De Stilte van Twee
Vooraf
Soms schrijf je iets dat te dichtbij komt.
Niet omdat het over ziekte gaat, maar omdat het over de mensen errĆ³nd gaat ā over hoe moeilijk het is om samen oud te worden, elk met je eigen pijn, je eigen manier van omgaan met verlies.
Ze zeggen altijd: āje moet vechten tegen kanker.ā
Maar eerlijk gezegd, het is niet alleen die kanker waar je tegen vecht.
Je vecht tegen alles, tegen vermoeidheid, tegen de stilte in huis, tegen de kleine scheurtjes in het leven van elke dag, tegen die godverdomse mallemolen in je hoofd.
Soms lukt dat aardig, en soms heb ik het gevoel dat ik die strijd stilaan aan het verliezen ben.
Misschien is dat waarom ik dit geschreven heb, nu, in de nachtelijke uurtjes. Niet om te klagen, niet uit verwijt, maar gewoon omdat het dan weer allemaal op me afkomt.
En omdat er momenten zijn waarop zelfs de liefde wat adem tekort krijgt.
De stilte van twee
Vijftig jaar samen. Dat klinkt als een medaille, maar soms voelt het meer als een ketting van gewoontes die steeds zwaarder rond je nek hangt.
We kregen een uitnodiging van het gemeentebestuur ā een feest voor de senioren, met koffie, taart en muziek van toen we nog knieĆ«n hadden die meewerkten. Ik keek er naar uit.
āVeel te druk,ā zei ze, na wat fotoās van vorig jaar gezien te hebben. āMaar als jij wil gaan, dan gaan we wel hoor.ā
En dan weet je: dat is geen uitnodiging. Dat is een gesloten deur met een beleefde glimlach ervoor.
Dus bleven we thuis.
Zoals we dat steeds vaker doen.
Geen volk meer over de vloer, want bezoek vraagt voorbereiding, en voorbereiding vraagt energie, en energie is iets wat ze enkel nog heeft voor zorgen. Zorgen om pijn, zorgen om het huis, zorgen om mij. En ik, pfff , ik trek het allemaal niet meer. Ik draag mijn eigen vermoeidheid al als een volle rugzak.
Zij vereenzaamt, en ik kijk toe.
Ik probeer haar te bereiken, maar elke poging strandt in een discussie over wat ik verkeerd zeg of verkeerd bedoel.
Het is niet dat de liefde weg is ā ze is er nog, maar ze beweegt niet meer.
Ze zit vast in een huis dat te stil geworden is, tussen muren waar elk woord weerkaatst.
Soms denk ik: het ergste aan ouder worden is niet dat je lijf aftakelt, maar dat het leven tussen twee mensen langzaam doodbloedt, terwijl ze allebei nog ademhalen.
Nabeschouwing
Nou, ik weet wel dat het leven nu eenmaal zo gaat.
Na al die jaren leer je ermee omgaan, je relativeert wat, haalt je schouders op en maakt er het beste van.
Meestal lukt dat ook. Een wandeling, een cappuccino, een babbel op het forum ā en het leven trekt zich weer recht.
Maar er zijn dagen dat het niet lukt. Dagen, of nachten, waarop de stilte te dik wordt en alles wat je zegt verkeerd valt.
Dan zit het even te hoog, zoals nu. Niet omdat de liefde weg is, maar omdat ze soms geen lucht meer krijgt.
En toch, onder al dat moeizame, blijft er iets warms gloeien.
Niet het vuur van vroeger, maar een klein vlammetje dat koppig blijft branden, gewoon omdat het dat al vijftig jaar doet.
En misschien is dat ā met al zān scheuren en zuchten ā nog altijd genoeg.
25 reacties
Lieve Willy, ik heb zelf geen relatie, en al heel lang ook niet gehad, en al mijn vroegere relaties hielden nooit lang stand met hun beperkte houdbaarheid en issues vanaf dag 1, dus ik kan het niet mee voelen van daaruit. Maar je geeft een prachtig beeld van hoe het ook kan gaan, het schurende, het moeizame, en toch... de liefde die blijft. Mooi geschreven, dank je wel.
He Anne
Dank je wel voor je lieve reactie.
Het was niet makkelijk om dit stuk te schrijven. Lukte eigenlijk alleen maar omdat het me vannacht wat te hoog zat.
