De boodschapper van de laatste tijden
De boodschapper van de laatste tijd is onzichtbaar
Hij schrijdt door de wereld, stil maar altijd daar
Zijn ogen doorboren de tijd , onverbiddelijk en hard
Hij kent het uur, het laatste afscheid dat ons wacht
In een kamer waar het licht zwakjes trilde, zag ik een oud vriend, met ogen vol verhalen. We lachten over vroeger, de wilde jaren, onwetend van de stilte die de Boodschapper droeg.
Hij sprak geen woord, de Boodschapper, onzichtbaar voor velen, mijn hart wist niet van het naderend afscheid, noch de leegte die spoedig zou grijpen, na die laatste glimlach, die laatste groet.
Had ik maar geweten, had hij maar iets gezegd, zou ik dieper hebben gekeken, langer hebben vastgehouden, elk woord gebrandmerkt in mijn geheugen, elke lach gekoesterd als een schat voor eeuwig.
Maar nu, alleen in het schemerlicht, echoën de woorden onbesproken in de leegte, herinneringen vervagen als sterren bij dageraad, spijt vermengd met de koude ochtenddauw.
-------
En elke nacht, mijn liefste, in de veiligheid van onze omhelzing, wanneer jouw adem rustig naast mij golft, hoop ik stil dat hij ons voorbijgaat, de Boodschapper van de Laatste Tijden, die ons pad kruist.
Want als de dag komt dat hij mij fluistert, over dat onvermijdelijke einde van ons samenzijn, weet ik niet hoe de zon nog kan rijzen, of hoe ik ooit weer alleen kan zijn.
6 reacties
Lieve Willy,
Wat zou ik je graag even vasthouden, want dit is een, in en in trieste gedachte.
Hier past een grappige opmerking niet bij.
Mijn vriend Willy voelt zich verdrietig en alleen.
Hou van je,
Je knuffelvriend
Ach Peter.
Ik heb ooit een vriend gehad, iemand die een onuitwisbare plek in mijn leven innam. Ooit schrijf ik over hem ,nog wel een blog. Hij was meer dan zomaar een vriend; hij was iemand voor wie ik zonder aarzelen door het vuur zou zijn gegaan, en ik wist dat hij hetzelfde voor mij zou doen.
Bijna elke week vonden we elkaar, in gesprekken die niets en alles tegelijk betekenden. Maar dan kwam er ineens een periode van stilte, een periode waarin het leven ons uit elkaar leek te duwen, zonder dat we het beseften. Een paar maanden waarin we elkaar niet spraken—het leek zo onschuldig, zo tijdelijk.
Tot het niet meer tijdelijk was. Hij stierf. Zonder waarschuwing, zonder dat ik nog de kans kreeg te zeggen wat er nog gezegd moest worden. Zoveel woorden bleven hangen in de leegte, onuitgesproken. En die leegte is waar dit blog uit ontsprong.
Afscheid is belangrijk, iemand woorden en gevoelens nalaten, dingen afsluiten.
Ik weet maar al te goed, hoe het voelt, als je dat niet gegeven is, dat doet zeer, en je denkt dat het anders had moeten gaan.
Het is moeilijk om met zulke gevoelens om te gaan, want je kunt het niet meer overdoen, het is definitief.
Één van mijn beste vrienden - en ik heb er niet zoveel - die zelf ook niet zoveel echte vrienden heeft, zou ooit gezegd hebben, iets na mijn diagnose van PK :
"Ik hoop maar dat ze me Marc ook niet van me gaan afnemen".
Dat heeft zijn zus me ooit toevertrouwd.
Een zinnetje dat ik uiteraard nooit zal vergeten... ❤️
Marc. 👍👍
Da's gewoon liefde, heel veel om iemand geven.
En dat is een heel mooi gevoel, om te mogen ervaren.
Dus houd ik jou ook weer even vast, terwijl je daaraan denkt.
Groetjes Peter
Het werd even heel still in mij en een beetje koud ,soms voel je de boodschapper in je nek ademen ,tot ie op een dag mee neemt wie je zoo lief is ,en wacht ik geduldig af .
Dikke knuff liefs hes💕🦋