Dansen Zonder Muziek
Het is een vreemd soort stilte die in je hoofd kruipt. Niet dat gezellige zwijgen van twee mensen die elkaar begrijpen zonder woorden, maar een leegte waar vroeger woorden rondsprongen als kinderen op een speelplein.
Iedereen zegt: chemobrein, dat zijn sleutels die je in de ijskast legt, de suikerpot in de garage en dat je op een dag met een zak aardappelen in de badkamer staat en niet meer weet waarom. Maar dat valt eigenlijk best mee. Of beter gezegd: je leert ermee leven. Voor mijn autosleutels kan ik een standbeeld oprichten — die liggen tegenwoordig keurig waar ik ze achterlaat.
Het zijn de mensen die ik kwijt raak.
Vroeger liep ik op iemand af en de zinnen kwamen vanzelf. Hoe gaat het met de kinderen? Was jullie vakantie fijn?
Nu hapert het. Want stel dat ze geen kinderen hebben, of net gescheiden zijn, of dat het Portugal was en niet Spanje. Achter elk onschuldig zinnetje ligt een mijnenveld. Je staat daar dan en denkt: zeg iets veiligs. Maar er is geen veilig meer. Zelfs “Hoe gaat het?” voelt als een valstrik.
In familieverband of bij vrienden vangt Mevr willy me meestal op. Met één blik geeft ze me de naam die ik kwijt ben, of ze legt subtiel de draad terug. Zij hoort het ratelen in mijn hoofd nog voor ik zelf doorheb dat het ratelt.
Maar op het forum sta ik er alleen voor. Iemand schrijft een blog en ik lees het twee keer, maar ik weet niet meer waarover het gaat. De voorgeschiedenis ben ik kwijt. En dus zwijg ik maar, want misschien is dit wel het vervolg op een drama dat ik niet meer ken. Soms ken ik zelfs hun naam niet meer. In een chatgroep is het omgekeerd: daar zie ik de naam, maar ik krijg er geen blog meer bij. Alles wordt los zand. Je glimlacht, je knikt, je lacht om een mop die misschien geen mop was, en ondertussen hoop je dat niemand vraagt hoe het met jou gaat, want ook dat antwoord ligt ergens onder het puin.
Het maakt je eenzaam. Niet omdat je mensen wil mijden, maar omdat je bang bent dat je ze gewoon niet meer terugvindt. Niet in je hoofd. En een gesprek zonder houvast voelt dan als dansen zonder muziek.
Je weet dat alles er nog is, maar je kan er niet meer bij.
En dat doet pijn. Niet alleen omdat je dingen vergeet, maar omdat je ondertussen zoveel méér voelt. Die rotziekte maakt je week vanbinnen; de hormonen trekken muren neer waarvan je niet eens wist dat ze er stonden. Je hebt juist méér behoefte aan mensen, aan woorden, aan warmte — en net dan glippen ze door je vingers.
Alsof je hart wijd openstaat, maar je hoofd de weg kwijt is.
Misschien is dat wel de wreedste vorm van gemis.
18 reacties
Erkennen is de eerste stap en opent deuren. " Ik ben het even kwijt, maar....." En dan volgt je vraag. Hoe het met de kinderen is, hoe de vakantie was. En als jouw vraag kant nog wal raakt, dan word je met liefde verbeterd, want zij zien hun voorland.
Weet je, Timo, dat doe ik dus wel — en je hebt groot gelijk, het helpt echt.
Maar eerlijk is eerlijk: praten blijft een hachelijke onderneming. Je zegt iets, en halverwege denk je al ojee, waar was ik ook alweer naartoe onderweg? Dat knaagt zwaar aan je zelfvertrouwen, hoe goed de mensen rondom je het ook bedoelen.
Misschien blog ik daarom zoveel. Ondanks al die gaten in mijn hoofd is er nog één vakje dat het prima doet: het vakje fantasie. Dat draait nog op volle toeren, zonder haperen. Schrijven is voor mij een soort zelfbevestiging — bewijs dat er nog leven in de bovenkamer zit. .
Nou, zolang dat vakje blijft werken, kan de rest gerust even op vakantie, zeg maar.
Niet alleen chemo want dat krijg ik niet, immunotherapie doet dat ook. Heb gehuild van herkenning om wat en hoe je het schreef.....dank je
Pukje, ingrid
Feit — of probleem — is meer dan alleen die vergeetachtigheid. Je mentale sterkte, je vermogen om daarmee te dealen is ook weg.
En juist dát maak het zo moeilijk.
❤️
De mentale sterkte...heel herkenbaar, daar mankeert het mij ook aan.
