Een onverwachte zonnestraal
In de stille uithoeken van mijn bestaan, waar de dagen zich aaneenrijgen als grijze kralen aan een eindeloze ketting, heb ik een toevluchtsoord gevonden. Een plek waar woorden als zachte regen neerdalen en waar zielen elkaar ontmoeten zonder maskers. Het forum is mijn veilige haven geworden, een digitaal dorp waar vriendschap bloeit en begrip de taal is die we allen spreken. Hier ben ik niet alleen; hier wordt mijn verhaal gehoord en mijn stilte gevuld met stemmen die weten.
In de buitenwereld voel ik me vaak als een eenzame wandelaar op een verlaten pad, omgeven door schaduwen van onbegrip. De gewone wereld, met haar haast en oppervlakkigheid, heeft nooit ruimte geboden voor de diepte van mijn gevoelens. Maar dat was okƩ. Ik had geen behoefte aan blikken vol medelijden of woorden zonder gewicht. Mijn wereld was compleet binnen de grenzen van het forum, tussen de regels van mijn schrijfsels en de echo's van lotgenoten.
Maar gisteren klopte het leven zachtjes aan mijn deur in de vorm van mijn jonge nichtje en haar vriend. Hun ogen straalden nieuwsgierigheid uit, als twee sterren die de nacht verlichten. Ze wilden mijn wereld betreden, mijn verhalen horen, de lagen van mijn ervaringen afpellen. Vragen stroomden als een frisse bries door de kamer. Ze vroegen honderduit over het forum, over de banden die ik daar heb gesmeed, over de mysterieuze Djemanido.
Samen lazen ze mijn boekje, zij aan zij gebogen over de woorden die mijn ziel weerspiegelen. Ze lazen het verhaal van de rat met glinsterende ogen, lazen het boek van Mr Willy , lieten zich meevoeren door de metaforen en de emoties die ik daar had neergepend. Het was alsof mijn woorden vleugels kregen en vrij rondfladderden in de open ruimte van hun oprechte interesse.
Hun aandacht voelde als een warme deken op een kille avond, als zonnestralen die door een dicht bladerdak breken. Het was heilzaam, een balsem voor de delen van mij die ik zo lang verborgen had gehouden voor de buitenwereld. Hun onbeperkte interesse opende deuren waarvan ik niet wist dat ze bestonden, bracht licht in hoeken die al te lang donker waren gebleven.
Vandaag besef ik hoe krachtig het is wanneer iemand Ć©cht luistert, wanneer nieuwsgierigheid gepaard gaat met empathie. Het heeft me geraakt op manieren die ik niet voor mogelijk had gehouden. Het herinnert me eraan dat verbinding niet alleen bestaat in de digitale wereld, maar ook kan bloeien in de harten van diegenen die de moeite nemen om echt te zien.
Misschien is de wereld minder koud dan ik dacht. Misschien zijn er meer zonnestralen die wachten om door te breken, als je maar durft open te staan voor het licht.
15 reacties
Warmte kan iedereen je geven, die zich er voor open stelt.
Fijn dat je dit zo hebt mogen beleven.
Liefs Peterš«š«š«šš»š»
Weet je Peter...
Dit forum, mijn schrijfsels, mijn boekjes. Het maakt een belangrijk deel uit van mijn leefwereld .
En het is dus nu, na meer dan 4 jaar ziekte de eerste keer dat iemand van de familie, een verre nicht dan nog, daar een diepgaande interesse voor getoond heeft.
En, zoals je zegt, dat geeft een enorm warm gevoel.
Hoi, Willy, zonnestralen zijn er echt maar ik durf toch te zeggen dat ze schaars zijn. Hier op het forum vind je toevlucht en begrip maar de buitenwereld... je weet het zelf en ik ondervind het ook bij de fietsclub, thuis en mijn ouders... tja, da's een ramp, die zijn allebei dementerend en hulpbehoevend. Die begrijpen maar de helft of nog niet van hetgeen ik wil zeggen...
En Mevr. Fietsertje... die durft ook al eens kribbig uit de hoek te komen wanneer ik het even niet zie zitten. Je kunt nog zoveel, zegt ze dan.
Zon is ons vandaag beloofd, maar alles wat ik hier in Hasselt zie, is dichte mist. De zelfkant van de herfst...
Marc. šš
Nou, zolang je de zon nog in je hart kan laten schijnen...
