OVER DIE KOOI DIE KANKER HEET
Rita , die lieve Rita uit 1958 die heeft voor mij een tekst geschreven . Een tekst , bedoeld als voorwoord voor Parallel universum , deel 2.
Een prachtige tekst. En iedereen die ook maar de minste verbondenheid voelt met deze gemeenschap , met die bonte verzameling van mensen , allemaal verschillend , maar toch , Ć©Ć©n gemeenschappelijke noemer , kanker , wel al die mensen die MOETEN die tekst gelezen hebben
Volgende tekst
Gevangen in een kooi die kanker heet. Een deel van mij zit vast in deze ruimte die gevuld is met angst en onzekerheid. Een deel van mij dat niet zichtbaar is voor anderen. Niet begrepen wordt door hen voor wie kanker slechts een woord is. Een deel van mij dat wordt ontkend, genegeerd, niet gezien, niet herkend en niet gehoord.
In het dagelijkse leven is geen tijd en aandacht voor dit onzichtbare deel van mij. Ik leef verder met het andere deel van mij dat wordt geaccepteerd, gezien, gehoord en begrepen. Voor de buitenwereld ben ik āgewoonā weer de oude, vertrouwde persoon die ik was en dat is goed.
Ik heb geleerd te leven in deze twee totaal verschillende werelden. Een deel van mij blijft altijd gevangen in die kooi, maar ik voel me daarin niet meer alleen, onbegrepen en ontkend.
Er is een plek, kanker.nl, waar mensen samenkomen die in een soortgelijke kooi leven. Lotgenoten die proberen te overleven in hun situatie, in hun beperkte leefruimte.
Ze schrijven daarover, dichten daarover. Wanhoop, angst, verdriet, onmacht, boosheid, humor gevangen in woorden. Woorden die confronteren, pijn doen, maar ook laten lachen. Woorden in de taal van kanker die alleen door lotgenoten wordt verstaan, begrepen, gevoeld, beleefd. Woorden die een eeuwigheidswaarde bezitten omdat de mens achter die woorden nooit vergeten mag worden.
Ze deelden een stuk van zichzelf. Gaven en geven steun, troost en herkenning aan zovelen in diezelfde situatie. De waarde van hun woorden moet verder leven, lang nadat ze hun lichaam hebben verlaten. Ik zag je, las je, hoorde je, beleefde je, begreep je, voelde je. Je werd een deel van mij dat nooit vergeten wordt.
Ik zie je terug, herinner je, beleef je opnieuwā¦.hier in dit parallelle universum.
Rita
Maar die kooi ....
Mr Willy heeft heel zijn leven in zo'n kooi geleefd . Alleen. Geen kankerkooi , maar toch , een kooi , een gevangenis . Alleen , hij wist het niet .
Al die gevoelens , die emoties , van pijn , liefde , verdriet die een mens in de loop van zijn leven opdoet , en die hij moet kunnen verwerken , moet kunnen delen met anderen , die zaten daarin opgesloten , veilig achter slot en grendel .
En , buiten die kooi , geen pijn en verdriet , maar ook geen vreugde en plezier .
En dan krijg je kanker .
En al die emoties daarrond stop je dus eerst ook weg , in diezelfde kooi . Kapot ga je anders , door dat besef van een nakend levenseinde , vol pijn en ellende .
Maar dan kom je dus in deze gemeenschap terecht . Ook een kooi , maar een veel grotere , vol met mensen .
Mensen met wie je kan praten over je ziekte , over kanker , over alle gevoelens en emoties daarrond , vrij en open , zonder voorbehoud , zonder schaamte.
Maar niet alleen over kanker . Want alles , alles wat in je kleine persoonlijke kooi opgesloten zat , ja , daar is ook ruimte voor , kan ook over gepraat worden .
En dus is , wordt die kooi veel meer dan alleen maar een kankerkooi. En is er voor Mr Willy een heel nieuwe wereld open gegaan .
Een wereld waarin je kan praten , Ć©cht praten , begrip en medeleven geven en krijgen , lief en leed delen.
En het feit dat die wereld er is , al noem je het dan een kooi, maakt dat het buitenleven toch ook zoveel gemakkelijker en draagbaarder wordt.
Want je hebt een plaats waar je je rugzak kan leegmaken .
En sinds ie hier kan rondlopen , leeft Mr Willy .
Hoe droevig het hier soms ook is , hij leeft .
Waarschijnlijk minder lang dan ie graag heeft , maar hij leeft.
Gevangen in een kooi misschien , maar hij leeft
En dat is waarom deze site toch o zo belangrijk is .
