Het Kankerklachtenkoor

Onderstaand blog had ik een tijdje geleden al eens geplaatst. En ook weer vrij snel verwijderd.

Niet omdat het slecht was. Dat zou weer een gevaarlijk precedent scheppen. Maar er waren op dat moment andere katten te geselen, andere brandjes te blussen en ook nog ergens een medische uitslag om mij druk over te maken.

Dus hup, blog weer weg. 
Bleek achteraf dat een paar kankerlijers hem wél gelezen hadden. En erger nog: die hadden blijkbaar al zitten broeden op een klacht.
Die mensen leven al met kanker, scans, pillen, prikken en wachtkamers, en dan ontneem ik ze óók nog eens de kans om eens fatsoenlijk te zagen.

Kijk, ergens moet je een grens trekken. Dus bij deze zet ik hem terug. Niet omdat de wereld dringend nóg meer geklaag nodig heeft. Maar omdat een mens zijn klachten natuurlijk wel kwijt moet kunnen. Zeker hier.

Wij hebben tenslotte niet voor niks jaren geoefend.

---------------------------------------------------------------------------------------------

"De kerstperiode begint elk jaar vroeger."
"Banen verdwijnen naar China."
"Tramlijn 3 stinkt naar urine."
"Mijn sokken verdwijnen in de wasmachine."
"De roltrap in het station is alweer kapot."
"Mijn man snurkt."
"De koffie op het werk is niet te drinken."
"En waarom staat er altijd iemand met twaalf boodschappen voor mij aan de kassa voor maximaal tien artikelen?"

Ik las vanmorgen over iets dat werkelijk bestaat: het Complaints Choir, oftewel het Klachtenkoor.

Het idee ontstond in 2005 bij het Fins-Duitse kunstenaarsduo Tellervo Kalleinen en Oliver Kochta-Kalleinen. Een jaar later begonnen ze in Birmingham met hun eerste koor. Gewone mensen mochten hun ergernissen opschrijven en een componist maakte van al dat gemopper één lied.
Geen verheven gedoe over liefde, vrede en de schoonheid van het bestaan. Nee. Over geld, buren. openbaar vervoer,slapeloosheid, seks, irritante gewoontes. 
Alles waar een mens zich op een gewone dinsdag al eens behoorlijk over kan opwinden.

Het sloeg aan.

Intussen zijn er in tientallen steden zulke klachtenkoren geweest. Helsinki, Hamburg, Singapore, Tokio, Chicago... Blijkbaar kunnen mensen overal ter wereld verrassend goed samen zingen zodra ze maar iets hebben om over te zagen.

Nou. Daar moeten wij toch minstens wereldkampioen in kunnen worden. 
Volgens mij loopt hier op het forum voldoende gespecialiseerd personeel rond om zonder repetitie, dirigent of zelfs maar enig muzikaal talent een Kankerklachtenkoor op te richten.

We hebben tenslotte materiaal genoeg. Chemo. Bestralingen. Artsen. Wachtkamers. Scans. Medicijnen. Formulieren. Parkeerautomaten aan ziekenhuizen. Mensen die zeggen dat je positief moet blijven. Mensen die zeggen dat je sterk bent terwijl je gewoon te moe bent om tegen te spreken.

En natuurlijk familie. Familie levert altijd materiaal.
Dus bij deze: één klacht. Meer vraag ik niet.

Ze mag groot zijn. Ze mag klein zijn. Ze mag bloedserieus zijn of zo stom dat je jezelf eigenlijk een beetje schaamt dat je je eraan ergert.
Over kanker. Over ziekenhuizen. Over pillen. Over slapeloze nachten. Over dat eeuwige wachten. Over goedbedoelde adviezen. Over parkeerplaatsen. Over partners die snurken terwijl jij wakker ligt van de dexamethason.

Maar ze hoeft zelfs niks met kanker te maken te hebben.
Je mag ook klagen over de buurman die om zeven uur 's morgens zijn bladblazer bovenhaalt. Over mensen die midden in het gangpad van de supermarkt hun familievergadering houden. Over verpakkingen die alleen open willen met een kettingzaag. Over wachtmuziek aan de telefoon. Over de afstandsbediening die altijd onder degene ligt die zegt dat hij hem niet heeft. Over sokken die na één wasbeurt besluiten voortaan alleen door het leven te gaan. Over verkeerslichten die rood worden zodra jij eraan komt. Over die ene lamp die altijd springt op het moment dat je geen reservelamp meer hebt.

Kortom: alles waar een mens al eens binnensmonds van begint te vloeken. Het eerste wat nu in je hoofd opkomt, is waarschijnlijk al goed genoeg.
Gooi het hieronder maar neer. Als er genoeg binnenkomen, probeer ik van al dat collectieve gemopper iets te maken.

Een echt Kankerklachtenkoor.

Ik waarschuw wel alvast: wie "geniet van iedere dag" instuurt, wordt bij de audities onmiddellijk naar huis gestuurd.