Op het forum wordt vaak geschreven over onze ziekte, over pijn, bijwerkingen en kopzorgen ā en terecht. Maar over wat dat allemaal met een huwelijk doet, daar lees je eigenlijk zelden iets over. Terwijl juist dĆ”t vaak het moeilijkst is: de gewone dagelijkse dingen die plots niet meer gewoon zijn.
Schrijven over je partner is ook delicaat. Het lijkt al snel alsof je klaagt of dat de liefde zoek is, terwijl het tegendeel waar is.
Maar misschien is het gewoon zoals met oude meubels: ze kraken, ze zijn niet meer perfect, maar ze hebben een geschiedenis waar je geen afstand van doet.
ā¤ļø
Lieve Willy, wat jij schrijft is zo herkenbaar. Niet voor mij persoonlijk, want godzijdank hebben wij het samen nog steeds heel erg fijn met elkaar, maar ik zie het bij onze buurtjes en in de familie. Het lijkt soms wel of ze lamgeslagen en moegestreden zijn door de zorgen over de partners en over elkaar. Er lijkt geen ruimte meer te zijn voor spontaniteit, voor humor, voor leuke uitstapjes. En toch...de liefde is er nog steeds...in hun blikken naar elkaar, in hun gebaren en misschien is het zoals de buurman kort geleden tegen me zei; Als je ouder wordt doet niet alleen het lichaam pijn, maar ook het hoofd en het hart. De wereld wordt steeds kleiner, de mogelijkheden beperkter en er zijn steeds minder mensen van je eigen leeftijd om je heen die dat herkennen en begrijpen.
Als je ouder wordt doet niet alleen het lichaam pijn, maar ook het hoofd en het hart.
Perfekt uitgedrukt.
En kanker, hormoontherapie doet daar dus nog een schepje bovenop.
ā¤ļø
Tja is het ondanks of dankzij de liefde dat t ook (soms) een eenzaam, of proces van (samen) alleen wandelen, mag zijn.
Aangrijpend, beschouwend, uit het hart, ontroerend en mooi geschreven.
Lieve Willy,
Deze blog ontroert me enorm. Ik denk dat ik jouw gevoelens begrijp.
Henk en ik waren 40 jaar samen. De laatste jaren heb ik vaak gedacht of ik zo wel samen oud wilde worden. Alleen de jongste woonde nog thuis en ik zag er tegenop dat die ook zou vertrekken en ik met Henk alleen over zou blijven. Wat heb je elkaar nog te zeggen na zolang samen? Toen Henk ziek werd en al binnen 3 weken duidelijk was dat hij nog maar 3 weken zou hebben hadden we opeens gespreksstof genoeg. Over hoe fijn we het samen hebben gehad. Over de mooie herinneringen, maar ook over de moeilijke periodes die we overwonnen hadden. We ontdekten dat onder het alledaagse gewoon nog altijd liefde zat. En toen hij er niet meer was miste ik het gewone: de hand op mijn rug als hij echter me langsliep, de welterustenkus ās avonds voor het slapengaan, de deur die hij opendeed als hij me aan zag komen als ik met boodschappen tassen aan kwam lopen, het sneeuw- en ijsvrij maken van de auto voordat ik naar mijn werk moest. Zo kan ik nog 100den dingen opnoemen die ik zo mis.
Ik denk dat als jij je best doet er ook veel dingen op te noemen zijn die je gaat missen als mevr. Willy er niet meer zou zijn.
Koester het gewone, het alledaagse en blijf zoeken naar de liefde die eronder zit. Als die er niet was hadden jullie het geen 50 jaar uitgehouden.
25 Oktober krijg je een extra dikke knuffel van me.
Liefs, Monique
Nou, aan die dikke knuffel, daar hou ik je aan.
Maar weet je, een heel deel van het probleem is dat ikzelf hard veranderd ben. Een heel kort lontje gekregen. Onverdraagzaam geworden. En mevr willy was indertijd met mij gehuwd omdat ik zo rustig was, nooit mijn stemverhief. En ja ...
Maar wat vooral speelt is angst, niet voor mezelf, maar voor haar. Moest ik alleen achterblijven , ik krijg mijn leven wel op pootjes, zelfs mƩt kanker.
Maar zij gaat in een diep zwart gat vallen, met veel te weinig sociaal netwerk om haar op te vangen. Zij weet dat, ik weet dat.
