Niet Klaar, Nooit Klaar
Het einde: doodgaan, afscheid nemen, dat onvermijdelijke moment waarop het doek valt. Een thema dat om de zoveel tijd vanzelf weer opduikt in mijn blogs. Waar het hart van vol isā¦
Maar eerlijk? Pfff. Ik wil daar eigenlijk helemaal niet over bezig zijn. Niet over de dood, niet over wat erna komt, en al zeker niet over dat zogezegd serene ālaatste hoofdstukā waarin je alles nog eens netjes moet regelen, alsof je een kast staat op te ruimen.
Ik probeer het soms hoor. Meestal ās nachts, met een mok cappuccino die lauw wordt terwijl ik zit te staren. Dan open ik dat mapje op mijn pc, Laatste wensen ā drie jaar oud, en grotendeels gevuld met lege documenten met dappere titels als Draaiboek Uitvaart of Instructies voor Mevr willy.
Maar elke keer ik dat mapje open, voel ik het: zoān ruk aan mijn binnenkant. Angst. Niet theoretisch ā echt, lijfelijk. Alsof dat mapje zegt: het is dichterbij dan je denkt, jongen.
En dan klap ik het weer dicht.
Want ik wil niet klaar zijn. Niet voor de dood. Niet voor het moment waarop een dokter in zoān te zachte stem zegt: āMisschien is het tijd omā¦ jaā¦ wat te organiseren.ā
Ik ben al heel mijn leven slecht in organiseren, laten we dat vooral niet op het einde nog proberen goed te maken.
En wat is dat tegenwoordig toch, die drang om āvoorbereidā te sterven? Draaiboeken, zelfzorgpakketten, podcasts met namen waar je spontaan van begint te geeuwen, en apps zoals Izimi waar je al je wachtwoorden moet insteken zodat je kinderen na je dood je geheime Tinder account ontdekken. Nou zeg, laat mij toch met rust.
Ik wil niet vertrekken als een man die op zān valies zit in de inkomhal van het hiernamaals, pantoffels aan, ordner onder de arm. Ik wil geen lijstjes, geen toespraken, geen PowerPoint met mijn zogezegde levenslessen.
Nee zeg. Doe mij dan maar iets onverwachts. Laat de dood mij grijpen zoals het leven dat altijd deed: op momenten dat ik het druk had met kruimels, zorgen of een scheef humeur.
En daarbij: niemand is ooit klaar. Zelfs met een testament in drievoud, een Spotify-playlist voor de crematie en een nette map vol wachtwoorden komt de timing nooit uit. Er is altijd nog pudding in de koelkast, of een mail die beantwoord moet worden, of een blog die nog dringend moet gepubliceerd worden.
Als ik dan toch moet gaan, laat het dan niet zijn als een voorbeeldige burger die zijn koffertje al klaar heeft. Laat me verdwijnen als iemand die zān sleutel verloor, zān leven half open liet liggen, en meeging met een licht tegenstribbelende ānu nog niet, zegā.
Laat me, als het dan toch moet, verrast worden. Niet opgeruimd, niet voorbereid, niet met een net gewassen onderbroek.
Niet gepland, niet afgerond, maar gewoon geleefd tot het niet meer ging.
Maar laat me eerst m'n cappuccino opdrinken, want koud is die niet te vreten.
25 reacties
Beste MrWilly,
Je blijft me verbazen met je schrijverstalent. Het zijn diep doorleefde levensmomenten die me steeds weer aan het denken zetten en me doen voelen wat jij voelt en beleefd op dit moment van je leven. Je weet dit op een ludieke, treffende manier te schrijven. Heel bijzonder.
Ik hoop van harte dat je dit nog lang mag volhouden voor je zelf en voor ons.
Een hartelijke groet,
Marenov
Nou, dat hoop ik dus ook. Dank voor je woorden
Ik sluit me volledig aan bij bovenstaande lovende woorden.
En ook bij de jouwe, Willy. Prachtig en droevig. Liefs XXX
Lekker herkenbaar weer. Hier ligt een leeg schrift. Aan documenten op de laptop ben ik nog niet eens begonnen. Wat moet ik ook schrijven? Moet ik nĆ¹ opschrijven wat ik dĆ n misschien ga willen? Hey, ik ben een draaitol hoor. Wat ik vandaag top vind, daar moet ik morgen niet meer van weten. Nee hoor, van zodra ik het opschrijf is het voorbij gestreefd. Ik weet trouwens toch dat mijn geliefden het afscheid helemaal anders zien dat ik. Maar zij nemen afscheid, dus mja, dan moeten ze het misschien maar op hun manier doen.
