Nog een Ronde
Over de moed om door te gaan, en de kracht om te stoppen
Er komt een moment dat elke kankerlijer het gesprek krijgt dat niemand wil voeren.
Het moment waarop de arts het heeft over “nog één optie”, “een laatste kans”, “iets dat we nog kunnen proberen”.
De toon is dan voorzichtig, het woord kans weegt als lood, en ergens diep vanbinnen weet je dat het geen reddingsboei is, maar een rekstok waaraan je nog even mag hangen.
En toch — de meesten grijpen die stok.
Niet omdat ze denken dat ze er weer uit zullen klauteren, maar omdat het alternatief te stil is, te definitief.
Er is iets onmenselijks aan het moment waarop je zegt: ik stop ermee.
We zijn niet gemaakt om het leven los te laten zolang het nog een beetje spartelt.
Sommigen kiezen dus voor nog een behandeling.
Nog een reeks. Nog een gevecht.
Niet uit naïviteit, maar uit koppigheid.
Omdat ze het leven niet willen overlaten aan de ziekte, omdat ze nog iets willen afmaken, of gewoon omdat ze het zichzelf nog niet kunnen toestaan om op te geven.
Het is niet de hoop op genezing die drijft, maar de weigering om zich gewonnen te geven.
Zolang er een infuus is, is er een morgen.
Anderen kiezen het omgekeerde pad.
Ze zeggen: “Het is goed zo.”
En in die zin ligt geen zwakte, maar een diep soort wijsheid.
Zij hebben begrepen dat elke gewonnen maand tegelijk ook verloren tijd kan zijn — dat leven geen rekensom is van dagen, maar van momenten die nog iets betekenen.
Dat comfort, rust en nabijheid soms meer waard zijn dan alle chemo’s van de wereld.
Er is geen juiste keuze.
Er is alleen de keuze die bij jou past, in dat ene onherhaalbare moment.
De een wil nog een ronde, de ander wil uit de ring stappen.
En beide verdienen respect.
Soms denk ik: misschien draait het daar allemaal om.
Niet langer om de vraag hoe lang we nog hebben, of willen hebben, maar hoe eerlijk we durven leven met het antwoord.
En wie dat kan — wie zijn eigen grens vindt zonder schuld of angst — heeft de laatste behandeling eigenlijk al achter zich gelaten.
8 reacties
Het grote dilemma waar vroeg of laat een mens mee te maken heeft ende keuze maakt nog iets proberen of stoppen met alles ,de moeilijkste zwaarste keuze waar je voor kunt staan en idd voor beiden Respect .
Je gaat geen onderwerp uit de weg en omschrijft dit perfect
Liefs hes 🥰
Prachtig beschreven🙏. Heftig 🙈
Ooit zei ik tegen mijn uroloog: Dokter, ik weet niet of ik ooit chemotherapie zou willen. Wanneer het ooit zover komt, zullen we wel zien maar wanneer chemo moet, zal ik me daar wel bij neerleggen, waarschijnlijk...en chemo nemen.
Maar het leven moet waardig blijven. Daarom heeft iedereen ook gelijk, zij die nog willen doorgaan, zij die willen stoppen.
Ik wil niet verworden tot een uitgemergeld hoopje pijngruis met tien kabeltjes aan mijn vege lijf.
En zeker niet zoals mijn vader, hij heeft dan wel geen kanker, gelukkig, maar wel dementie...
Nog maar een beetje genieten van wittebroodstijd, met de nodige ups and downs en klagen over het slechte weer.
Geweldig hoe jij ook dit zo prachtig beschrijft!
Marc.👍👍
Je beschrijft precies wat ik al een hele poos probeerde te verwoorden.
Ik heb vanaf mijn diagnose ongeneeslijk geen behandeling gewild vanwege de bijwerkingen.
Heb al een keer geopperd dat geen behandeling ook een optie is met de wetenschap dat je eerder dood zou kunnen gaan.
Geen inspannende bezoeken aan het ziekenhuis, geen last van bijwerkingen.
Wel voel ik de impact van de ziekte die zijn tol eist in de vorm van pijn en vermoeidheid.
Ik heb mijn keuze nu gemaakt en ben nu bezig met de laatste stap .
Jouw verhaal Nog een ronde is voor mij een handleiding hoe ik het kan vertellen naar mijn omgeving die mijn stap niet kunnen of willen begrijpen .
Mijn dank daar voor
Joop 👍👍👍
Meerdere lotgenoten van mij hebben recent dit soort keuzes gemaakt.
En ook voor de omgeving doet dit pijn, stemt het tot nadenken.
Vandaar dit blog.
Blij dat dat het je helpt in de communicatie met je omgeving
en veel sterkte op het pad dat voor je ligt.
❤️, Willy
dat leven geen rekensom is van dagen, maar van momenten die nog iets betekenen
En zo kijk ik er ook tegenaan. Mooi omschreven.
Wat verwoord je het weer mooi Willy. Vanaf het begin van Theo's ziekte heb ik gezegd dat als het voor hem genoeg is, ik daar vrede mee zal hebben. Dit geeft ook een zekere rust naar elkaar toe. Maar de keus zal altijd moeilijk blijven.
Weer precies goed omschreven Willy!
Het is het enige waar ik bang voor ben, die boodschap die vroeg of laat komt, dat er verder niks meer is…
Totaal niet meer bang voor pijn of bijwerkingen of welke behandeling dan ook. Eerst lange tijd bang geweest dat het terug zou komen. Het is terug en verder verspreid, geheel geaccepteerd en heb zelfs een soort rust en tevredenheid in het komende verloop. Wachten tot het echt niet meer kan en dan weer aan de chemo.
Sterkte lieve allemaal! En dankjewel Willy.
Liefs Pia