En alles wat ik doe of zeg of probeer om haar daarop voor te bereiden dat glijdt langs haar heen. En juist dƔt maakt het zo moeilijk.
En nu probeer ik nog altijd lichtvoetig door het leven te stappen, en gewoonlijk lukt dat wel.
Maar niet altijd dus .
ā¤ļø
Herkenbaar de zorgen, de angst etc.
Voor mijn gevoel gaat t niet (meer) om mij maar de zorg voor mijn partner na mij.
Hoe goed je de dingen ook regelt. Gevoelens van alleen voelen, of eenzaamheid of de zorg dat je partner ook ouder en gebrekkiger gaat worden misschien wel erg ziek wordt, die zijn niet zomaar te fixen als een testament of je huis gereed maken. Die hebben tijd en aandacht (lees energie en focus) nodig. Laten ze dat nou niet verkopen naast het schap bij de capuchino.
Toch is er soms ook moed voor nodig om zorgen bespreekbaar te maken. Waar ze dat verkopen weet ik niet maar de basis daarvoor hebben jullie al 50 jaar ik elkaar getimmerd...ook al kraakt en piept die.
Echter hoe vind je elkaar in t delen daarvan als de aansluiting niet lukt? Als je pech hebt is daar nog eens 50 jaar voor nodig...
Je zou het op voorhand allemaal willen wegnemen.
Tegelijkertijd probeer je zelf enkel en alleen al mbt de basics de ballen in de lucht te houden....
Heb je geen Fikkie dat je daar je portie aan kunt geven?
Groet Martin
Ps mooie woorden van Orange lover.
Ach Martin, ik probeer me niet tƩ veel zorgen te maken. Komt tijd komt raad zegt men.
Maar d'r zijn nu eenmaal dingen die je met humor niet kan weglachen en dit is zoiets.
Geen fikkie, das wel jammer.
Nu, gewoonlijk probeer ik er niet te zwaar aan te tillen. Lukt dus niet altijd.
Ja dan schrijf ik er gewoon een blog over. Dat lost het probleem niet op , maar je hoofd is dan toch weer een stuk lichter.
ā¤ļø
Exact een stuk lichter en dat geeft weer ruimte voor oppoppende blogs in dat prachtige chemobrein van je.
En misschien wel dermate opge-licht dat je wel.met humor in staat bent om.naar je gezoek en misschien wel gestuntel kunt glimlachen.
Zo voelen voor mezelf t schrijven van de blogs....en soms heb ik t grootste plezier met mn eigen gestuntel, zoeken naar de juiste woorden en zinnen, binnen alle gevoelens en gedachten die soms op een spagaat van een aan reuma lijdende bejaarde doet denken om nog.maar niet te verzinnen dat die misschien eenvoudiger een spagaat kan maken want op x moment schieten de benen uit de kom of erger.
Alsof ik mijn doorleefde in chaos verkerende brein als een stoffig dekbed aan het opschudden ben. Soms zelfs zoooooo in balans dat t dekbed bijna kreukvrij neerdwarrelt (donzen dekbed dus:-))
Wat een zorgen heb je er dan bij. Bij ons was het andersom. Henk zei ook op zān sterfbed: jij redt je wel, jij kan het leven alleen aan met jouw werk, hobbyās en vriendinnen. Ook de kinderen zeggen dat het goed is dat ik alleen achterbleef ipv andersom. ā¤ļøā¤ļøā¤ļø
Is idd mijn allergrootste kopzorg. En , zoals ik hierboven tegen Martin zei, een van de weinige dingen die ik met humor niet kan oplossen.
Maar , zoals ik daar ook zei, bloggen lost het probleem niet op, maar het maakt je hoofd wel lichter.
ā¤ļø
Herkenbaar, zij het anders.
Sowieso heb ik Ruud altijd willen leren koken, maar hij wil niet. Tot tranen toe - ik boos! Wie jankt daar nou om? Maar hij vond dat als hij zou koken, ik er dus niet meer zou zijn. Die associatie daar kon ie niet tegen. ??? Ja, sorry, ik snap daar nog steeds geen bal van. Onzin. Vind ik. Maar ik heb het laten gaan - na oprecht veel pogingen. Hoe mooi is het om voor jezelf te kunnen zorgen? Koken, de was doen, planten verzorgen... zo maar wat simpele zaken. Na ja, het zij zo.
