Count your Blessings
De nachten dat het niet om schrijven gaat
Regelmatig lig ik ās nachts wakker: van hersenspinsels die zich ergens in mijn hoofd vastzetten en een uitweg zoeken. Zinnen die zich aandienen terwijl het eigenlijk slaaptijd is. Dan lig ik daar wat te draaien, of sta ik zelfs op om iets neer te pennen, en tegen de ochtend is het meestal weer rustig.
Zelden heb ik slapeloze nachten door die kankermallemolen.
Pfff... Die rotziekte draait al jaren mee in mijn leven. Je leert daarmee omgaan. Je leert relativeren. Je leert het wegduwen naar de achtergrond zolang het kan. En doodgaan of de grote aftakeling is nog niet voor onmiddellijk. Dus het kƔn nog.
Of niet ?
Want de laatste tijd zijn er dus andere nachten.
Nachten waarin het niet om woorden gaat, ook niet om doodgaan. Maar gewoon een simpel iets dat zich niet laat wegduwen.
Iedereen die mijn blogs volgt weet hoe belangrijk lopen voor mij is geweest.
Zolang je kon joggen, kon je jezelf wijsmaken dat het nog meeviel. Dat je lichaam nog werkte. Dat je die rotkanker nog een beetje onder controle had.
Lopen was geen sport voor mij. Het was mijn manier om overeind te blijven. Vooral lange afstanden. Geen hoog tempo, maar blijven doorgaan. Dat gaf rust in mijn hoofd. Dat gaf het gevoel dat je nog iets kon.
Ik ben pas beginnen lopen na mijn pensioen. En vreemd genoeg ging het toen alleen maar beter. Zelfs na de prostaatverwijdering, na chemo, na alles wat erbij kwam kijken, gingen mijn prestaties omhoog. Dat gaf moed. Dat gaf het gevoel dat je niet zomaar aan het verliezen was.
Tot het begon te keren.
Zonder duidelijke reden ging het minder. Eerst wat trager. Dan kortere afstanden. Daarna blessures. Dat kon ik nog begrijpen. Blessures zijn eerlijk. Die hebben een oorzaak.
Maar nu zijn die blessures voorbij. En toch komt het niet meer terug.
Gisteren nog gaan joggen.
Traag. 7 km per uur. Sneller lukt gewoon niet meer. En tochā¦ na vijf kilometer moeten stoppen. Gewoon op. De laatste twee kilometer naar huis gestapt.
En dat doet iets met een mens.
Dus jaā¦ ik heb alternatieven gezocht.
Stelselmatig ben ik beginnen omschakelen naar wandelen. Naar rucken. Rugzak op, tempo wat lager, afstand proberen houden. Op papier is dat een mooie oplossing. Verstandig ook. Veel mensen zouden zeggen dat het precies is wat je moet doen.
Maar pfffā¦ het is niet hetzelfde.
Dat wandelen, dat ruckenā¦ het geeft niet dat rustgevend gevoel dat lopen vroeger gaf. Het voelt aan als een noodoplossing. Iets wat je doet omdat het andere niet meer lukt. Niet omdat je het echt wil.
En daar heb ik eigenlijk geen vrede mee.
Dan hoor je mensen zeggen:
āJe bent 72.ā Heel wat gezonde zeventigers doen niet eens wat jij nog kan.
āEn jij hebt dan nog kanker.ā
āWees blij dat je nog kunt lopen. Of wandelen.ā
Allemaal goedbedoeld hoor, maar zo werkt dat niet.
Als je drie jaar geleden nog zonder overdreven moeite dertig kilometer kon joggen, en je moet nu na vijf kilometer stoppen, dan voelt dat niet als iets om blij mee te zijn. Dat voelt aan als verliezen.
Niet omdat je PSA stijgt. Niet omdat er weer scans en bestralingen aankomen. Maar omdat je voelt dat je iets kwijtgeraakt bent waar je jarenlang op gebouwd hebt. Iets wat je het gevoel gaf dat je de ziekte nog aankon.
En het ergste is misschien nog dat het plezier verdwenen is.
Lopen gaf vroeger rust in mijn hoofd. Een zalige leegte. Nu geeft het vooral frustratie. Elke keer opnieuw dat besef: dit lukt niet meer zoals vroeger.
En dat zijn dus de nachten die blijven hangen, de nachten waarin je ligt te draaien en beseft dat je de strijd stilaan aan het verliezen bent.
Nou, iemand zei me vandaag nog:
"Count your blessings."
Gelijk heeft ze.
Maar het is verdomd moeilijk.
13 reacties
Tel je zegeningen.
TEL ZE ĆĆN VOOR ĆĆN.
Een geluk dat ik best goed kan tellen. Het zijn er veel.
Maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat ik er van tijd tot tijd best eens ongelukkig kan rondlopen.
