Uitdagen en/of uitdaging

Een blog moet een titel en soms schrijf je een blog en dan weet je pas aan het einde wat de titel is.

Soms echter, weet je de titel van de blog al, voordat je weet waar de blog over gaat…. 

Zoals vandaag waar het woord uitdagen, uitdaging en alle andere vormen van dit werkwoord, zelfstandige naamwoord en bijvoeglijk naamwoord voorbij komen…. 

Wat ik ga schrijven weet ik alleen maar in flarden in mijn hoofd, ik zie wel waar de vingers de tekst heen brengen.

Wat ik weet is dat mijn hoofd leeg moet…. Want schrijven werkt helend en het is vele malen gezonder dan alle verkeerde dingen in te grote hoeveelheden die ik al dagen eet. 

Ik weet waar het vandaan komt, maar het wordt een uitdaging om van alle flarden in mijn hoofd een logische verhaal te maken…. 

Het heeft alles te maken met mezelf uitdagen…. Uitdagen om dingen anders te doen, uitdagen om te ontwikkelen, wat dan weer een uitdaging maakt om in balans te blijven.

Het is ook voor de lezer weer een uitdaging om zich door mijn hersenspinsels te worstelen, maar ik hoop dat jullie de kwinkslagen weer met humor en plezier tussen de regels door lezen. 

Jezelf uitdagen…. Ik zoek naar de juiste woorden om te omschrijven wat ik voel. Ik word belemmert door de volle maag en de onrust om te eten… ik weet dat als ik wil eten, ik onzeker ben … onzeker is niet het juiste woord… onveilig past er beter bij.

Mezelf uitdagen geeft mij dus enerzijds een triomfantelijk gevoel, want ik mag van mezelf ontwikkelen en kijken waar de limiet ligt… maar het is ook eng…. En die angst voelt onveilig… 

Grip krijgend op waar ik moet beginnen, ben ik ineens op een hooizolder, 18 lentes jong, de 19e komt er aan… ik bevind me in een onveilige situatie en ik wil dit niet meer…. Het is de oudste herinnering die ik heb dat ik zonder woorden te gebruiken NEE zei tegen het misbruik.

Tijdens de traumatherapie ben ik ben terug geweest naar deze onveilige situatie en die bracht een vreemde mengeling van trost en angst. Ik voel hoe ik daar in die situatie de prooi ben… ik wil weg, ik wil vluchten maar de realiteit is dat ik meestal bevries… maar nu is het anders… ik raap al mijn kracht bij een, hef mijn hoofd, recht mijn schouders zeg dat het werk klaar is, dat het tijd is om naar beneden te gaan en loop dwars door de onveilige situatie de hooizolder af zonder dat er iets gebeurd…

Het duurde 30 jaar voordat ik deze herinnering in het juiste perspectief kon zetten… namelijk dat dit het begin was van zelfzorg, zelfliefde en zelfheling. Dat ik voor mezelf mocht opkomen om me veilig te voelen en dat ik dat dus ook gewoon kan!

Angst en onveilig maken plaats voor trots en een nieuwe ingeslagen weg.

Ik ben weer terug in het heden en probeer de uitdaging met mezelf aan te gaan om onder woorden te brengen waarom ik me nu onveilig voel…. 

Op het werk heb ik dromen…. Niet om te scoren of in het middelpunt te staan, maar ik wil altijd wat het beste voor het werk is. Ik wil verbeteren, bouwen, verbeteren en nog meer bouwen. Dat zit in mijn DNA. The sky is the limit, figuurlijk dan, want werkend in de watersector heeft water maar een stijghoogte van een meter of 10 zonder ondersteuning en om dat nou met de the sky is the limit te vergelijken…. 

Mijn ideeën zijn goed, dat weet ik, maar ik ben bang voor mijn eigen valkuilen en over die valkuilen heen stappen is al een grote uitdaging. Overtuigen wordt drammen en feiten worden emoties... als ik niet de juiste toon aansla. 

Om echt te groeien, moet ik mijn verleden los laten en er gewoon voor gaan. Maar zelfs als dat me lukt, dan haalt de vermoeidheid van de leukemie me in… vandaag heerlijk gewerkt en alles gegeven, maar eenmaal thuis waren de tot in de hemel gegroeide bomen ter aarde gestort. Ik had dit wel ingecalculeerd… maar toch.

Zoekend naar manieren om de vrede te vinden met mijn onzekerheden graaf ik in mijn hersenpan naar de zere plek. En ook dat is een uitdaging… want hoewel het steeds beter lukt, zorgt de spanning die dit oplevert voor een onverzadigbare honger…. 

We zullen het maar niet over de getallen op de weegschaal hebben… deze zelfzorg komt er echt nog wel goed, hoe wat en wanneer dat weet ik nog even niet. ‘

Het is confronterend om te ontdekken dat zelfliefde, mezelf uitdagen en mezelf stuk maken en over de grens gaan… ZO dicht bij elkaar liggen…

Meerdere keren gaat de gedachte door me heen waarom eet ik… 

en steeds kom ik tot het antwoord, dat ik eet om niet aantrekkelijk te zijn… ooit ben ik zo dik, dat de aantrekkelijkheid eruit is…. 

De woorden die volgen zijn minstens zo uitdagend om hardop, of liever zwart op wit, uit te spreken…. 