Totdat ik ziek bleek te zijn. Heel ziek, met maar een beperkte levensverwachting. Ofwel ik weer de motivatie opgepakt hem te leren koken. Want nu kwam 'zelfredzaam zijn' wel erg dichtbij. Niet gelukt. ZĆ³ stom! Vind ik.
En ja, soms speelt dat op. Het is niet alleen fijn voor hem als ik er niet meer ben. Het zou ook fijn zijn voor mij als ik eens te moe ben om te koken of 'iets te maken'. Het alternatief is anders altijd een vette hap van friet of chinees oid. En daar heb ik meestal geen trek in. Zelfs dat argument is niet steekhoudend. En wens ik hem soms op de maan. Maar als ie daar dan zit - in mijn gedachten - bedenk ik me wat ie allemaal wƩl doet. Ja, ook al moet ik hem 'aanduwen', maar hij is ook al een dagje ouder. En denkt niet aan dat waar ik allemaal wel aan denk. Vrouwending?? Mwoh...
Maar hij is een geweldig lieve vent, soms (het afgelopen jaar met dat bloedstolsel tellen we niet mee) een (erg) kort lontje, maar dat heb ik soms ook, hij is attent, behulpzaam, zorgzaam, en zo nog meer in die trant :-) Jullie kennen hem ook wel een beetje...
En ik moet loslaten dat hij wellicht geen eten heeft als ik er niet meer ben. Dat zoekt ie dan wel uit, want dan heeft hij geen keuze. Als ie dan op de bank blijft zitten wachten, komt ie van honger om. De kant-en-klaar maaltjes vliegen je om de oren in de supermarkt en elders. Mijn soepjes en gekokkerel zal ie missen, maar ook dat komt goed als ie niet verhongeren wil. Sociale contacten hebben we genoeg en die zullen hem wel in de gaten houden. En... niet vervelend of naar bedoeld, maar hij heeft dat/die minder nodig dan ik...
En.. wij moeten ophouden voor de ander te denken. Op het moment dat het waarheid wordt, vinden ook zij hun weg. Ik zeg dat ik dat kan zonder hem. Hij zegt dat ie dat zonder mij dan wel weer ziet. En hij is er sinds zijn 70ste van overtuigd dat hij eerder gaat dan ik. Dat is voor hem een hele geruststelling...
Hoe meer wij ons druk maken van, voor, over de ander, hoe meer duidelijk is hoeveel we om elkaar geven. Toch?
Liefs en knufs xxx HB
Heb tranen in mijn ogen lieve Monique!
Het is zĆ³ helemaal waar wat je schrijft en hoe je het benoemt!
Moet er nu ook ineens aan denken dat wij dat eigenlijk heel vaak doen. Dat praten over 'ons'. Wat we allemaal gedaan en beleefd hebben. Vaak op vakantie als we op een of ander mooi plekje in de bergen ons meegenomen broodje eten. Of hier langs het kanaal als we een rondje fietsen en een appeltje eten op een bankje. Of zoiets.
Weet je nog...?
Toen?
Daar?
DƔt?
Enzovoorts...
Soms met tranen, soms ontroerd, soms met een lach, soms ernstig, soms gelaten, soms... Eigenlijk komen alle emoties we aan bod.
Geweldig vind ik dat! En het maakt duidelijk hoezeer we met elkaar vergroeid zijn. Hoezeer we op elkaar kunnen vertrouwen. Wat we kunnen delen, en soms ook niet. Dat we ook zonder woorden elkaar verstaan. Dat we zĆ³ vaak op precies hetzelfde moment hetzelfde denken, zelfs hetzelfde zeggen of zelfs hetzelfde doen... Mooi! Die houden we er in... :-)
Liefs en knuffel van mij XXXXXX
Beste Willy, ik ga je nu hardhandig uit je nachtelijk gedwaal halen en terugbrengen naar de realiteit. Bijna alles wat je schrijft is waar maar beslist niet zorgelijk of negatief. Je weet zelf dat kanker heb je samen (in mijn geval was dat echt zo, zij borstkanker en ik die rottige prostaat) maar samen betekent dat de partner het vaak zwaarder heeft. Toen zij overleed waren we 55 jaar getrouwd, ik heb vaak teruggekeken hoe dat was. Verliefd, verloofd, getrouwd, kinderen en het leven kabbelde voort met hoogte- en dieptepunten. Na verloop van tijd lijkt de liefde wat weg te kwijnen en wordt meer vriendschap. Is het erg dat bij het ouder worden het vuurtje wat lager brand maar nog steeds warmte geeft? Mevr.Willy maakt zich terecht zorgen om jou en wil het beste. Mogelijk moet jij wat positiever worden en als zich een evenement aandient direct enthousiast reageren in de zin van: Leuk, gezellig, gaan we doen. Wat betreft alleen overblijven in een relatie zou ik me geen zorgen maken. Je zult verbaasd zijn dat soms rustige mensen in zo'n situatie heel sterk worden. Het delen van je verhaal vind ik moedig en ontwapenend alhoewel mij soms het gevoel bekruipt dat je in de romantiek wel eens wat overdrijft. Wees vooral blij dat jullie nog samen zijn ook als het vuurtje wat minder fel brandt. Misschien heb ik makkelijk praten als alleenstaande. Ik zie dat buiten de zon schijnt dus ga nog even wat in de tuin aan het werk en als dan over een uur het zweet me op de rug staat drink ik een cappuccino en vanavond een biertje!