Hier is't trouwens ook dichte mist hoor. Het werkhuis achter in de tuin is amper zichtbaar.
En als Mevr Fietsertje al eens kribbig uit de hoek komt, ach, das uit liefde en bezorgdheid, zeg maar.
( tenminste dat probeer IK me toch wijs te maken als ik van Mevr willy weer eens de volle laag krijg š)
gr, Willy
Ondertussen is sleepy Clemence ook uit bed gekropen en de mist begint op te trekken! (het Ć©Ć©n heeft niets met het ander te maken).
Goh, Sleepy Clemence, elke keer nu als ik aanjou denk, krijg ik toch weer zo'n visoen
Je raakt me met dit verhaal. Wat ontzettend goed dat je nichtje blijkbaar door had wat er speelde, die mag dus vaker langs komen. Het is zo belangrijk om af en toe je hart te kunnen luchten bij een ander dan je vrouw want die zal er ook wel eens moe van worden.
Ik heb 2 vrienden, een oud collega en een ex buurman. Met de collega ga ik eens in de 2 a 3 maanden eten en dan praten we weer bij, gezellig en opluchtend. Met de buurman heb ik lange wandelingen gemaakt in Italie, Schotland, Ierland, Friesland (Slagtemarathon). Ook bij hem kan ik mijn verhaal kwijt en lossen we en passant nog even wat wereldproblemen op wat wel steeds lastiger wordt.
Dan heb ik ook nog een vriendin, overgehouden aan het laatste bandje (After Midlife) die zelf ook het een en ander mankeert en waarmee het goed praten is. Gisteren stond er in het magazine van de Volkskrant een artikel van een Belgische hoogleraar psychiatrie, Dirk de Wachter over dit onderwerp. Misschien dat je die krant nog te pakken kunt krijgen. (Hij verzet zich tegen de gedachte dat de mens zijn geluk in eigen hand houdt. Nee, volgens de Belgische hoogleraar Dirk De Wachter zit de ware betekenis van het leven en de oplossing van eenzaamheid eenvoudigweg in het contact met anderen.)
Hou je haaks
Weet je Tipo , dat gebrek aan echte interesse doet pijn, want daar heb je nood aan.
Maar die interesse, dat echte medeleven, die krijg die niet, dus mettertijd bouw je rond die pijn een soort schild, maak je jezelf wijs dat je dat niet nodig hebt. En je kweekt begrip voor die anderen, begrip voor het feit dat ze dat toch niet kunnen begrijpen ..
tja, en dan blijkt dat het toch anders kan. Vandaar dit blog
Dank voor je reactie
Het komt verrassend vaak uit onverwachte hoek. Op voorhand denk je: als er me iets overkomt, kan ik rekenen op die en die. Vaak valt dat heel erg tegen. Maar mensen waar je het niet van had verwacht, die kunnen je dan plots zo gemeend en warm een boost geven! Echt superfijn van je nicht en neef. En wat een heerlijk moment voor jou, eentje dat je nog lang kan koesteren.
Ach willy wat prachtig mooi dat deze jonge mensen jou laten zien, dat ze aan je denken en oprechte intresse tonen ,idd een klein zonnestraaltje in de duisternis en iets om te koesteren
Liefs hesā¤ļø
Weet je Hes, dit was eigenlijk de allereerste keer dat er iemand was , buiten het forum en de professionele wereld om , die interesse had, Ć©cht interesse had in hetgeen er voor mij, als kankerlijer Ć©cht belangrijk was.
Geen melig verhaal over ziekte en kopzorgen, gewoon willen weten hoe je d'r mee omgaat zonder medelijden. Een positieve vibe van begin tot einde
Ik weet het lieverd en begrijp dit zo goed ,hier heb je nood aan dus ik ben zoo vreselijk blij voor je ,en hoop dat ze vaker bij je langs komen en mogelijk zelfs hierdoor meerdere familie dit voorbeeld volgt
Liefs hes ā¤ļø
ā¤ļø
Ik zit hier heel plaatsvervangend heel blij te zijn voor jou Ć©n voor mij in de wetenschap dat wij van die mensen om ons heen hebben (en zelf mogen zijn).
Zo. Deze zin is taalkundig volledig afgekeurd. Maar wel duidelijk, denk ik.. HBxxx
Lieve MrWilly, wat fijn dat je dit gevoel mag ervaren!
Hoop dat er nog vele zonnestraaltjes onverwacht je leven binnen mogen komen.