Hoi Willy, mooi verwoord weer. Ik herken veel in wat je schrijft alleen beleef ik het (nog) niet zoals jij......
Ik vergeet ook wel eens wat maar relateer dat meer aan mijn leeftijd dan dat ik me zorgen maak dat die vergeetachtigheid te wijten is aan kanker of eerder aan de medicaties tegen die rot ziekte.
Hou je taai, te vreten ben je toch niet 😁😉.
Een woordgrapje wat ik regelmatig uitwissel met Diham, hier ook op het forum.
Praten, ook alweer iets om over te schrijven.
Praten met broer of zus,
Praten met een vriend.
Praten over een autobus die net voorbijreed,
Praten terwijl je heimelijk grient.
Praten in de ouderdom,
Zo van ik ben niet meer mee.
Praten, stil gebrom,
Waar zijn die woorden nou weer heen ?
Woorden in de kelder,
Die je niet meer vinden kan.
Nu is alles nevelig en vroeger helder,
Frustratie houdt je in haar ban.
Woorden worden spoken,
Halloween dwaalt in je hoofd.
Waarover heb ik net weer gesproken ?
Iets verdwijnt zonder dat je het gelooft.
Woorden kwetsen,
Zonder dat je het wil.
Woorden als een gesmolten gletsjer,
Dus blijf je maar intriest stil.
Marc.👍👍
Nou, tussen alle gaten in heb jij dus in je hoofd ook nog een stil hoekje, gereserveerd voor gedichten
❤️
Lieve willy
Ik lees jou.blog als dat je jezelf aan het verliezen bent en dat doet pijn en maakt verdrietig ,voor mij ben je 1 van de medelevenste liefste mensen hier dus wil ik je even een troostknuffel geven 🫂🫂
En wij hier snappen jou toch wel liefs hes ❤️
Nou, lieve Hes, je weet dat jij een speciaal plekje heb in mijn hart., én in mijn hoofd.
Jou vergeten doe ik niet. Nooit. ❤️
Dat is geheel wederzijds ❤️
Waar moet dat heen met mij.Ik heb nu al van die vergeet momenten. Zonder chemo en tig jaar jonger. Mijn hoofd zit vol van opgestapelde ellende, waar ik toch een keer wat aan moet doen.Dikke knuffel.❤️🍀
Zo herkenbaar. Mijn chemobrein is ook heel erg. Ik besloot voor mezelf het te accepteren. Maar het is precies zoals je schrijft. Ook ik overdenk veel voor ik spreek en schrijf. Typen is lastig. Maar precies dat wat je schrijft. Hoe erger ik het vind, hoe erger het wordt. En ik mag geen haast hebben. Dan wordt het ook erger. Ik ga er niet meer om huilen. Sterkte 🙏🍀
Heel herkenbaar wat je schrijft. Er is in mijn hoofd een duidelijke vóór en ná brein. Zoals Timo al aangeeft begin ik ook vaak een gesprek met: sorry, ik ben het even kwijt maar….. en dan stel ik mijn vraag. Ook ik baal ervan want zo heb ik mezelf 58 jaar niet gekend. Had altijd een olifantengeheugen. Ook voor allerlei onzinnige feitjes en weetjes.
Ik kan me hier heel druk om maken, maar daar gaat het hoofd nog slechter van functioneren. Enige dat ik kan doen is ook dit accepteren, al vind ik dat moeilijker dan accepteren van de pijn.
Je laatste zin is een waarheid als een koe. Is moeilijker dan het accepteren van pijn. ❤️
Ik heb vanochtend 4 uur geholpen met uitdelen van heggen en hagen en kamperfoelie namens de gemeente.
Ik was ingedeeld bij vak 9 en ik kan je niet vertellen welke struik ik heb uitgedeeld en waren het nou bosjes van 10 of 20🤔. En bij de kamperfoelie kwam.ik niet verder dan: gele lekker ruikende bloemen goed voor de bijen.
Zelf had ik ook besteld, werkelijk geen idee meer wat. Ik heb van alles meegekregen. ( Als echte Hollander : gratis😆)
🤣 Oei.... herkenbaar 🙈
Nou, net zoals Monique was ik vroeger iemand met een olifantengeheugen. Die waarvan ze zeiden: vraag het haar maar, die weet het wel. En dan was he fijn te vragen hoe de sollicitatie van de zoon was en of de moeder van de echtgenoot al genezen was... Nu denk ik elke dag... help wat ben ik vergeten! En dan is het fijn als mensen begripvol reageren, heel lief. Maar het verschil met vroeger blijft me steken.
Zoals één van de prostaatjes bij de bestralingen het zei: we zijn allemaal een beetje onszelf kwijt, hopelijk vinden we die terug.