MIJN BLOGS

's Morgens opstaan ,  ergens tussen 5 en 6 , tas koffie , thee of cappuccino  naargelang waar ik op dat moment zin in heb  en dan een uurtje achter de  PC . Mails lezen , de krant lezen en wat surfen hier op de site . 
Vaste dagelijkse gewoonte. 

Maar nu , paniek!!
Al mijn blogs waren weg . Al die leuke anekdotes , die reisverhalen , die grappen en alles wat ik over mij en mijn kanker heb liggen vertellen , allemaal weg . Foetsie . Met de Noorderzon verdwenen. 

Hoe het gebeurd is weet ik niet . Waarschijnlijk ergens op een verkeerde knop gedrukt , maar met dat chemobrein herinner ik met dat niet zo goed meer .
Maar gelukkig heb ik ze teruggevonden .  In mijn concepten . 
Dus kan ik ze terugzetten. En dat ga ik ook doen .
Niet allemaal . D'r zitten er tussen  die ze niet leuk vinden , of waar geen mens in geïnteresseerd is , die dus niet . 
Maar al de rest wel .
En in het licht van de gebeurtenissen van de laatste dagen ( wat was dat nu ook al wel weer ? )  leek me deze blog heel toepasselijk als opening . 
Deze blog vertelt eigenlijk hoe ik me voel bij het bloggen , wat het bloggen voor mij betekent , wat dit forum voor mij betekent. En dat wil ik toch graag meegeven 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MIJN BLOGS

Ik heb zojuist al mijn blogs uitgeprint en in een grote map verzameld.

Niet dat ik die wil gaan signeren hoor , nee dat laat ik over aan anderen.
Daarbij , als ik daarmee begin ben ik in de kortste keren m'n schoenen kwijt .

Heb ik dus niet gedaan , alleen uitgeprint , zodat ik een papieren versie heb . Leest gemakkelijker . 

't Is nu meer dan een  jaar dat ik hier op de site zit , en een half jaar dat ik blogs lig te schrijven . Toont een eeuwigheid . 
En ik zie een enorme evolutie .

In het begin denk je uitsluitend aan jezelf . Je praat over je ziekte , het verloop , behandelingen , prognose , je gevoelens en verwachtingen .  Je voert eigenlijk geen echte gesprekken , je klaagt alleen maar en stelt vragen

En pas na een tijdje begin je te voelen dat dit forum veel meer is dan alleen maar een informatiebron . Dat dit een hechte gemeenschap is , waar je gewoon over alles en nog wat kan praten , waar een lach en een traan is , waar je vrienden kan maken . En dan begint die community echt een belangrijk deel uit te maken van je leefwereld . 
Heb vroeger nooit veel vrienden gemaakt . Vriendschap moet je onderhouden en dat was mijn ding niet . Praten over koetjes en kalfjes , nooit  interesse voor gehad . 
Anders dan mijn vrouw , die kan uren aan de telefoon hangen met een vriendin . En dan heeft ze die de dag daarvoor ook al gesproken . God mag weten waarover die het altijd hebben . 

't Is eigenlijk door ziek te worden dat praten voor mij een uitlaatklep geworden is . 

En dan zijn we dus beginnen bloggen . Hanneke heeft me daar indertijd toe aangezet . Blogs lezen en schrijven zei ze , de beste manier om alles te verwerken . 
Een gouden raad ,waarvoor ik haar altijd dankbaar zal blijven .  Elke keer dat ik een blog schrijf denk ik aan haar . 

Maar schrijven is ook niet gemakkelijk.
D'r lopen hier op de site echt wel een aantal getalenteerde mensen rond , die moeiteloos in een paar regels een gevoelswereld kunnen weergeven , waar ik uren moet op liggen suffen en denken . Ben ik nog altijd jaloers op  .
Dus tussen het besluit " we gaan bloggen " en de publicatie van m'n eerste blog is dan ook weer een hele tijd overheen gegaan  .

Maar dan zijn we toch gestart .
En die eerste blogs , hoe kan het ook anders , gaan gewoon over jezelf , je ziekte en alles wat erbij hoort . Maar na een tijdje ben je bijgeschreven .
Je zit in de dag van nu , en als je dan het geluk hebt dat je in een kalme periode zit , waarin je rustig ( nou ja rustig ??? ) voortkabbelt naar je volgende 3 maandelijkse controle , dan valt er eigenlijk nog maar weinig te vertellen . 
En daarbij , altijd maar praten over ziektes kan misschien louterend werken , maar uiteindelijk wordt je daar toch ook maar depri van . 

Maar je blogt graag , bent gebeten door die microbe , dus zoek je andere onderwerpen .
En het grootste gedeelte daarvan haal  ik uit mijn eigen leven .
Herinneringen van vroeger , daar maken we een verhaaltje rond  , we verfraaien dat een beetje , en klaar is kees .
En soms een beetje commentaar op een actueel gebeuren , soms wat levensbeschouwingen en soms wat pure humor . 
Ben op internet constant op zoek naar een beetje aangebrande kankermoppen . Je kan d'r veel vinden , maar d'r zijn er eigenlijk zo goed als geen die de moeite van het publiceren waard zijn . 
En een heel enkele keer zijn we droevig , om onszelf of om anderen , ja en dan is die blog ook droevig . 

Ik schrijf die blogs eigenlijk vooral voor mezelf . Met dat chemobrein ( mijn vrouw zegt gewoon stom en vergeetachtig , maar eigenlijk komt het op hetzelfde neer ) wordt onthouden moeilijk , en door al dat schrijven vereeuwig ik toch een aantal herinneringen , anekdotes , wetenswaardigheden , voor mij belangrijk om te onthouden . 
En in hoofdzaak doe ik doe ik het daarvoor .

En ja , bloggen en wat plezier maken is gewoon prettig . 

Maar als ik nu zo al mijn blogs lees , en ook al mijn reacties  op blogs en berichten van anderen dan zie ik dat je  na een tijdje , beetje bij beetje , je hele innerlijk opent. Stelselmatig verwoordt je je diepste gedachten en gevoelens . Je vertelt dingen die je in het "normale" leven nooit zou doen .
Je hele ziel ligt bloot . 

Nu , hier op die site mag dat  . 't Is hier één grote familie , met gelijkgestemde geesten ,  waar je zonder beperking alles kan zeggen wat je wil en wat er op je hart ligt .En , zoals ik zei , dat schrijven werkt enorm heilzaam , en ben dus heel blij dat ik dat hier kan . 
Privacy wordt gewaarborgd door de community manager , dus geen probleem

Maar die uitgeprinte versie , ik lees die , mijn vrouw leest die , en als ze interesse hebben mijn zoon en schoondochter .

Maar voor de voor de rest niemand .