90 zou zijn , in een rolstoel in de home rustig zijn tijd aan het uitdoen ,zou ie dat allemaal niet zo erg vinden.
En die kanker zal ook wel eens erger worden , en dan zal er wel  eens een moment komen dat dat soort problemen het minste van zijn zorgen is .

Maar momenteel ?
Voor iemand die voor het overige nog best gezond is , geeft het toch maar een flinke knauw in je levenskwaliteit .

En gênant . Hier kan je d'r wel eens over praten , maar daarbuiten ?