23 reacties
Stemt mij droevig, Willy, dat jij je leven voor kanker ook als een kooi ervaren hebt. En dat je je nu pas vrij voelt.
Weet je Zweef
't Eerst nu dat ik de waarde heb leren kennen van praten .
Vroeger had ik dat niet , ook geen nood aan .
En in die zin heb ik dus altijd in een kooi geleefd , zonder het te beseffen.
Zonder daarom , denk ik toch , ongelukkiger te zijn .
Maar kanker hebben werkt louterend , verandert je hele levensvisie , en besef je dat je toch een aantal dingen gemist hebt.
Maar nu hebben we dan toch een heel grote inhaalbeweging gedaan , dus droevig ben ik niet . Moet jij ook niet zijn .
Ik herken wel wat je zegt. Voor de Grote K was ons Anneke (mijn echte naam, Clemence is een eerbetoon aan iemand) ook vooral bezig met pleasen, proberen aan verwachtingen te voldoen enzovoort. Dat is ook een kooi. Nu niet dat ik daarmee gestopt ben, nu zit ik in de kooi van de perfecte patiĆ«nt proberen te zijn, de aangename, geĆÆnteresseerde, niet te kleinzerige (da's ne moeilijk, ik word al 40 jaar verweeten van kleinzerig te zijn) patiĆ«nte met humor en een positieve blik.
En dan kom je hier en mag je ook klein en zwak en boos en verdrietig zijn. En dat is alsof je planeet eindelijk eens mag draaien. Dat de verborgen achterkant, die je altijd in het donker hebt gehouden, ook eens het licht kan zien.
En da's helend.
ā¤
Die tekst vond ik al mooi (heb hem in je boekje gelezen) plus het gedicht van Hebe ernaast! Prachtig mooi en bijzonder.
Fijn dat je je hier kunt uiten, jezelf mag zijn en ook kan zijn! Een ieder heeft een kooi, of rugzak waar van alles inzit...en zo af en toe eruit mag. Een rugzak is ook een soort van kooi... je beschermt jezelf met wat er in zit en je liever niet hebt dat het er uit gaat (of ontsnapt).
Ik waardeer deze site enorm en wil er daarom ook niet vanaf. Het meeleven met iemand anders, het tot steun kunnen zijn of dat ik af en toe wat schrijf vind ik mooi hier. Een warme familie; aan 1 woord al genoeg om te weten hoe/wat of het gewoon zo puur mogelijk uit het hart kunnen schrijven. En er zijn blogs die me tot tranen geroerd hebben; waarbij ik snikkend achter het scherm zit en mijn tranen de vrije loop laat omdat het geschreven verhaal een snaar heeft geraakt. Dat lukt hier. Hoe mooi
Heb toch een vraag: je schrijft dat je niet wist van de kooi; wanneer werd je je bewust van de kooi?
Je bent een warm mens, Willy. Liefs Elmaššø
Is geleidelijk gekomen , vanaf de diagnose . En die nood tot praten is dan altijd maar toegenomen , nog steeds .
En dan voel je dus hoe heilzaam dat is , en heb je dus ergens spijt dat je dat vroeger nooit gekund hebt . Maar beter laat dan nooit.
Maar ik vermoed ook wel dat die hormoontherapie er voor een flink stuk tussen zit , dat ik een heel stuk emotioneler ben dan vroeger
xxx , willy
Tja, en daar heb ik nou geen enkele ervaring mee, dat de stemming is gewisseld. Vanwege dat extra x-je en daardoor laag testosteron, weet ik niet wat ik gemist heb.
De uitdrukkingsvaardigheid heb ik bij spreken altijd gemist, maar die rem voelde ik niet bij schrijven. Ik kan beter mijn gedachtes onder woorden brengen met schrijven dan met spreken. En dat doe ik dan ook maar.
Spreken lukt me zelf ook totaal niet, maar schrijven des te beter.
Ja hƩ , alle dagen een blog. En die zijn best het lezen waard .
Is ook zo dat met schrijven je minder remmingen hebt en meer tijd om exact te zeggen wat je bedoeling is .
Alhoewel dat laatste toch regelmatig de mist in gaat .
En dan is dat verstuurd , lees je het achteraf en dan heb je zoiets van " gvd , wat heb ik er nu weer uitgeflapt "
Is het niet zo MR Willy dat we met zijn allen in een kooi zitten en juist kanker de mogelijkheid geeft uit die kooi te ontsnappen ?
Liefs Brigitte
Zo kan je het ook bekijken.
Maar feit blijft dat in de buitenwereld praten over kanker en zeker over je gevoelens daaromtrent oneindig veel moeilijker is dan hier op de site .
Interessante gedachte Brigitte!