Een prachtig mooi verwoorde blog Willy. En alle reacties die je hebt ontvangen is al veelzeggend.
Wat jij beschrijft over de liefde die niet weg is, maar soms geen lucht krijgt, kan pijnlijk precies zijn. Maar het is zeker toch ook heel teder. Het beeld van een vlammetje dat koppig blijft branden, dat is zo mooi. Misschien is dat wel de definitie van liefde op leeftijd: niet het vuurwerk, maar het blijven gloeien - ondanks alles.
Ik herken je zorg om je vrouw, je angst om haar achter te laten. Ed heeft dat ook wel - hij benoemd het ook en zegt daarna "gelukkig kun je goed alleen zijn". Maar we weten dat goed alleen zijn wezenlijk anders is dan echt alleen zijn. Afijn, zoals je het heb geschreven zie ik die zorg als liefde in een heel pure vorm. En ook al lijken je woorden niet te landen, ik geloof dat wz wel ergens blijven hangen, als echo's in haar hoofd en/of in haar hart.
Ik volg je wel, maar lees lang niet alles van je, lieve Willy, maar deze blog heb ik meteen geopend vanmorgen. Iets in de titel sprak mij schijnbaar aan. En wat is 'ie treffend en wat beschrijf je het pijnlijk mooi.
Vechten (tegen kanker en vermoeidheid en eenzaamheid en emoties en nog een hele rij) blijf ik een lastige term vinden, omdat die suggereert dat er een eerlijke strijd is, die je kunt winnen als je je best doet - maar dat is niet zo.
En ik kan me jouw zorgen om je vrouw goed voorstellen. Mijn Lief is iemand die heel slecht alleen kan zijn en ik hoop en verwacht dat als ik ga, hij snel een nieuwe levensgezel zal hebben. Hij heeft ook een jaar of 6 alleen met zijn kinderen gewoond en kan zich heel prima redden. Maar ik zie ook een weduwe (mijn moeder) die zich in haar eentje helemaal niet zo goed redt, slecht eet, geen mantelzorgers in haar buurt heeft, nergens naar toe kan of wil, nou, enzovoort.
En het lijkt me bijna ondoenlijk om daar als kankerlijer in de palliatieve fase bezorgd om te moeten zijn: de wetenschap dat je partner zo eenzaam zal achterblijven. 's Nachts kun je niet relativeren, vind ik altijd, en ik hoop dat je er overdag toch een beetje anders tegenaan kunt kijken, of toch misschien wat oplossingen ziet. In elk geval fijn dat je het van je af kon schrijven en dat dan weer wat lucht geeft!
Een stof tot nadenken voor ons. Dank voor zo'n mooi blog. Veel liefs! XXX
ā¤ļø
Nou Meester Willy
Wat maakt u toch ook prachtige reacties los.
Zie mij als de strenge edoch rechtvaardige directrice van de school waar je meester Willy mag spelen
Van mij krijg je een 10 met een gniffel. Maar wel zorgen dat iedereen bij de les blijft
Groetjes
Meesteres
Mooi geschreven en herkenbaarā¤ļø
Ik ben een van de laatsten om te reageren, maar het komt er toch op neer dat je partner misschien psychologisch gezien nog meer lijdt dan jij. Ze zegt het niet rechtstreeks maar ik heb de indruk dat het vrouwtje ook doorheeft dat ik nog meer ben veranderd in een brompot dan vroeger. Dat ik bij het eten meer verlang naar stilte en zij naar meer praten.
