Blessures
En nou voelde Mr Willy zich de laatste tijd toch zĆ³ geweldig.
Zijn PSA-waarden waren gehalveerd. Zijn conditie was weer optimaal; hij voelde zich als een jong veulen en liep terug halve marathons alsof het niets was.
Kortom, hij had een aantal maanden voor de boeg waarin ie kon struisvogelen. Niks kanker. Niks mallemolen in dat koppie.
Maar toen gebeurde het onvermijdelijke: bij het lopen blesseerde zijn lies.
"Eigen schuld," zei Mevr Willy, "je had maar niet zo gek moeten doen."
En daar had ze nog gelijk in ook. Maar godverdorie, die blessure betert niet, integendeel. En twee weken ontstekingsremmers bieden geen verlichting.
En nou wacht er dus heel behandelingsplan bij de kinesist op hem. Tot die tijd rusten en niks lopen. Pffff, want nu zat ie juist te dromen van een hele marathon.
En nu weet ik wel dat ik helemaal niet mƔg klagen, en gewoon superblij moet zijn met hetgeen ik allemaal nog wƩl kan.
Kan dus best zijn, maar het moest me toch even van het hart
17 reacties
Mogen en niet mogen, dat houden we voor eten en de gendarmes, hƩ mr. Willy. Wat je voelt, mag je vertellen! En ja, het moet een enorme domper zijn voor je. Want je genoot zo van dat terug kunnen lopen. Daar had je toch heel wat voor moeten bewegen bij artsen om dan die ene cardioloog te treffen die je onverwacht toch terug op gang heeft geholpen. Dat nu een blessure roet in het eten gooit, is effectief shit. En dat mag gezegd worden.
Weet je Clemence, zeker als kankerlijer hebben we allemaal nog onze dromen.dingen die we nog willen doen, vooraleer....
Dat kan heel eenvoudig zijn, gaande van gewoon wat quality time hebben tot ja, nog eens een grote reis maken of noem maar op.
Bij mij was dat toch om, al was het maar 1 keer een marathon te lopen. Een droom die zich dik twee jaar geleden aan het realiseren was. En toen is die achteruitgang begonnen en is die droom opgeborgen.
En nu is die droom er terug. Is terug realistisch geworden. Maar aannemende dat de conditie blijft zoals ze is heb ik zeker een half jaar nodig om zover te geraken. De leeftijd speelt mee. Feit is dat ik dat begin deze maand te snel heb willen doen en lap, ik heb ervan.
Dus ipv 6 heb ik 7 maanden nodig.
En 7 maanden , voor ons, dat is een eeuwigheid.
Ja, we moeten geduld leren hebben in een periode waarin de tijd net lijkt te verkorten. Een van de vele contradicties waar een kankerlijer mee geconfronteerd wordt...
Is idd een van de moeilijkste dingen. Geduld oefenen terwijl je weet dat de klok tikt .....
Wou alleen maar even zeggen, dat ik van jullie houd.
Kusje erop??
Liefs Peter
Weet je wel waar de lies zit??? Weet je zeker of je dat kusje nog wilt doen? š
Nou, misschien heeft Peter wel verborgen fantasieƫn. Je weet maar nooit.
Nee Heren
Ik heb nooit gezegd, dat IK er een kusje op zou gaan geven.
Zeker hebben jullie appetijtelijke dames op jullie kastelen, die daarin behulpzaam kunnen zijn.
Nee, mijn profielfoto ga ik niet veranderen
Dat doet verrotte zeer hĆØ? Ook de eerste stappen verbijten en dan gaat het weer een beetje? En als je teveel gelopen hebt, dan helpt verbijten niet meer.
Je had het laatst over mijn rugpijn. Zou best kunnen dat dat een gevolg is van het moeilijke lopen. Vorig jaar naar Schotland had ik de eerste week ook last van mijn rug na het lopen slepen met koffer en rugzak.
Rugpijn kan daar idd een gevolg van zijn.
Die pijn in de lies is idd het felst bij de eerste stappen en dan verzacht dat tot een zeurende pijn op de achtergrond, best te verdragen.
Alleen daags daarop ......
En die ontstekingsremmers helpen wel wat, halen de scherpe kantjes eraf, maar meer ook niet.
Dus hardlopen is momenteel wel op een laag pitje gezet. Misschien kom ik je scootmobiel wel eens lenen. Met een nieuwe batterij moet ik daar best wel een halve marathon mee kunnen doen.
Zweef voorop, op de scootmobiel, of scotty zoals Clemence hem noemt, jij erachter aan hollend, Clemence, kan dan de bezemwagen besturen, met zo'n sneeuwschuiver voorop.
Alle recht hoor willy ,dit is een knapppe kink in de kabel ,zul je wel een poosje zoet mee zijn ,wat naar dat dit nu gebeurd terwijl je juist weer terug zoveel plezier had in het hard lopen ,sterkte en een dikke knuff liefs hes šš¤
Dat is knap balen Willy! š
Heel vervelende blessure Willy. De vraag is hoe dit nu zomaar kan. Ben je misschien iets anders gaan lopen? Is je houding iets veranderd? In ieder geval is rust een van de weinige werkende remedies, al is dit voor een loper natuurlijk de meest verschrikkelijke. Neem de tijd, geef je (oude) lichaam wat tijd. Komt wel goed denk ik.
Feit is dat , ook met rust het niet echt betert. En nu had ik eergisteren een echografie laten nemen en daar is dus niks abnormaals op te zien. Geen ontsteking, geen beschadiging, niks.
En gisteren dan toch maar een half uurtje gaan lopen, en dat gaat prima, geen pijn. En dan nadien ja, terug last, terug pijn.
Vandaag terug naar de huisarts en dan waarschijnlijk naar de kinesist.
Maar ik ben er dus knap ongelukkig om.
Logisch dat je ongelukkig bent, je was net zo in de wolken dat de conditie beterde en dan had je dit voor! Een goeie kinesist kan wel veel betekenen. Knap lastig ook dat er niks gevonden wordt, want jij zit wel met die pijn...
Lichte overbelasting misschien. Laten we hopen dat de fysiotherapeut is iest nuttigs over kan zeggen en wat oefeningen meegeeft. Sterkte in ieder geval bij het rustig aan doen.