Hoera ik heb een paard en 1000 andere dieren: Dana verteld over Sam

Kennen jullie me nog? Die eigenwijze prachtige fjord met al die mensenkennis.... 

Zolang er over je gepraat wordt blijf je leven en niet zo heel lang geleden hoorde ik mijn naam weer is vallen toen Jojo en zus aan het bellen waren... niet het geschreeuw en gevloek zoals ze de laatste jaren hebben gedaan... maar grote schaterlachen zoals ik hen ken uit mijn jeugdige jaren....  Hoewel.... Jojo kon toen ook al flink vloeken... meestal omdat ze boos op mij was.... maar inmiddels is ze erachter, dat ik niet zoveel verkeerd deed... eigenlijk was zij het die het niet goed deed. 

Maar goed, wat er gebeurde was dat Jojo zus op belde en vertelde dat nichtje op weg was naar huis en dat ze met een verhaal zou thuis komen wat helemaal klopte.... namelijk dat Sam, je weet wel, die nieuwe kleine eigengereide shetlander niet luisterde en dat Jojo er helemaal niets aan deed en hem gewoon liet ontsnappen.... en toen hij eenmaal gevangen was kreeg hij nog wat lekkers ook.... Nichtje was echt des duivels..... 

Jojo informeerde zus om nichtje maar een knuffel te geven en en stiekem een beetje uit te lachen..... want jojo had eindelijk de echte spiegel gezien.... ze had namelijk gezien hoe zij vroeger tegen mij deed.

Eindelijk! Het werd is tijd!  Dat ze eindelijk inziet hoe ze mij had moeten behandelen. 

Wel jammer, want ik kreeg dus nooit snoepjes en die kleine Sam dus wel... 

Lekkerbekje als ik was overigens, probeerde ik altijd wat lekkers uit de zakken te halen.... en op een dag rook ik echt iets heel lekkers.... maar voor ik het wist had ik allemaal ijzerdraadjes en kralen in mijn mond en waren zus en jojo druk bezig om een oorbel uit mijn mond te trekken. Hun reachtie was overigens wel erg overdreven, want je denkt toch niet dat ik zelf zo'n smerige oorbel op zou eten.... er zaten nog stukjes drop tussen die ik er eerst moest uithalen en daarna zou ik die oorbel heus wel zelf uitgespuugd hebben, paniek om niks.

Maar goed, weer terug dus naar die Sam, want vanaf mijn wolkje heb ik er ook smakelijk om gelachen. Nichtje wilde dus de de pony's binnenhalen, maar Sam had er nog geen zin in. Ik begrijp dat overigens volledig, want niets is zo lekker als een hapje gras.... wat ik daar allemaal voor deed.... maar dat is een ander verhaal... 

Sam had dus geheel begrijpelijk nog geen zin om naar binnen te gaan en ging vrolijk op avontuur in het naastgelegen bos. Elke keer als hij nichtje zag zien aankomen holde hij weer de andere kant op.Dat spelletjes werd meerdere keren herhaald en nichtje werd bozer en bozer. Toen Jojo zich er ook nog mee ging bemoeien ging Sam alle kanten op, behalve naar binnen. Pas toen Jojo de rust terug had gebracht en met snoepjes aan kwam liet Sam zich pas vangen. 

Ik moest er wel om lachen, want jojo had eigenlijk de grootste lol en eindelijk begreep ze mijn capriolen. 

Jojo en ik hadden vroeger best vaak strijd. Zo vond zij het bijvoorbeeld leuk om samen touwtje te gaan trekken. De bedoeling was dat zij in het midden stond en ik dan om haar heen rondjes moest lopen.... het schijnt heel goed te zijn voor je conditie en souplesse en krachttraining. Nou dat was dan misschien voor mij zo, maar zij stond daar maar een beetje in het midden niks te doen... dus ik aan het werk zij ook aan het werk.... dus als zij wilde dat ik rondjes ging lopen, nou, dan gingen we eerst is even kijken wie er aan het korste of liever langste eind trok... dus elke sessie rondjes lopen begon ik steevast met een partij touwtrekken. Wie het eerst los laat is de winnaar....  Dus als het mij lukte om mijn kont naar haar toe te draaien, dan zette ik het toch op een lopen😂😂😂, als een mager speenvarken gilde Jojo het dan uit... 

Soms wat het wel zwaar hoor, want dan stopte ze met meelopen en liet ze zich op de grond vallen en dan moest ik haar voorttrekken... gelukkig was ze toen nog een stuk lichter dan tegenwoordig dus dat ging mij prima af.... Zodra ze teveel gras in haar mond had gekregen, op zich natuurlijk vreemd, want te veel gras kan eigenlijk niet, liet ze pas los en kon ik heerlijk in alle vrijheid een stuk vooruit rennen om natuurlijk bij het lekkerste gras weer stil te gaan staan en verder te eten . 

Soms deden we dit spelletje wel 5x achter elkaar tot ze genoeg had en het niet meer leuk vond. 🤣😂🤣.

Maar goed Jojo vertelde dus tegen zus dat ze eindelijk begreep dat ze me destijds gewoon snoepjes had moeten geven in plaats van als een dirigent proberen mij rondjes te laten lopen aan een touwtje.... Ik had de snoepjes natuurlijk wel lekker gevonden, maar stiekem heb ik toch heel wat uren afgelachen om die jojo die dacht dat ze met mij, 500kg pure paardenpower een wedstrijdje touwtrekken kon doen.... Ik heb bijna medelijden met Sam, want met zijn 150kg is hij inderdaad geen partij voor jojo....

Ik ben wel blij dat ze weer lachen op stal en die Sam, die begrijp ik ook wel. Het leven is veel te kort en leuk om geen grapjes te maken.... hij is wat aan de kleine kant, maar als hij eerder geboren was...  dan had ik het wel geweten....want knap is hij ook ❤️❤️

ps, met die twee jongens naast hem gaan we vast nog veel beleven.... want dat zijn ook al van die doerakken....