Zolang mijn vuur brandt… zal mijn gewicht niet uitmaken…

Mijn kracht zit niet in een slank lijf…. 

Mijn kracht zit in mijn karakter en mijn innerlijke vuur en dat vuur brand sterker als nooit te voren. 

Dit uitspreken naar mezelf is doodeng…. 

Zeg maar een gerust een behoorlijke uitdaging. Want de woorden hardop uitspreken tegen mezelf… dat ik er gewoon mag zijn…. Dat ik mag stralen en shinen 

DAT levert in het heden GEEN onveilige situaties meer op….

En eerlijk gezegd… dat is doodeng… want met angst kan ik omgaan… met veilige situaties eigenlijk helemaal niet (nou ja… zeg maar onbewust bekwaam inmiddels)

Rationeel weet ik dat als er onveilige situaties komen…. Dan heb ik inmiddels wel geleerd hoe hier mee om te gaan… 

ik mag dus stoppen met het weg eten van de angsten,

ik mag stoppen met het weg eten van mijn vurige verlangen om in mijn kracht te staan.\

Ik mag in het licht gaan staan. 

Niet omdat ik in het middelpunt wil staan, maar omdat ik al mijn kracht en power mag omarmen en tegelijkertijd mag delen met de rest van de wereld. Want mijn kracht is niet egoïstisch… mijn kracht is ecologisch…. Verbindend, in de zin van samen staan we sterker.

Wat volgde was een gesprek met Gerard, het ging moeizaam, ik wilde vertellen dat ik trots op mezelf was maar in de complexiteit van deze woorden hoorde Gerard alleen maar zorgen. 

We komen er samen uit, ik kan de nuance brengen… ik eet niet alleen om mezelf stuk te maken, ik eet ook om rust te krijgen in mijn hoofd, om de angsten de baas te blijven, om de onzekerheid niet te hoeven voelen. 

Eten om de emoties te dempen zodat ze weer behapbaar worden.

Het klinkt heftig als ik het zo opschrijf, het lijkt inderdaad alsof ik terugval, maar ik val niet terug! Ik ben juist sterker dan ooit… want eindelijk durf ik niet alleen deze emoties te delen, maar durf ik ook te delen hoe ze zijn verbonden met mijn eetgedrag. 

Openlijk uiten waarom en wat ik eet (dat Wat laat ik hier nog even voor wat het is, maar Gerard vertel ik het tegenwoordig wel).

Voor de directe buitenwereld lijkt het alsof ik er niks aan doe, maar van binnen brand het vuur. Het vuur is nog niet groot genoeg om de het vet te verbranden, maar het vuur is wel aan en elke keer krijgt het positieve brandstof. 

30 jaar geleden walgde ik van mezelf en kon ik met niet voorstellen dat iemand mij mooi vond. Ergens afgelopen zomer deelde ik hier met veel moeite een prachtige foto van mezelf die ik jarenlang, decennialang zelfs, niet kon bekijken… en nu… nu spreek ik zwart op wit uit dat ik inderdaad jarenlang walgde van mezelf…. Maar ik kan de nuance aanbrengen… 

Ik walg niet meer van mezelf! 

Ik hou van mezelf! 

Wel vind ik het jammer dat ik zoveel gewicht meezeul… en om dat gewicht te verliezen moet ik de controle loslaten, moet ik nog meer gaan voelen en vooral gaan luisteren naar de innerlijke stem van mezelf…

of zoals mijn 16 jarige ik te horen kreeg van de zweverige moeder van vriendin…. Jij hebt een buik om jezelf te beschermen tegen emoties… zonde, maar zolang je je muur niet laat vallen zal die buik je moeten beschermen. 

Die buik ben ik inmiddels spuugzat, maar ik zal de buik ook moeten omarmen voor wat hij voor me gedaan heeft… de bescherming, de comfort en de troost om te komen waar ik nu ben. 

Van afschuw naar liefde naar loslaten… 

Het was uitdagend, het is uitdagend, het is een uitdaging in al zijn vervoegingen op alle fronten, lineair, diagonaal, verticaal, horizontaal en dan met allerlei bochtjes, omwegen en geitenpaadjes. 

Het is niet gek dat het zo moeilijk is, de uitdaging is groot en veelzijdig, maar het vuur brand! 

En voorlopig heb ik nog meer dan voldoende brandstof om het vuur brandend te houden! En Oh wat geniet ik daarvan! 

De uitdaging is aangenomen…. Nu moet ik zorgen dat ik de balans hou tussen persoonlijke ontwikkeling, rust en ritme, het vuur branden en het verleden en de onveiligheid loslaten. 

Tijdens het schrijven komen er steeds twee dingen naar boven…. De ene is het liedje van Is Ook Schitterend … stap uit de schaduw en loop in de zon en het plaatje bovenaan de banner, met een kleine nuance. Ik was niet egoïstische omdat ik het wel even alleen zou doen, ik voelde me gewoon heel alleen en eenzaam en was op zoek naar verbinding… maar nu voel ik me verbonden met de wereld om me heen.

Ik ben van links naar rechts gegaan en dit is geen politieke uiting, maar een verwijzing van Ego naar Eco. Als het politiek geladen zou zijn, dan zou de Ego te groot zijn voor het plaatje 🤣🤣🤣

Stap uit de schaduw en loop in de zon… ❤️❤️❤️❤️

Maar nu eerst een beetje slapen