Loslaten
Die zolder van mij staat dus nog steeds vol. Boeken, tarotspellen, speelkaarten, postkaarten, kalenders... Een wereld van fantasie, van pure schoonheid, en af en toe iets waar een preutse ziel een hartverzakking van zou krijgen. Maar goed, kunst is er om te prikkelen, om van te genieten, toch? Ik hield ervan.
Nog steeds, trouwens. Want erotische kunst blijft iets bijzonders. Niet het platte vulgaire gebeuren, maar de verfijning, de suggestie. Een tarotkaart die je blik vangt als een geheime minnaar, een speelkaart waarop een schaduwspel meer toont dan verhult, of een boek dat je laat verdwalen in zinderende fantasieƫn die balanceren op de rand van werkelijkheid en verlangen? Want zelfs als een ouwe kankerlijer, met een lijf dat vaker "game over" roept dan me lief is, blijft Mr willy een man van smaak. Het is niet de daad, maar de gedachte die telt, en in zijn hoofd leeft dat allemaal nog. Gelukkig maar.
Maar ja, kunst is ook maar kunst. En spullen zijnā¦ spullen. Ze hopen zich op en uiteindelijk wordt je zolder een soort museum waar je zelf amper nog plaats hebt.
En dan word je ouder en komt er een moment dat je beseft: alles wat ik heb, dat gaat straks gewoon bij iemand anders terechtkomen. Mijn erfgenamen? Pfff, die kijken nog niet eens twee keer naar al dat moois. āWat moet ik met een ouwe postkaart van 1900, daddie?ā hoor ik ze in gedachten al zeggen. ZĆØĆØĆØg, een beetje respect, hĆ©. Maar nee, dat zit er niet in. Het zal gewoon allemaal de vuilbak in gekieperd worden. Dat besef is een jaar of tien geleden gegroeid en is alleen maar sterker geworden door die rotziekte.
En dus ben ik al een tijdje bezig ā heel geleidelijk, heel systematisch ā om al dat moois aan de man te brengen. eBay, Marktplaats, Tweedehandsā¦ Maar het gaat moeizaam. Loslaten is moeilijk: zo'n oud tarotspel dat je dertig jaar geleden ergens in een stoffig winkeltje vond, of een zeldzaam boek dat je helemaal van de andere kant van de wereld liet overkomen? Je moet er echt afstand van nemen, en dat is niet makkelijk.
Maar er is meer: noem het chemobrein, leeftijd of iets anders, maar dat koppie krijgt kuren. Je vergeet al eens iets, je rekent verkeerd, of je geeft foutieve info. Je stuurt een pakket naar de verkeerde of vindt dingen niet meer terug die ze gekocht en betaald hebben. Dat soort zaken. Nou, het bleef allemaal nog wel onder controle, maar onlangs had ik toch weer een stommiteit uitgehaald. Pff...
En dan begint die mallemolen weer te draaien: ga ik dit nog wel kunnen blijven doen? Hopelijk nog jaren, maar de onzekerheid groeit. En de klok tikt, terwijl ik niet wil dat mijn schatten in een vuilcontainer eindigen omdat ik zelf niet meer in staat ben om erop toe te zien.
En zo heb ik besloten om de komende maanden al mijn tijd in mijn verzameling te steken ā een voltijdse job, zeg maar. Weinig tijd nog om te bloggen. Alles moet weg. Of beter gezegd, alles moet voorbereid worden: fotoās maken, beschrijvingen schrijven, een vleugje commentaar erbij prijzenā¦ alles netjes in orde. Zodat, mocht het ooit nodig zijn, Mevr Willy zonder moeite de honneurs kan waarnemen.
Maar gelukkig ben ik er niet mee, want het dringt door: je kunt vasthouden wat je wilt, maar ooit moet alles los. Een ongemakkelijke waarheid, maar het hoort erbij.
Nou, misschien is dat wel de kunst van het leven: leren loslaten terwijl je nog een beetje vast wil houden.
PS
Bovenstaand boek is ook een van de meesters uit het genre. Dateert nog uit de tijd dat het allemaal handgeschilderd was.
8 reacties
Yup, snap het. Zo had ik ooit een serie van Storm. En vooral die meid, Roodhaar, daar kon ik bij zwijmelen.
Een echtscheiding waarbij je niet zelf aanwezig bent voor de verdeling doet wonderen.
Alles gaat weg, Willy, fysiek of in gedachte, maar het liefste blijft tot het eind.
Nou, Roodhaar was wel een lust voor het oog.
Maar ooit Druuna ( van Serpieri) gelezen? Daar kan niks tegenop . Je moet maar eens googelen.
En alles gaat weg, idd.š¢
Dan moet je dat boekie de volgende keer maar eens meenemen.
Nou, diƩ zijn helaas allemaal al verkocht.
Lieve Willy,
Al het stoffelijke is vergankelijk. Mijn moeder overleed onverwacht aan een hartstilstand op haar 63e. Bij het opruimen van de spullen hebben wij dingen weggegooid die voor haar emotionele waarde hadden, maar waar wij geen gevoel bij hadden. Dat is de kringloop van het leven.
Goed dat je zaken van waarde nog gaat verkopen als je weet dat de kinderen er geen waarde aan hechten. Zelf ben ik na mijn palliatieve diagnose al mijn spullen langsgegaan. Heeft dit waarde voor mijn kinderen? Word ik er nog blij van? Kan ik een ander er blij mee maken? Als 3 x nee dan weg ermee. Alles wat ik opruim hoeven mijn kinderen niet meer op te ruimen. Het loslaten van spullen gaat me verrassend makkelijk af. Zolang ik mijn dierbaren maar stevig vast kan blijven houden en zij mij. Totdat het ultieme loslaatmoment komt.
Liefs, Monique
Nou, weet je Monique, dat ik dingen ge verkopen, daar kan ik eigenlijk best mee leven.
Er is nu eenmaal een tijd van komen en gaan.
Waar ik eigenlijk echt, maar dan Ć©cht ongelukkig voor ben, is dat de tijd van verzamelen voorbij is. Het plezier van het zoeken zoeken in winkeltjes, het afschuimen van het hele internet, op zoek naar dat ene item dat je nog niet hebt. De ongelooflijke vreugde als je dan nog eens een zeldzaam stuk vindt, ook al moet je je er dan blauw voor betalen. Dat soort dingen.
Dat snap ik dan wel Willy. Dan word je een dierbare hobby ontnomen.
En het feit is dat is indertijd ik wel een prachtige, kostbare verzameling tarots had opgebouwd waarvoor ik in de verzamelaarskringen wel bekendheid genoot.
Die heb ik dan , 15 jaar geleden noodgedwongen moeten verkopen. Heel wat tienduizenden euro's heeft dat opgebracht. Het heeft me financieel wel boven water gehouden, maar ik heb er nog altijd spijt van, elke dag.