De Kunst van het Nadruppelen
Een jaar of tien geleden, toen dat hele Da Vinci-circus op gang kwam, spraken de dokters erover alsof het de wederopstanding van Christus betrof, maar dan met scalpels in plaats van brood en vis. Een robot die je prostaat er zo elegant uitsnijdt dat je haast zou denken dat hij er nadien nog een strikje rond legt. De medische wereld sprak over niets anders: dƩ revolutie, hƩt wonder, de toekomst.
Een prostaatverwijdering zou voortaan een peulschil zijn. Peulschil ā ik blijf erbij dat het eerder een artisjok is: eindeloos blaadjes aftrekken en als je pech hebt, blijft er niets eetbaars over. Maar goed, de robot zou alles oplossen: geen trillende handjes meer, geen arts die per ongeluk het verkeerde knopje indrukt. Een precisieapparaat, delicater dan een sushi-chef die een tonijntje fileert.
Dus toen vijf jaar geleden mijn diagnose viel, was de keuze snel gemaakt: hup, dat ding eruit. Weg is weg, dacht ik. Wishful thinking. Een paar maanden geleden doken de etterbakjes gewoon opnieuw op, alsof mijn prostaatloge een leegstaand pand was dat dringend gekraakt moest worden. Maar dat verhaal ken je al.
Wat ze er niet bij vertellen: dat, Da Vinci of geen Da Vinci, het feest voorbij is zodra er niet zenuwbesparend gewerkt wordt. Dan ben je niet alleen je erectie kwijt ā dat zeggen ze dus wĆ©l ā maar ook de hele gevoeligheid van je afwateringssysteem. Ze raken aan dingen waar je lijf liever ongemoeid mee blijft.
En ja, je piemel wordt korter. Net genoeg om je af te vragen of je broek te heet gewassen is. Fatsoenlijk leegplassen lukt ook niet meer. Er druppelt altijd nog wat na. Tegen een boom mikken is meer een kliederboel dan een opluchting.
En dan die blaas, die sindsdien als een dramaqueen door het leven gaat: koppig zwijgen tot alles op springen staat, of krijsen āNU!ā terwijl er amper een mug verdronken geraakt. Daarom slik ik nu pillen om dat hysterische ding rustig te houden.
Het gevolg? Mijn lijf is een toneelstuk waarin souffleurs te laat fluisteren en acteurs hun cue missen. Van voren, van achteren, alles gaat met horten en stoten.
Volgens de arts is dat ānormaalā. Dat is dokterslatijn voor: leer er maar mee leven. En dat doe je dan ook. Je went aan het nadruppelen, aan de nachtelijke uitstapjes, aan een blaas die zich gedraagt als een overijverige kleuter.
Alleenā¦ aan kanker zelf wen je nooit.
Maar soit. Het levert tenminste weer stof op om over te schrijven.
12 reacties
Verdikkeme
Je bent me net voor.
Nou ja dan maar in de rij.
Of laten we het de foodchain noemen
T houdt maar niet op dat brein van jou.
Heb je de schakelaar al gevonden of ben je de app nog aan het installeren?
Of waarom zie ik je nu tikken achter een mechanische typdinges zonder correctielint waarbij je na iedere aanslag ook de spatiebalk dient te hanteren als een volleerd kunstenaar....
Of moet ik eigenlijk U zeggen. Is peulenschil met zoeken en vervangen in Word
U roept wij draaien
Oh my god dit wordt een dagtaak.
Ik zou gewoon een pamper (kosten en tijdbesparend) omdoen.
Geen Huggies. Die moet je (als volleerd ouder) te vaak verwisselen.
Je grote hoop tja hoop datbdie zenuwen nog werken anders misschien een hogedruk reiniger bij de hand houden want dat gaat wel erg plakken in die luier.
Hoe kan je nu tegen een boom plassen met een pamper ?
Nou ze zeggen "godswegen zijn ondoorgrondelijk"
Kwestie van oefenen?
Ennu in je brein schijnen zenuwen ook weer aan te groeien.
Wonderbaarlijk herstel.
Kijk maar eens op oude video's of youtube
Gewoon broek en luierbroekje stukje naar beneden en mikken maar.
Lukt prima. Althans toch de meeste keren. Want soms hapert de druk op de leidingen.
Een beetje natte broek is ook niet het einde.
Ik draag die broekjes al drie jaar en dat geeft enorm veel rust en comfort.
Overdag en 's nachts.
En van je mutualiteit krijg je er jaarlijks een premie voor.
Ik kom daar mee toe. Dus geen extra kosten uit eigen "zak".
En het hoeven geen premium merken te zijn.
Het witte product doet het ook prima.
Dus zeker overwegen waard.
Succes met je keuze en dan mag de kunst van het nadruppelen op de schop.
En dan deze drooglegging vieren met een Martini shaken not stirred"
Nou, gewoonlijk zoek en vind ik wel een rustig plekje, achter een dikke boom of zoiets, waar ik zittend kan plassen.
Leuk. Als ik die schakelaar vind, beloof ik dat ik hem meteen aan jou doorgeef.
Tot die tijd blijf ik maar wat doortikken op mijn antieke typdinges. Zonder correctielint, welteverstaan, dus de schrijffouten zijn authentiek ā vintage, net als ikzelf.ā
šš„±šš¤š«µš¤²š
Ik las op elektra.nl dat er ook zogenaamde wissel en zelfs serieschakelingen bestaan.
zou hier op kanker.nl wel een uitkomst zijn. Minder dagtaak
Een operatie heeft altijd gevolgen en helaas kom je die pas te weten als het zover is... Een hysterische blaas lijkt me nu allesbehalve leuk. Drama is tof, op tv, op zelfgekozen momenten. Maar dramatiek als je gewoon lekker wil leven, daar zijn we minder fan van!
Ik zou de liberpee meenemen als je op pad gaat. Kan je bij elke boomstam weer je geur achterlaten.
š¤£š¤£š¤£