DEMENTIE

Had gisteren die blog geschreven over dementie en euthanasie
En daar had ik verwezen naar mijn blog over mijn demente moeder .
Maar die zat nog in concepten
Nu niet meer dus . 


Deze week nog op bezoek geweest bij moeder . 
Is dement . Zit in de home in een gesloten afdeling . 
Mij herkent ze dus  niet meer . Moest Zweef daar komen en zeggen dag ma , zou ze gelijk naar hem toegaan en hem omhelzen . 
Nu ja , 't moet technisch mogelijk zijn 
Zweef met z'n meter in de negentig , honderd en zoveel kilo , naast moeder , 1m49 en 45 kg ...
En iedereen zou zo zijn twijfels hebben over familiebanden. Moeder dus niet . ā¤ā¤

Maar meer dan een hartelijke begroeting krijg ik niet . Nadien  ben ik gewoon lucht . 
We gaan dan ergens in de cafetaria aan een tafeltje zitten , mijn vrouw is er altijd bij , en dan begint ze honderduit  te praten.
Tegen mijn vrouw dan toch , tegen mij geen woord . Zoals ik zei , ik ben lucht . 
En een gesprek kan je het niet noemen . Wat ze zegt is zo goed als onbegrijpelijk , flarden van zinnen en onbestaande woorden . 
Maar ze praat wel constant . Soms valt ze even stil en dan zeg je ja of nee , en ze is terug vertrokken.
Makkelijk , je hoeft zelf niets te zeggen en een uur is zo voorbij .

En nu is dat praten al heel hard verminderd , maar 3 jaar geleden , toen ze opgenomen werd , was  ze nog een heel stuk levendiger , en met een stemgeluid dat je doorheen de hele zaal kon horen . 
In de eetzaal kreeg zij een apart plaatsje aan de muur , ver weg van de anderen . Allemaal stille , oude demente mensjes , die kregen er hoofpijn van  en werden gewoon hoorndol van dat constant gepraat . 

Maar praten heeft zij altijd al graag gedaan . Heel haar leven . In haar jonge jaren zat ze in verschillende praatgroepen , dat was haar hobby . Praten over alle mogelijke zware onderwerpen , psychologie , de problemen des levens , enz . 

Maar ruziemaken deed ze nog liever . Bij het minste en geringste kwam haar bloed op kooktemperatuur en kreeg het slachtoffer , meestal mijn vader ,  de volle laag .
Mijn vader , de grootste pantoffelheld van Belgiƫ. Niet te verwonderen dat hij bijna nooit thuis was .

Mijn moeder woonde alleen
. Afin , we woonden in hetzelfde huis , wij boven , zij beneden , maar volledig apart . Soort kangoeroewoning . Was enorm op haar privacy gesteld . Samen eens eten of zoiets , deed ze niet . En hulp wou ze niet , voor niks . 

Maar dan   begon ze dus geleidelijk achteruit te gaan  , vergeetachtig , woedeaanvallen , dag en nacht verwisselen , enz
Maar ook meer en meer eigenzinnig , wou alles zelf blijven regelen , nam van niemand iets aan .Iets afspreken kon ze niet , want ze vergat het gewoon , enz . En dat wordt dan gewoon erger en erger , maar je groeit daarin mee , dus ja  ....

En eigenlijk kon ze nog best zelfstandig leven . Ze verzorgde zichzelf prima , het huis was ordelijk en proper , ze deed haar boodschappen nog , enz . 

Maar het leven wordt gewoon een aaneenschakeling van grote en kleine problemen .

Ik  plaats een nieuwe kraan in de keuken . Zo'n gewone eengreeps mengkraan . Kan ze dus niet mee werken 
                    Willie !!!!  D'r komt geen water uit
                    Willie !!!  Het water blijft koud
                     Willie!!! Het water is gloeiend heet . Ik heb me verbrand

En dan hang ik een papiertje tegen de muur
                                                        omhoog = kraan open
                                                         omlaag = kraan dicht
                                                        naar links = koud
                                                        naar rechts = warm
De volgende dag is dat papier dus weg 
                           Zeg!! Ik  ben niet achterlijk hoor !!!!
Afstandsbediening  TV , nog zo'n probleem . Die werkt niet . Ik ga kijken en de batterijen zitten er achterstevoren in .
                         Ja maar , dat heb ik niet gedaan , ik weet van niks 
Haar GSM werkt niet meer
                        Ja moeder , heb je geen briefje met daarop PIN en PUK code ?
En dan komt ze af met 5 verschillende briefjes , 5 verschillende codes .
Blijkt dus dat elke keer dat haar belwaarde op was , ze in de plaatselijke elektrowinkel gewoon een nieuwe simkaart kocht