En vechten...mijn situatie is nog haast perfect onder controle maar ik voel dat het psychisch gezien moeilijk wordt, dat het lang begint te duren. Net zoals herfst en winter te lang duren...
Maar dat de partner zich ook hult in soms stil lijden, dat is zeker.
Marc.šš
Pijnlijk verhaal met toch veel liefde... We veranderen allemaal, iedereen door het leven, wij door het leven Ć©n de ziekte. Dat is dubbele klets. En wie ernaast staat... ik leer hier stukje bij beetje hoe dat alles toch ook een impact heeft op die mensen. Ik heb niemand naast me, maar ik zie bijvoorbeeld mijn ouders. Ze worden zichtbaar ouder. Is dat de leeftijd? Zijn dat zorgen, om mij of om andere dingen? Waar kan ik bij helpen en waar niet?
We leven naast elkaar, maar elk in zijn eigen vel dat soms letterlijk voor een afstand zorgt. En het is hard werken om die afstand te overbruggen. Soms is de energie er om dat te doen... en soms ook niet.
Je raakt me lieve Willy!
Zoveel herkenning, zoveel waarheid. Je beschrijft het pijnlijk mooi...
Strijden? Welke strijd? Er Ćs geen strijd die gestreden kan worden als je kanker hebt. Wij zijn potjandorie met z'n allen tot de tanden gewapend! Kom maar op en we geven niet op! Maar kanker is een tegenstander waartegen niet te vechten valt. Die speelt z'n spel vals, oneerlijk en volkomen onbetrouwbaar. Vechten? Nutteloos. Ondergaan, vertrouwen (proberen te) hebben, hopen dat behandelingen aanslaan en we er nog een (hele) tijd voor terugkrijgen. Pfff...
Maar ook zoveel verschil. Wij ondernemen gelukkig nog heel wat, als is het maar een ronde fietsen of wandelen. Er op uit dat moet ik regelen en organiseren, anders gebeurt er niks. Dan blijft het bij dat rondje van het Ć©Ć©n of het ander, waarna de tv aan gaat en de stilte ons huis vult. Gelukkig heb ik nogal wat hobby's, lees ik graag en ik heb natuurlijk kanker.nl :-)
Ofwel ik vermaak me wel.
Maar... fout... ik denk dan dat mijn lief dat niet doet... Niet zal doen als ik er niet meer ben. FOUT! Want waar ik absoluut mijn (leg)puzzel, leesboek, pc voor fotoboek maken, gedichten schrijven of kanker.nl nodig heb, vermaakt Ruud zich prima met de hele dag tv. Met ogen dicht of open, maakt niet uit. Dat rondje fietsen of wandelen doet ie zeker ook zonder mij. De rest niet, denk ik. Museumjaarkaart kan de deur uit. Denk ik. Maar... is dat zo?
Je denkt te weten. Ik denk te weten. Maar wƩten we dat ook echt? Je weet het pas Ʃcht als je er voor staat. En dan blijk je vaak sterker dan gedacht. Dat geldt voor als je met z'n tweetjes geconfronteerd wordt door heftig nieuws. Wij hebben zo vaak tegen elkaar gezegd dat het toch 'wonderbaarlijk' is hoe we sƔmen door mijn ziek zijn gewandeld zijn. En nu hetzelfde bij dat van Ruud. Ik denk... dat mijn Ruud het wel red als ik er niet meer ben. Want kiezen voor gƩƩn leven zonder mij of toch leven met al die andere lieve mensen om je heen? Ik denk... dat willen leven overwint...
Ik kom terug als spook om te komen kijken.
Knuffels lieve Willy!
Probeer wat van je zorgen 'kleiner' te maken (zei zij dapper :-):-))
Mooie , liefdevolle , realistische en wijze woorden Willy! Want zo gaat het en zo is hetā¦..
Liefs Fram
Oh zo herkenbaar een blog als dit ,heel eerlijk en mooi verwoord en toch de liefde blijft ā¤ļøā¤ļø
Je zorgen om mevr willy begrijp ik zeer goed ,dit waren ook Ed zijn zorgen .
Liefs voor jou en mevr willy š„°š„°