Het grote niks

Vandaag schrijft Mr Willy een blog over niks. Gewoon voor de verandering eens een blog die zichzelf ontdoet van enige vorm van inhoud of logica. Een blog zonder kop, zonder staart, en als Mr Willy het goed bekijkt, zelfs zonder ruggengraat. Want waarom zou een blog zich moeten onderwerpen aan de tirannie van een begin, een midden en een einde? Waarom moeten woorden zich schikken naar de heersende normen van samenhang en betekenis? Neen, vandaag niet, vandaag mag alles en niks, tegelijk en afzonderlijk, bestaan.

Vandaag geen kanker, geen mallemolens in het hoofd, geen gebeurtenissen of medische ingrepen, geen gek verhaal dat een pointe nodig heeft. Nee, vandaag wordt er geblogd over niks. Niet een niks dat een diepere laag verbergt, geen verborgen metafoor, nee, gewoon niks. Zo'n heerlijk, luchtledig niks waarin men kan verdwijnen als met de noorderzon.  .

Stel u een slang voor, een sierlijke kronkelende boa constrictor van woorden, zonder begin en zonder einde. Hak een stuk weg, en kijk, de rest past nog steeds. Of voeg er iets willekeurigs aan toe, en zie, het sluit moeiteloos aan. Een blog zoals een puzzel zonder randstukken, een soep waarin de vermicelli zichzelf herschikt in eindeloze patronen, een kluwen wol waar geen kat zich in kan verliezen omdat de kluwen zich telkens weer herstelt.

Neem een willekeurig feit : Wisten  jullie dat een kwal geen hersenen heeft? En toch drijft hij door het water, ogenschijnlijk tevreden met zijn lot, een dobberend bewijs dat intelligentie geen vereiste is voor een aangenaam bestaan. Wie weet, misschien is dat de sleutel tot alles: het loslaten van de drang naar structuur, het laten kabbelen van gedachten zonder doel of richting, zoals een blad in de wind, zoals een achtergelaten winkelkarretje dat langzaam achteruit bolt op een helling. U ziet, het is allemaal even relevant als irrelevant, en precies daarom perfect in balans.

En als jullie denken: 'Waar gaat dit in godsnaam naartoe?', dan hebben jullie  precies de kern van dit betoog begrepen. Want hier, lieve lotgenoten, hoeft niks ergens naartoe te gaan. Je kan stoppen waar je wil, beginnen in het midden, of enkel het einde lezen en jezelf wijsmaken dat je alles hebt begrepen. Dit is vrijheid in zijn puurste vorm: een blog zonder dwang, zonder logica, zonder enige verplichting.

En nu, zonder afscheid, zonder conclusie, zonder enige vorm van finale, laat ik deze woorden voor wat ze zijn: zwevend, ongebonden, zoals een ballon die net uit de handen van een kind is geglipt. Daar gaat-ie.

Oeps.