                         Willie !!!! Kan je helpen om de lakens van het bed te verwisselen ? 
                          Ja moeder , morgenvroeg hoor , 't is 3uur in de nacht
                         Ja maar , ik heb de lakens al afgetrokken 

De krant , ook zo'n probleem . Die stak 's morgens in de bus ,maar die legde ze dan in de kortste keer ergens verloren , of dikwijls kwam die gewoon al een uurtje later , en dan was het ruzie 
                           - ofwel met mij
                                           Zeg , heb jij de krant gepikt ?  je mag die wel lezen hoor , maar kom ze dan terugbrengen !!!
                            - ofwel met de dagbladhandelaar
                                          Zeg , de krant is vandaag weeral niet gebracht . Wanneer gaat dat nu eindelijk eens in orde komen . Das nu alle dagen dat ik daarvoor moet bellen !!!!!!

Haar geldzaken mocht ik , god zij dank , beheren . Alleen geld afhalen , dat wou ze absoluut zelf blijven doen . Haar code , die vergat ze niet .Dus ging ze 2-3 keer per week geld afhalen . Op de kortst mogelijke tijd slingerden er duizenden euro's overal rond in huis . 
Nu , ik kende haar geheime plaatsjes wel , dus op gezette tijden deed ik mijn ronde , verzamelde al dat geld en werd het terug op de rekening gezet . 
1 keer  heb ik geprobeerd om haar weeklimiet omlaag te schroeven . Het hele bankkantoor stond op stelten toen ze haar geld niet kreeg .

Maar dan begon ze dus last  te krijgen met de omgeving , altijd ruzie maken tot en met .  Maar gewoonlijk won ze nog  het pleit . Rekte zich uit tot haar volle 1m49 , bracht haar 45 kg in stelling , en de tegenpartij kon bakzeil halen . Die deden alles om toch maar niet in discussie te moeten gaan .
Maar dat kon dus niet blijven duren 
                - de politie die moeder midden in de nacht thuisbrengt . Was naar de bank om geld af te halen , of gewoon gaan winkelen , of naar de markt , of ... of ...
                - kruidenier , wasserij en andere leveranciers die er gewoon  brui aan gaven  , Moegetergd door honderden middernachtelijke telefoontjes 
                - poetshulp , thuisverzorging  ,  die het ook allemaal niet meer zagen zitten 
  Grootste ellende was met de home waar mijn vader in dagverblijf zat . Die werd alle dagen 's morgens om  9u afgehaald .
 En dan zat ze al een uur op voorhand  te bellen van waar blijven jullie ? Gek werd die chauffeur ervan.

Wij trouwens ook . 

Maar naar een home wou ze niet . No way . Dan liever dood . Vlammende ruzies zijn daarover geweest  , bijna een jaar lang . 
    1m49 , 45 kg  . Een rotsblok van een ton kon je gemakkelijker opzijschuiven dan moeder . 
Een heel enkele keer kon je haar wel overtuigen , en een afspraak maken . Een uur later was ze dan alles vergeten , en begon het gevecht opnieuw .  


Uiteindelijk is het dan toch wel gelukt . Met hulp van de huisdokter en onder het mom dat het maar voor een paar weken was , omdat we op verlof gingen .
En daar in de home hebben ze in het begin toch een zware tijd gehad  . Haar woedeaanvallen waren gevreesd . Twee man waren er altijd nodig om haar in bedwang te houden  als ze haar zin niet kreeg  . Bijten en krabben . 
                                                  Mijn moeder , 45 kg , 1m49

Maar daar hebben ze dus wel een oplossing voor gevonden . 
Lavendel . Werkt kalmerend .

Dus nu  , als ze weer zo'n uitbarsting krijgt , druppelen ze lavendel extract in haar nek .
En , ongelooflijk maar waar , van die geur komt ze tot rust . Onmiddellijk . Werkt beter dan een kalmeerspuit . 