Ik probeer wel zo app-vrij mogelijk te leven. Niet alleen is dat beter voor mijn hoofd want papier kan ik lekker ordenen en elke brief komt in dezelfde, fysieke brievenbus zodat ik niets mis. Het is ook zo makkelijk voor wie overblijft, ze slaan een map open en daar staat alles. En ik hoef geen wachtwoorden te bewaren zodat sommige dingen voor eeuwig en altijd verborgen zullen blijven gnihihi (nee geen Tinder gekkie).
Beste MrWilly,
āWat schrijf jij dit prachtig ā rauw, eerlijk en toch met humor. Dat raakt me, juist omdat ik zelf ook iemand ben die veel met humor en een flinke scheut zelfspot door het leven ga. Soms is dat mijn redding. Net als schrijven, in welke vorm dan ookā¦ gedicht, poĆ«zie of gewoon woorden die eruit moeten. Het helpt me om mijn hoofd weer een beetje recht te zetten.
Dat mapje ālaatste wensenā dat je opent en meteen weer sluit ā ik moest glimlachen Ć©n slikken tegelijk. Dat herken ik maar al te goed. Alsof zoān mapje je toefluistert: āhĆ©, het is bijna zoverā, en dat je dan denkt: ho ho, rustig aan, ik ben nog niet eens klaar met mijn koffie.
Je woorden geven lucht aan een onderwerp dat meestal alles behalve luchtig voelt. En juist doordat jij er humor doorheen laat lopen, durf ik ook even te ademen.
Dank je wel voor het delen. Het raakt, het schuurt, het lacht ā precies zoals het leven zelf.ā
Lfs Frennie
Tja..en jouw hoofdwachtwoord van je wachtwoordmanager staat op je pc die je hebt beveiligd met een wachtwoord in je wachtwoordmanager.
En zo is de bal weer rond, mevrouw Willy, zoek het effe lekker zelf uit en doe wat jij het beste lijkt. Uiteindelijk "Sal alles reg kom".
Zo is het.
Heb nooit begrepen waarom google altijd van die onmogelijke wachtwoorden voorstelt, wetende dat je met je eigen google wachtwoord ( wat veel eenvoudiger is omdat je het moet kunnen onthouden) aan alles aankan.
Hej Willy,
Ik sluit me aan bij de rest, weeral een prachtige blog. Soms voel ik dat een gewoon "hartje" niet weerspiegelt wat het eigenlijk in me teweeg brengt, maar eerlijk? Ik heb ook geen woorden die eer doen aan jouw blogs.
De laatste blog over het Jagerspad was letterlijk eentje om stil van te worden. Dus dat ga ik doen; jouw blogs gewoon blijven lezen, in stilte, met een hartje, maar innerlijk omarm ik jou en jouw schijfttalent.
Dank voor je lieve woorden.ā¤ļø
Een blog waar menigeen zich in zal herkennen ,maar ik vertrouw er toch op dat jij mevr willy niet zoals ik destijds in een groot zwart gat zal laten vallen ,want op dezelfde dag als dat jullie de aarde verlaten dienen wij overal in en bij te kunnen en geloof mij maar wij zijn ook niet echt helder dan en op ons best .
Liefs hes š„°
Nou Hes,
DƔt is wel iets waar ik voor zal zorgen( en eigenlijk al voor gezorgd is...) Dat Mevr willy toegang heeft tot mijn PC, de bank en alle belangrijke nutsdiensten.
Maar voor het overige.....
Dat doet mij dan goed en is fijn voor mevr willy ,hopen we nu dan alleen nog maar dat het nog heel lang de ver van je bed is
Prachtig ā¤ļø
Raak en het tovert een glimlach op mijn gezicht.
Tipa en ik hebben een tijdje geleden een dooienboekje ingevuld. Daarin staat alles wat nuttig is mocht ƩƩn van ons tweeƫn de pijp aan Maarten geven. Geeft een rustgevend gevoel.
Wist niet dat Tipa ook pijp rookte š¤, maar dat kan tegenwoordig ook hoor.
Organiseren is nooit een talent geweest van mezelf. Orde hebben, we zwijgen er best over.
Mijn begrafenis ? Pfff, ik heb al een paar nummers in mijn hoofd die ik graag gespeeld zou zien...maar wanneer er nu iets anders ten gehore wordt gebracht...ik weet het dan toch niet meer.