En, zoals ik dikwijls zeg, niks zo goed om een ongelukkige mr Willy wat op ter kikkeren, dan er een blogje over te schrijven.
Is dus hiermede gebeurd.
ā¤ļø
Een step?
Dat is iets afgeven, en dat doet pijn... en dat mag helemaal. Je kunt positief zijn Ć©n ook rouwen. Ik denk dat dat eeuwig dubbel denken ons juist menselijk maakt.
Je bent goed bezig Mr. Willy, je geeft hetgene wat pijn doet woorden!
Misschien is omgaan met kanker wel de grootste marathon dat we allemaal ooit gaan doen.
Ik ben er zelf zeker van.
Dat zijn lieve woorden, Anna.
En je raakt de kern van de zaak.
Lange duurlopen zijn een van de meest heilzame dingen voor lichaam en geest. Je moet een loper zijn om dat te begrijpen, om te begrijpen hoe onmisbaar dat is.
En als dat wegvalt... Daarmee leren omgaan is een van, zoniet dƩ grootste marathon in mijn kankerbeleving
ā¤ļø
Met lange fietstochten is dat ook zo. Maar ik maak ze ook niet meer.
Een gevoel van moe maar voldaan.
Het is waar Willy, de duurlopen waren de fijnste die er zijn ,ik kan het ook niet meer en mis ze ook. Had er een tijdje terug ook een blogje over geschreven (prachtig medicijn). Een duurloper weet wat we bedoelen je kan het wel uitleggen met woorden maar zal nooit echt de snaar goed raken. Ik heb het wandelen geaccepteerd ,maar het komt never nooit in de buurt van de duurloopjes . Het vreet Willy .
Zien wat je wel nog kan, is de kunst.
Moeten afgeven, wat ons wel allemaal overkomt, is iets moeilijk maar we moeten het helaas aanvaarden. En Anna schreef het met pakkende woorden : omgaan met kanker is de grootste marathon die we doen. Een marathon die in ons geval al ruim vijf jaar, of bijna zes jaar duurt...
Maar met je blogs geef je alleszins helemaal niet af !
Marc.šš
Als ik dat afgeef, dan ben ik dood
Ik heb een aantal 1/2 marathons gelopen, een paar hele marathons gewandeld, lange wandelingen gemaakt in Schotland, Ierland en Italiƫ, en nu ben ik al blij als ik zonder dat ik aangehouden wordt voor openbare dronkenschap 7000 stappen - en dat in 2x - op een dag haal.
Maar tijdens die korte wandelingen van nu kijk ik steeds om me heen op zoek naar iets moois. En ik vind altijd wat, ongeacht het seizoen.
Het is zeker zo dat je nu steeds bezig bent afscheid te nemen op allerlei gebied van dingen die je niet lang geleden nog kon. Soms ligt dat aan de kanker, vaker aan de medicatie en de leeftijd speelt natuurlijk een aanzienlijke rol.
Weet je, dat zijn allemaal wel goeie tips. Maar als je iets verliest dat je graag deed, dan mag en moet je eerst door dat verdriet heen. Dat tellen van blessings komt wel. Positiviteit is goed, maar mag niet toxisch worden. Toxische positiviteit is als je geen negatieve gevoelens meer mĆ g hebben. We worden er bijna mee om de oren geslagen. Ik ben er echter van overtuigd dat je dat positieve niet oprecht kan voelen als je niet het negatieve ook gevoeld hebt en zijn plaats hebt gegeven.
Dus ja, het is niet omdat jij vb. kan wandelen en een ander niet dat jij het joggen niet verdomde hard moogt missen. Het was en is belangrijk voor je, dus ja, ge moogt daar om treuren!
Afscheid nemen van dingen die je voorheen wel kon, doet pijn. Deze week heb ik samen met m'n vrouw nog een paar planken opgehangen. Dat was geen pretje. Al snel had ik de pijp leeg. Maar ze hangen en dat geeft toch weer een beetje voldoening. En met dit soort "overwinningen" zal ik het moeten doen. Kleine stapjes, kleine inspanningen om te zorgen dat ik in ieder geval in beweging blijf.
Zo herkenbaar! We tellen onze zegeningen, maar op de momenten dat je je oude energie mist, heb je juist die energie nodig om je hoofd leeg te maken! Voor jou is dat het lopen, voor mij was dat de mest wegbrengen. Gewoon stap voor stap tot je hoofd het weer doet en als dat wegvalt.... dan heb je nog genoeg mooie andere dingen, maar die heerlijke ritmische rust in je hoofd... dat lukt niet meer en positief blijven nadat je iets mist wat je juist positief maakte is gewoon heel moeilijk en daar kan niemand iets aan doen...
Behalve jij...
dus ik hoop toch dat je je modus vindt!
Knuffel voor nu !