of dag

Soms heb je van die dagen en dan wil je gewoon je bed niet uit, je moet, maar je komt niet op gang... zo'n dag heb ik vandaag... en als je dan vraagt wat is er... dan moet ik janken, er is van alles en tegelijk is er niets. Iedereen kent ze, ze zijn heel normaal maar toch.... 

Sinds ik leukemie heb, heb ik dat best vaak... die dagen dat ik liever even uit wil staan... maar de laatste tijd gaat het goed... ik voel me goed, heb energie en kan goed balansen... dat ik vandaag een of dag heb verbaast me dan ook niks en tegelijkertijd overvalt het me in alle hevigheid. 

Als je ze niet meer zoveel hebt, dan vergeet je op de een of andere manier ook hoe het is en lijkt het als je er dan weer ééntje hebt, alsof het het einde van de wereld is.... 

Ergens wil ik vooral klagen en zeuren aan de andere kan lag ik mezelf uit en geef ik mezelf een schop onder de kont... beide zijn goed, beide zijn fout. 

De zon schijnt, de volgens fluiten, het is prachtig weer... zwevend kijkend heb ik niks te klagen

mijn lijf doet zeer, de bacterie is nog steeds niet onder controle, wordt gek van de huisartsbezoeken, weer naar de apotheek, weer naar het ziekenhuis, ik voel me eenzaam... niet eenzaam in de mensen om me heen... eenzaam in mijn lijf omdat het niet mee wil.

Ik kijk naar ernie... ook haar lijf wil niet mee... wij moeten beslissen over haar leven en dood.... ik wil niet dood, heb ik minder pijn dan zij? Ik voel dat het taal technisch niet klopt... heb ik minder pijn dan zij... het is minder pijn dan haar... maar of is het toch zij.... mijn hersens schieten weer is alle kanten op

de houtcvkachel bleek vanmorgen toch echt stuk te zijn.... gerard probeert te kijken wat er moet gebeuren... hij dwaalt en in dat dwalen blokkeert hij... ik blokkeer we willen het samen doen, maar weten beiden niet wat te doen en dus sluiten we ons af... we vinden de oplossing, een nieuwe ontluchter voor € 16,-... hoe simpel kan het zijn.

hij kan niks met mijn emoties, geef hem is ongelijk

wat zijn mijn emoties?

waar heb ik last van?

zijn het alle druppeltjes in de emmer?
is de emmer vol? 
waarom heb ik hem dan vol laten lopen, zo groot zijn de druppels niet...

of heb ik hem bewust vol laten lopen zodat ik overloop? Omdat de kleine dingen verhullen hoe het werkelijk gaat? 

Zat ik zo in de lift omdat ik mezelf negeer?

Zijn al deze emoties gewoon iets met de overgang of zo?

ik word gek van mezelf.... 

Groot verdriet uit zich in kleine dingen... kleine dingen worden groot gemaakt. 

Ik krijg mijn vinger er niet op.

Ik geef mezelf een schop onder de kont... aankleden en hophop naar het werk en er een leuke middag van maken. Schouders eronder en weer lachen... dit gevoel gaat voorbij.... maar eerst naar de apotheek...

@mr willy, mocht je je vervelen.... maak me aan het lachen, want lachen is toch het beste medicijn....

en geitenknuffelen... zoals op de foto, dat deed ik gisteravond toen ik ondanks de pijn in mijn lijf rond middernacht nog op stal was en genoot van de beestjes en Quick daar dankbaar gebruik van maakte door zijn kop op mijn schouders te leggen en knuffeltijd op te eisen in de lekkere schonen stal en de heerlijke winterse stilte.... 

zie je wel.... het is maar een momentopname alles gaat voorbij