Het laatste Bastion
Mijn boeken.
Jaren geleden heb ik er al over geschreven, meerdere keren.
Over die duizenden boeken die ooit mijn kelder bevolkten. Een ondergrondse bibliotheek, waar een mens kon verdwalen zonder dat iemand hem kwam zoeken. Ooit stonden ze daar, netjes op een rij, goed voor zowat 120 lopende meter rekken.
Massaās heb ik er toen weggedaan. Zowat 100 dozen vol herinneringen richting kringwinkel.
En ik had toen nog gezegd ā een beetje koppig, een beetje hoopvol ā dat er Ć©Ć©n verzameling was die bleef. Mijn sciencefictionboeken. Mijn heilige graal. Mijn laatste bastion.
Dat waren niet zomaar boeken. Dat waren werelden. Sterrenstelsels. Planeten waar ik tientallen jaren naartoe gevlucht ben wanneer het me allemaal wat te veel werd. Met mannen als Asimov, Clarke en Heinlein als gidsen door een universum waar alles mogelijk was en waar ouder worden of ziek zijn nog geen vaste wet leek.
Nooit zou ik die wegdoen , nooit.
Maar zeg nooit nooit.
Want lezen lukt niet meer. Ik begin aan een verhaal en twee pagina's verder weet ik niet meer waar het begonnen is. Dat plezier van vroeger, dat volledig verdwijnen in een boek, dat urenlang wegzinken in een andere wereld dat is stilletjes verdwenen zonder dat iemand het officieel aangekondigd heeft.
En nu staat er op onze bucketlist eigenlijk maar Ć©Ć©n ding: zorgen dat ze achter ons zo weinig mogelijk opruimwerk hebben. Geen heroĆÆsche plannen, geen exotische reizen. Gewoon minder rommel achterlaten.
Dus zijn we gisteren de kelder ingetrokken. Dozen gezocht. Bananendozen ā het vaste formaat voor alles wat te zwaar wordt om nog een hobby te noemen. Vijftien stuks.
En dan begon het gesjouw.
Trap op. Trap af. Met dozen die precies veel zwaarder wogen dan vroeger. Of misschien worden ze niet zwaarder, misschien word ik gewoon krakkemikkiger. Dat kan natuurlijk ook. Dat is een hypothese die moeilijk te weerleggen valt als je halverwege de trap staat met een doos tegen je borst geklemd en een rug die protesteert alsof hij een vakbond heeft opgericht.
Tegen de avond stonden ze daar. Vijftien bananendozen. Netjes op een rij. Klaar voor de kringwinkel.
Blij dat het gebeurd is. Dat er weer plaats is gekomen. Dat we stap voor stap dat huis lichter maken, dat we de ballast verminderen, dat we zorgen dat er later minder werk zal zijn voor anderen. Minder gesleur. Minder keuzes die zij moeten maken.
Maar eerlijk: het doet pijn
Niet het wegdoen van papier, maar het wegdoen van een stuk van wie ik geweest ben.
11 reacties
Mr.Willie
Zo herkenbaar dat opruimen.Inderdaad een stuk van jezelf wegdoen.De kleine toekomst die je nog hebt zien verdwijnen.En toch ook,het doet pijn maar brengt gelijk rust en licht.
Boeken waarin je ooit jezelf hebt verloren zien verdwijnen, doet natuurlijk steeds pijn. Een groot lezer ben ik ook nooit geweest, hooguit eens zo' n romannetje van Agatha Christie of een keertje Havank maar dat is lang geleden...
En het mobieltje neemt helaas de plaats in van het boek. En een boek lezen, al doe je er nog zo lang over, is veel minder vermoeiend dan kijken naar dat stomme telefoontje, slecht voor de ogen en de rest van je hoofd.
Marc.šš
Bij mij is het wonder geschied: na drie lange jaren zonder lezen, kan ik me nu terug verliezen in boeken! Met dank aan mijn vader die af en toe vanuit een weggeefkast of kringwinkel iets meebracht en dat subtiel in mijn blikveld legde. En op een gegeven moment is het gelukt: beginnen lezen en blijven lezen, nu al het vierde boek!
Maar ik zal dus zelf inderdaad geen exemplaren meer kopen. Ik haal weinig nieuws in huis en wat er is wordt grondig bekeken, de afweging makend of het nog nut heeft het te houden of niet. Nog nooit zoveel weggegooid als nu, en ik ben een fameuze hamsteraar... Het doet effectief pijn om dingen weg te gooien waar je decennia lang aan gehecht was. Alsof je jezelf al een stukje uitveegt... Anderzijds... je helpt er echt degenen mee die achterblijven. Ik maakte ook al foto's van spullen met namen van wat voor wie is. Wie had ooit gedacht dat we ons met zulke dingen zouden bezig houden he...
Och Mr Willie, dat doet zoveel pijn hƩ. Ze zijn toch een deel van jezelf.
Veel moed
Oh maar willy wat zal dit pijn doen,einde van alweer een stukje jou .
Al snap ik het wel ,ik ben al aan het wegdoen sinds Ed zijn overlijden want ja als ik er ook niet meer ben staat gin omdat zij enigst kind is er alleen voor .
Maar ik leef met je mee liefs hes xxx
Weet je, die beslissing om zo'n dingen weg te doen, daar gaan maanden overheen, soms nog veel langer. Dus tegen de tijd dat je ze effectief wegdoet, heb je je er al mee verzoend.
Een beetje toch......
Ja snap ik helemaal xxx
Zooo herkenbaar dit, wij zijn ook aan het ontspullen omdat we niet willen dat onze kinderen dat allemaal moeten gaan doen, maar het valt inderdaad niet mee š
Ook ik ben wel bezig met spullen wegdoen. En dan ga ik door allerlei herinneringen, want ik heb wel veel bewaard. Soms kan ik dingen wegdoen, maar bij veel denk ik, dit wil ik nog wel een keer tegenkomen. En als ik er dan niet meer ben wordt het ws hup in Ć©Ć©n keer weggedaan. Ook goed.
Hoe kom je dan de dag door?Gelukkig heb je de gave om het tegengestelde te doen. En hoe!
Een tijdje geleden heb ik de boekenkast half leeg gemaakt. De belangrijkste toch nog even bewaard. De laatste tijd kijk ik weinig TV en heb de Socials in de ban gedaan dus weer wat tijd om te lezen. En ja je hoort iets over een boek of schrijver en het begint weer van voor af aan. Inmiddels ligt er een aardig stapeltje leeswerk. Ben nu wat aan het lezen van Dirk de Wachter, verfrissend.