Nanobots
Mijn lichaam is een tempel.
Zo zeggen ze dat toch. Pfff. als dit een tempel is, dan eentje die al sinds de middeleeuwen geen onderhoud meer heeft gehad. De muren scheuren, de dakgoot lekt, en in de kelder groeien schimmels met een eigen mening. De dokter noemt het uitgezaaide prostaatkanker, maar zelf denk ik eerder aan een fabriek waar ooit kernenergie werd gemaakt, tot iemand de handleiding kwijtgeraakt is. Eén verkeerde knop en floep — alles donker.
En dan lees ik dus over nanobots: piepkleine robotjes die in je bloedbanen kunnen patrouilleren. Alsof je lichaam een stad is, en er een leger mini-agentjes rondloopt met helmpjes op en knuppeltjes in de aanslag. Ik zie ze al marcheren door mijn aders, richting prostaat, terwijl de trommels van de rode bloedcellen roffelen.
Sciencefiction, denk je dan. Maar nee hoor, de wetenschap schuift vrolijk op richting Star Trek. Ze hebben al nanodeeltjes die chemo pas loslaten als ze vlak bij een tumor komen. En ze experimenteren met magnetische robotjes die muizen genezen. Altijd die muizen. Alles lukt bij muizen. Alleen bij mensen loopt het spaak. En vooral bij míj. Ik zit voorlopig nog met pillen, bestralingen en een printer die weigert om zelfs maar een postkaart te scannen.
Maar het fascineert het me. Het idee dat mijn lichaam ooit een soort smart city kan worden — met nanosoldaten die rondpatrouilleren, defecte cellen herstellen en kwaadaardige types aanhouden. Geen bombardementen meer, maar precisieaanvallen, alles netjes geregeld door algoritmes.
Alleen… waar blijft de mens dan nog? Worden we niet stilaan een mengeling van fabriek en kathedraal, met hier en daar wat siliconen in de offerblok?
Ach, misschien maakt het weinig uit zolang de leidingen niet lekken en de lichten blijven branden. Voorlopig hou ik het bij de klassieke middelen: pillen, bestralingen en een flinke portie zelfspot. Maar het idee dat er ergens in een laboratorium iemand sleutelt aan iets wat misschien ooit mijn kleinkinderen kan redden — dat stemt me mild.
Al ken ik mijn geluk. Tegen de tijd dat ze mij volstouwen met nanobots, is er vast weer staking. Al die robotjes met hun helm onder de arm: “Wij eisen betere arbeidsvoorwaarden!”
En ik? Ik zit erbij, met mijn kapotte printer, en roep dat ze tenminste de koffiezet met rust moeten laten.
9 reacties
Nanoprobes.... https://borgcollective.fandom.com/wiki/Nanoprobes
Karin en me, myself and I zijn enorme Star Trek liefhebbers, vooral Startrek Voyager met captain Janeway en Seven of Nine, the ex Borg die langzaam weer menselijk word en uit haar lichaam nanoprobes kan afstaan ten gunste van haar collegae.
De serie eind jaren 90, begin zero's was hun tijd ver vooruit met naast ruimtelijke avonturen ook heel veel humor erin met veel andere mensachtige soorten met hun eigen cultuur, taal en eigenaardigheden. Klingons, Vulcans, Romulans, The Breen, Cardassians, Andorians, Ferengi, Bajorans and many more.
Er komt een tijd dat wij daar ook van gaan profiteren maar denk dat de aarde dan al lang niet meer bestaat... door een handgebaar van de Caretaker.... ook uit Voyager, een soort van opperwezen.
Ik denk dat jouw nano-botjes in jouw chemobrein een burn-out hebben. Als je gaat proberen een scan met de printer te maken dan ontstaat wellicht een verstoring in het wifi signaal. Heb je al geprobeerd of de scanner printen kan?
Hij print en met Windows scan kan ie ook scannen
Maar ik kan het bijgeleverde sofwarepakket van canon niet installeren., want als ik dat doe dan moet ik eerst alle oudere drivers van canon verwijderen., en dat kan niet, want die oude printer doet nog dienst als reserve. Die scant nog prima.
Het was bedoeld als grapje, jouw nanobrein is nog dik in orde🤣👌
Ja de techniek holt door en levert steeds weer nwe behandelopties. Dat is hoopvol en hopelijk voor velen van ons nog tot voordeel. En tot die tijd zullen we het met de nu bekende dingen moeten doen. Ik zelf blijf in ieder geval ook goed letten op een gezonde leefstijl met goede (veel plantaardige) voeding en véél bewegen. Want laten we door dit alles niet vergeten: we zijn gemáákt om te bewegen. Dat bewegen (wandelen in mijn geval) helpt mij in ieder geval enorm goed.
hmm ik zie opties.... nanabotjes die vet meenemen en ze aan de endeldarm meegeven voor de weg naar buiten :D
Een gespecialiseerde elite gaat undercover om mijn leukemiecellen op te sporen en te vernietigen...
Dat wordt lekker slapen vannacht, ik slaap sowieso goed momenteel, maar droom ook de raarste dingen in relatie met wat er overdag gebeurd dus ik bereid me vast voor op een levendige fantasie vannacht :D
Ik heb het geluk een vriendin te hebben wiens man dagdagelijks bezig is met onderzoek naar nieuwe behandelmethode tegen kanker. Het gaat mijn petje ver te boven maar ik ben starstruck wat die man betreft, zoveel respect voor. En hij bakt nog eens heerlij gebak ook!
Wie weet, vinden ze ooit zo'n nanobotjes uit die hormoontherapie kunnen vervangen. Die, zoals jij zegt, onmiddellijk naar de prostaat gaan en daar de testosteron tegenhouden zonder ons die ellendige bijwerkingen te bezorgen. Die een eind kunnen maken aan chronische depressies. Die...
Ze komen er toch, die nanobots...maar ik ben wel nooit een Star Trek-volger geweest.
Marc.👍👍
00% zeker dat die nanobots er ooit komen. Die rondzwerven in je bloed en rechtstreeks dekte cellen aanvallen. Maar das niet meer voor ons, vrees ik