Ik ben wel eens te rade gegaan bij mijn huisarts voor een wilsbeschikking. Zij legde het klaar en duidelijk uit maar neen, het ene oor in en het andere uit.
En ik krijg steeds meer de indruk dat ik niet zal overlijden aan de PK maar aan de bijwerkingen van de hormonenzooi. Aan die depressieve neigingen, wie weet, aan eenzaamheid wanneer ik als laatste van ons tweetjes moet gaan.
Marc.šš
Weet dat als je dood bent, het niks meer uitmaakt. Het feestje is voor de nabestaanden. Jij hoort die muziek niet meer. Belangrijkste is dat de dingen die belangrijk zijn, door gaan. Dat inlog en wachtwoorden zijn overgedragen. Dat dingen die nu nog geregeld kunnen worden zijn gedaan.
En wie dan als eerste gaat, dat maakt niet uit.
Lieve Willy,
Ik ben ook zo iemand die heeft geregeld wat ze kon regelen mocht ik mijn laatste adem uitblazen. Dat doe ik niet voor mezelf, maar voor mijn kinderen. Dan hoeven zij naast het verdriet niet meer na te denken hoe ik het gewild had, waar de polis ligt, welke abonnementen afgezegd kunnen worden etc. Ik heb zelfs iemand gevraagd alle financiƫle en administratieve zaken af te handelen omdat mijn kinderen daar geen ster in zijn. Het geeft mij rust, maar vooral is het een laatste cadeau aan hen.
Liefs, Monique
Wat ik niet snap... hoe begin je daar aan? Wat moet er geregeld worden? Wat niet? Ik zou zelf niet eens weten wat er allemaal moet gebeuren, laat staan dat ik dat dan nog eens in iemand anders zijn plaats zou kunnen voorbereiden...
Dit boekje kan helpen.
Eigenlijk zijn onze geliefden bofkonten met onze wetenschap dat we doodgaan binnen onze uiterste houdbaarheidsdatum. Of je moet sowieso je die leeftijd halen, maar hele volksstammen worden uit het leven gerukt zonder dat ze er klaar voor waren. En dan moeten de achterblijvers alles uitzoeken, opruimen en afsluiten.
Dat dingen geregeld moeten worden is duidelijk, de kernzaken. Maar al dat andere, de opruimdingen die we alvast doen om onze geliefden te ontlasten, dat zijn dingen van persoonlijk afscheid. En eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Ik wil doorgaan zoals ik deed.
En dat doet zeer.
Ik snap helemaal dat je dat uit liefde en zo doet. Maar ik snap het ook totaal niet. Want dan zit je daar, lekker alles opgeruimd en georganiseerd... en dan ga je misschien toch nog niet dood. En ben je weer een jaar verder en moet je tƩrug opruimen en vergeet je toch dat je een nieuw abonnement hebt of verandert hier of daar een nummer... Dat is toch niet te doen? Ik hou het gewone georganiseer al nauwelijks bij...
Gewoon doorgaan is dus te verkiezen maar ergens is er ook die drang om te regelen... alleen weet ik dus niet wat en hoe en wanneer. Ik zie me daar al zitten in een leeg en proper huis...
Pfff. Een leeg en proper huis, daar is toch niks gezelligs aan?
Het doet zeker heel zeer om dat allemaal te doen. Ik wilde dat natuurlijk ook liever niet doen, maar het geeft me rust dat ik het heb gedaan. Niet alleen op administratief en financieel gebied ontzorg ik mijn kinderen, maar ook alle spullen die Henk en ik in 40 jaar samen hadden verzameld heb ik in mijn handen gehad. Er is heel veel naar de kringloop of de vuilstort gegaan. Bij alles vroeg ik me af: heb ik dit nog nodig, zijn mijn kinderen hier blij mee, heeft het nog waarde voor een ander? Als het antwoord 3 x nee was dan heb ik het weggedaan. Het gaf veel ruimte in de kasten, maar ook rust in mijn hoofd.
Ook ik heb al van alles geregeld en in orde gemaakt voor mijn kinderen ,omdat ik nu al weet dat mijn dood heel heftig gaat zijn voor Ginger ,ze is enigst kind en ik ben haar laatste ouder ,maar opruimen doe ik niet en dat wil zij ook niet ,heerlijk troostend zegt ze alles wat jij en papa met liefde hebben verzamelt om door mijn handen te laten gaan ,en ik ben daar blij om want om nu al in een zowat leeg opgeruimd huis te zitten neeeehhhh ,ook ik zelf pak nog vaak liefdevol de fotoboeken en Ed zn shirts vast
Liefs hes ā¤ļø