Dat ik dat dus nooit geweten heb .
Dan had ik hele emmers van dat spul gekocht , en 3 x per dag het hele huis rondgespoten

't Leven had zo mooi kunnen zijn  met moeder 
                                                         

                                                                                                   45 kg , 1m49
PS
Heb toevallig deze week nog een rondbrief gekregen van de instelling.
Daarin zeggen ze , onder meer , dat ze in moeder's afdeling een muziekinstallatie gaan plaatsen .
Rustige achtergrondmuziek met de bedoeling , ik citeer " het kalmeren van luidruchtige inwoners "
Nu , d'r is daar maar 1 luidruchtige inwoner , moeder dus .
Toch fijn dat ze voor haar zo'n investering gaan doen . šŸ˜‚šŸ˜‚šŸ˜‚


                               

12 reacties

Lieve willy 

Ahw gossie jongen ,wat een verdriet zullen jullie gehad hebben ,en wat een naar iets is dementie toch ook ,zo te lezen moet er iers geweest zijn voordien maar daar konden jullie ook niks aan verhelpen ,dus jou moeder heeft geen leuk leven gehad en het overige gezin daardoor dus ook niet ,jammer is dat en ook zonde het had zo anders kunnen zijn .

Liefs hes šŸŒ»šŸ€šŸ˜˜

Laatst bewerkt: 30/05/2022 - 07:09

Dementie is inderdaad een raar iets .
Veel meer dan gewoon vergeetachtigheid.
En , hier in Belgie toch , zolang iemand geen gevaar vormt voor zichzelf of de omgeving , kan je die dus niet verplichten tot opname . 

Is dus echt wel een zware periode geweest . 

En dan krijg ik moeder toch eindelijk in het rusthuis .
Oef , rust , zeg je dan  . 
Ja , en dan worden we ziek ...

Goed dat ik nog hopen vakantieherinneringen heb . 

Laatst bewerkt: 30/05/2022 - 07:18

Ook hier in Nederland moet er gegronde reden zijn om opgenomen te worden in een verpleeghuis, zolang het thuis nog redelijk gaat( geen gevaar voor jezelf of omgeving). Wat ik lees Willy is dat je gelukkig je humor  ook hierin hebt gevonden, dat is zo belangrijk .ikzelf heb ook privĆ© meegemaakt dat mijn mams ging dementeren, in het begin lukte het zelfstandig wonen maar er moesten steeds creatievere oplossingen gevonden worden, daar was mijn broer een genie in. De inductie plaat werd voorzien van een tijdschakelaar zodat na 20:00 uur tot de volgende ochtend 8:00 uur deze niet aan kon onder het mom dat in dat gebouw dat nu eenmaal zo werkte zodat ze dan niet eten voor mijn vader kon gaan maken die al lang overleden was enz . Ondertussen stond ze op de wachtlijst voor het verpleeghuis. Dit is nu al weer een aantal jaren geleden, het lieve mensje leeft ook niet meer maar kan er nog steeds hele verhalen over vertellen ondanks de geestelijke achteruitgang nog veel warme en leuke herinneringen.

Laatst bewerkt: 06/11/2022 - 12:32

Met die dementie en de problemen errond heb ik wel leren omgaan . Je moet wel , niet ? 
En nu is die moeilijke periode toch al een paar jaar achter de rug  , dus ... 


Maar wat ik nog altijd raar blijf vinden is dat die geur van lavendel , zoals jij het uitdrukt , rust brengt in haar hoofd . Wilde dat eigenlijk eerst niet geloven , toen ze me dat vertelden in het rustoord . 

Ik heb dat eens nagekeken op internet , en er is daarvoor blijkbaar wel een wetenschappelijke ondersteuning .

Zoals ik eerder zei , heel fijn dat dat werkt ,  alleen jammer dat ik dat vroeger nooit geweten heb . 

gr, willy

Laatst bewerkt: 30/05/2022 - 09:59

Ach ja, dementie is zo verraderlijk. Het liefste mensje dat met de  stok achter je zit op sommige dagen.  Ik heb het ook van dichtbij meegemaakt; het is pijnlijk je naaste zo zien aftakelen en vooral machteloos staan. Het enige dat helpt wanneer het alweer crisis is, is jezelf ervan overtuigen dat ze het zelf niet bewust is, denken aan de goede tijden als ze je weer niet herkent. De beste troost is haar aanwezigheid, want uiteindelijk IS ze er nog. JIJ weet dat zij je moeder is, ondanks het feit dat zij zich jou niet herinnert als haar zoon: dat is pijnlijk maar tegelijk een troost. 

Laatst bewerkt: 30/05/2022 - 12:36