De Pillendoos van Pandora
Elke ochtend begint er een een ritueel dat grenst aan het heilige. Terwijl andere mensen mediteren of koffie zetten, schuif ik aan bij mijn altaar: de pillendoos. Zeven dagen. Vier vakjes per dag. Genoeg compartimenten om een dwangneuroot jaloers te maken. En toch slagen we er elke week weer in om ergens iets verkeerd te doen.
Ik bedoel: zó dom is Mr Willy ( nog) niet. Die heeft boeken gelezen,( vroeger toch), schrijft blogs en heeft de oorlog overleefd die “decapeptyl versus libido” heet.
Maar toch, wanneer ik maandagochtend het vakje “Ma-O” open, vraag ik me elke keer af: heb ik dat gisteren al genomen? Of was dat nu vorige week? En waarom ligt er ineens een blauw pilletje in het vakje van de avond terwijl dat blauw pilletje eigenlijk voor de ochtend is tenzij het zondag is en dan is het oranje?
Het is alsof ik elke ochtend een mini-Pandora open. Niet dat er demonen uitspringen — tenzij je prednison als demon telt, maar dat doosje herbergt alles wat ik geworden ben: gesegmenteerd, verdeeld, afgemeten, afwisselend leeg of overvol. Soms, als ik écht wakker ben, leg ik de doos gewoon even neer en fluister ik: wie ben ik vandaag?
En o wee als ik moet bijvullen. Dat is geen taak, dat is een beproeving. Eerst zoeken naar al die potjes, elk met een naam die klinkt als een middeleeuwse tovenaar: Betmiga, Abiraterone, Nobiten… Het lijkt wel een afvallersekte uit een fantasyroman. En dan nog de doos zelf: één foutje en je hebt maandagochtend ineens de cocktail van donderdagavond binnen, inclusief laxerend effect en vreemde dromen over koala’s met mitrailleurs.
Ik begrijp de oude Grieken nu. Pandora had gewoon een pillendoos. Ze deed hem open, hoopte op beterschap, maar kreeg bijwerkingen.
En weet je wat het ergste is? Als Mevrouw Willy het overneemt. Dan komt er controle. Systeem. Tucht. En dan moet ik toegeven dat ik al drie dagen geen calcium heb genomen, en mijn bloedverdunner vergeten ben sinds de laatste volle maan.
“Wat ben jij toch een ongeleid projectiel,” zegt ze dan. En ze heeft gelijk. Mijn enige verdediging is: ik leef tenminste nog. Dat is ook al een prestatie, met zo’n apotheek in je ingewanden.
Maar eerlijk is eerlijk: ik zou verloren zijn zonder dat doosje. Het is mijn baken in de mist, mijn kompas in het chemisch landschap. En ondanks alles… er zit ook hoop in.
Want ergens tussen het magnesium, de hormonen en de maagbeschermers, vind ik elke ochtend het bewijs dat ik er nog ben.
In vier vakjes per dag.
11 reacties
Volgens mij kan je ook de pillen via de apotheek in een 'baxter' krijgen: elk moment van de dag een zakje met de juiste pillen er in. In Nederland tenminste. Geen idee of zoiets bij jou bestaat, maar zou wel tijd (en controle van mw. Willy) schelen.
Nou, het valt wel mee hoor. Grootste probleem is dat ik ze regelmatig vergeet te nemen. En dan open ik dat doosje en dan ligt er nog vanalles in van vorige keer. Goed dat Mevr Willy het regelmatig nakijkt.
Kennen jullie toevallig de Medido? Dat is een medicijnrol (zoals hierboven al geopperd) maar dan komen de zakjes uit een automatische dispenser. Dat heeft wellicht voordelen voor jou, want dat zou een dubbele controle zijn. De Medido geeft een steeds luider wordend alarmsignaal als het tijd is om het zakje met de medicatie uit het apparaat te halen - en ik heb de indruk dat als jij dat niet doet, mevrouw Willy je er wel aan zal laten denken vanwege het op den duur oorverdovende lawaai wat die Medido produceert :)
Doorzichtige plastic deksels met gelukkig de dag er op. Gekleurde onderkanten in geel, twee kleuren rood en 4 kleuren groen. Een autist zou er gek van worden.
De volgorde van de kleuren klopt niet met de deksels.
Ik slik inmiddels 22 pillen per dag. Tegen diarree en maagklachten, tegen zenuwpijn, tegen botpijn, tegen artrosepijnen en ter voorkoming van een depressie.
Heb 6 verschillende wekkertjes in mijn telefoon staan op een dag. De standaard pillendoosjes zijn daar niet op berekend. Thuis liggen de doosjes in een bepaalde volgorde waardoor ik precies weet wat ik wanneer moet nemen en wat waarmee gecombineerd mag worden, vóór of juist ná wat eten in moet nemen. Het wordt een probleem op vakantie als alle stripjes in 1 etui zitten. Dan kraken mijn hersenen en nog gaat het dan weleens mis. Maar zolang ik geen groene tanden krijg, me als een zombie of bitch ga gedragen kom ik hier wel overheen.
Liefs, Monique
Geen wonder dat je aankomt. 22 Pillen, dat is een complete maaltijd in 6 gangen.
Groene tanden weet ik niet, maar een bitch, jij??? Nooit!
Vroeger was ik trots op mijn geheugen. Ik deed alles "van buiten" en een agenda, jeetje, wie had dat nu nodig!
Tot ik plots zoveel doktersafspraken had dat ik niet meer wist wanneer ik waar moest zijn. Enter: de koelkast met de uitnodigsbrieven erop, in volgorde. Maar dat was onvoldoende. Opschrijven op de kalender dan maar... Maar dan moet je wél naar die kalender kijken en ook dat liep al wel eens mis. Dus: herinneringen in de gsm!
En voor de pillekes inderdaad ook een "torentje" met een fel kleurtje per dag, vier vakjes. En een tuutje in de gsm telkens ik als een pavloviaans hondje naar dat torentje moet lopen en het volgende vakje van de dag van vandaag (die bovenop het torentje ligt) in te slikken. Die gsm ligt dus vaak te piepen en te trillen!
Enkel de calcium, die past er niet in. 1 zuigtablet is groter dan twee vakjes samen. Vergeet dat dus vaker dan dat ik het wel pak...
Helemaal herkenbaar dus, je verhaal. Met dat geluk dat ik hier alleen ben en er dus niemand kan komen "overnemen" als ik de doosjes op zondag vul voor de rest van de week!
Ik haal de dagen van de pillendoos nog al eens door elkaar, nu ben ik een paar dagen bij mijn zus en is het helemaal een zooitje.
We hebben in ieder geval veel lol met elkaar daar kan geen pil tegen op
Hi Marieke, heeft je pillendoos geen dagaanduiding? Dan zou je het niet door elkaar moeten halen als het goed is
En medicatie op een rol dan ,dan zit alles precies op de juiste plek en dag ,hoef je alleen een belletje i je telefoon te zetten klaar is kees of in dit geval willy
Knuffs hes 🥰
Gelukkig kan ik nog zonder dat doosje. Tenzij ik eens een kort reisje maak, zoals in juni. Dan moeten de verschillende pillen in één doosje met vakjes.
Het doet mij nog terugdenken aan mijn ouders een jaar geleden. Allebei al licht dementerend en dan wilde vader absoluut nog zelf de pillenwinkel van mama in de vakjes steken. Levensgevaarlijk, toch ? Gelukkig hebben we hem dat taakje uit handen kunnen nemen.
Marc.👍👍