Mooi geschreven Willy en ja, ik ervaar ook van anderen dat ze denken dat ik volledig genezen ben, ik fiets immers veel, zie er goed uit, ben meestal ook opgewekt en vrolijk (gevolg van wietolie ? whaaa!). Gekheid, maar deze site is eindeloos prettig om je gevoelens te uiten en je hebt hier wel een luisterend oor waar je naar op zoek bent. Er zijn nog maar weinig vrienden, familie en kennissen die vragen hoe het me gaat. En dat steekt me wel eens. Gelukkig heb ik aan alle kanten fantastische buren die dat wel regelmatig vragen....
Ik vind het ook fijn om over mijn ziekte te kunnen praten, over mijn gevoelens, wat me te wachten staat, etc. etc. Gelukkig heb ik een schat van een vrouw die me begrijpt en zich kan verplaatsen in mijn gedachten en meer. Zelf ben ik HSP (High Sensitive Person) met licht autistische trekjes en ADHD. Daar lijd ik niet onder hoor, vind het eerder een voordeel en zeker dat HSP issue, ik kan me goed verplaatsen in een ander. Het is wel zo dat sinds ik weet dat ik kanker heb ik nog veel beter kan relativeren dan vroegĆ¢h, ff wat plat haags erin....
Ik haal daar veel uit, wij leven in het paradijs van West Europa, de beste stek op aarde, gevrijwaard van natuurrampen, geen oorlogen, een in het algemeen goed sociaal stelsel, alle luxe voorhanden.......
Zie die stumperds in Turkije, SyriĆ«, OekraĆÆne...... groot gedeelte van Afrika en AziĆ«.
Tot zover!
Greetz,
Jilles
Tot tranen aan toe geroerd door wat ik ook al in het boekje mocht lezen ,gedicht past er perfect bij ,
Lieve willy wat doet dit me pijn altijd in een kooi geleefd ik wil je ff een dikke knuffel geven en ben tegelijkertijd blij dat jij he hier op je plek voelt en begrepen voelt dat gun ik elk mens maar jou in het bijzonder .
Heel veel liefs hes šš
šš
Op sommige blogs kan ik alleen maar reageren met een ā¤.
Liefs Monique
Beste Willy, mijn partner is in 2019 overleden aan pk. En nog lees ik de berichten die jullie schrijven. Ook als partner herken ik zoveel dingen die jullie doormaken. Blijf praten want dat is voor degene die pk heeft, maar zeker nu ook voor mij als nabestaande de kurk waarop ik nu drijf. Zoveel dingen samen besproken. Dat ging heus niet altijd zonder tranen maar ook dat mocht/mag er zijn. Dank jullie wel dat ik nog steeds mag meelezen.
Lieve Ria
Jouw reactie illustreert perfect waarom deze site nodig , nuttig en heilzaam is .
Heb je trouwens zojuist nog een pb-tje gestuurd
gr , Willy
Wat een prachtige blog, Willy. Ik schiet er van vol. En weet verder niks te zeggen XXX
Zo mooi Willy, hoe jij het verwoord hebt en zo herkenbaar voor ieder van ons denk ik. Ja confronterend en misschien verdrietig dat je nu pas mag ervaren dat het zo heilzaam kan zijn om te praten, maar heel fijn dat jij dat nu wel hier kunt delen en voelt dat je daar wat aan hebt. Dat wij daar met zijn allen en voor ons allen, voor kunnen zijn.
Soms denk ik ook wel eens, dat het de man ook 'helpt' om meer bij zijn gevoel te komen als de man hormonen tegen prostaatkanker krijgt. Of dat het is, of het feit dat je geconfronteerd wordt met je sterfelijkheid weet ik niet, maar ik merk dat ook aan mijn man.
Ook geen prater, geen noodzaak gezien daarvoor, soms ook niet begrijpen wat er bij de ander speelt enz. Ook bij hem zie ik een omslag. Dan niet door de site, daar wil hij. niets van weten, maar ik zie de verandering in zichzelf. Het kunnen delen van mijn verdriet of wat er leeft van mij naar hem, het begrip wat er nu ineens wel is. Gesprekken komen dan op gang en dat is waardevol.
Zelf ervaar ik, net als jij, de omhelzing van iedereen op deze site die mijn blogs lezen. De reacties, de bijna fysiek gevoelde knuffels. Het helpt om te delen met mede lotgenoten omdat zij echt echt! begrijpen hoe het voor jou is. Dat alle emoties er mogen zijn, niets gek is of teveel. Alles mag er zijn!
Bedankt voor het delen van jouw kwetsbaarheid hier!
Dank voor je hele lieve reactie