huilen en helen

Mijn nek zit al dagen vast.... ik doe eindelijk weer rustig aan, maar mijn lijf is nog aan het herstellen van de hectiek van afgelopen weken

De kamanido ging niet door. Het kwam me eigenlijk goed uit, ik wilde bij vriend langs die zijn moeder had begraven en op de heenweg heb ik Timo nog in levende lijve ala corona geknuffeld (lees op afstand vanwege onze gezondheid). Hij was blij, ik was blij. Ik ben blij dat ik hem nog in de ogen heb kunnen kijken en kunnen bedanken wat hij voor mij heeft gedaan in de korte tijd dat we elkaar kenden.

De wolvenroedel huilt en rouwt en ik rouw mee. Niet alleen om het verlies van Timo... maar ook om het verlies van Erna. Vorige week vrijdag hebben we besloten om de knoop door te hakken en haar in te laten slapen.

Wat volgt is een hectische week van rouwen, afscheid nemen en met spoed op zoek naar een nieuw maatje voor Nhora, onze andere pony.

Thuis is er hectiek rondom Erna en een nieuw vriendje en hoewel ik het nieuws van Timo deel en ik gehoor krijg, vind ik het niet passen in de wir war van emoties.

In de wolvenroedel hou ik me stil. Ik vind het niet gepast om daar mijn verdriet te spuien terwijl iedereen in rouw. Hij wordt gemist… elke keer als ik het forum open dan hoop ik op zijn humor en prachtige kijk op het leven…. 

Ik besluit zelf om mijn emoties weg te cijferen. Ik weet dat iedereen van de roedel mijn dubbele verdriet begrijpt en respecteert maar mezelf wegcijferen is makkelijker.  Niet alleen omdat ik het ongepast vond, maar ook omdat het makkelijk was. Fysiek ben ik letterlijk gesloopt door het ver over mijn grenzen gaan. Levend op fastfood, pijnstillers en energydrink overleef ik de dagen…. 

Nu moet ik rusten en bijtanken…. De woorden jagen door mijn hoofd… te moe om te schrijven, bang om te schrijven, behoefde om mijn gedachten te ordenen…. Ik wil de rauwe pijn van afgelopen week vastleggen…

Het schrijven lukt moeizaam, waar normaal de woorden uit mijn handen vloeien loop ik keer op keer vast. 

De oorzaak is meerledig. Ik blijf mezelf wegcijferen. Ik wil zo graag mijn emoties opschrijven om grip te krijgen op de wirwar, om weer een laagje af te pellen maar wil niet op de voorgrond treden omwille van de rouw op het forum. Immers ook Martin zal gemist worden.  

Ik lees de blogs van Willy… gelukkig is onze taalkunstenaar er nog steeds. Zijn blogs duiden voor velen de emoties die we voelen… zijn slapeloosheid in de heerlijke stilte van de nacht is zo herkenbaar. 

Trots als een pauw ben ik op zijn meest recente creatie…. Maar het maakt het schrijven van een blog nog moeilijker… 

Het was orangelover die mijn eerste blogs las en reageerde… en via haar reacties volgde langzaam Zweef en mr Willy. 

In mijn blogs kreeg ik grip op mijn ziekte en mede door de lieve en bijzondere mensen die ik hier ontmoette kreeg ik steun vanuit een hoek die ik niet verwacht had. 

Vol ongeloof kreeg ik ondanks mijn ziekte een nieuwe wereld, nieuwe inzichten, nieuwe relaties en werd ik vol liefde opgenomen in de wolvenroedel. 

Mijn hele leven zeg ik al dat vrienden maken makkelijk is, maar je moet er voor open staan en meegaan in de stroom die op je pad komt. De kaminodo is zo’n stroom met o.a.Timo als stuwende kracht. 

Voor mij betekende het nog meer…. Voor het eerst ging ik openbaar dingen delen die ik nooit wilde delen, ik ging me open stellen en ik kreeg grip op mijn hersenspinsels en geitenpaadjes. Niet alleen hielp ik mezelf, maar ik werd ook gezien…. Gezien op een manier die ik eigenlijk nog steeds niet kan geloven. 

Mijn hele leven was ik bang om gezien te worden en tegelijkertijd wilde ik zo graag gezien worden als een onverwoestbare heldin….

En in de storm van verdriet kwam daar Mr Willy met Superheld Marjolijn…. 

Al mijn onzekerheden en angsten vallen weg en komen samen. Ik word gezien en tegelijkertijd wil ik wegkruipen onder een steen.

En dus zwijg ik in de wolvenroedel over mijn verdriet thuis. De overbelasting van mijn lijf omdat we in 4 dagen 1400km door Nederland rijden voor een maatje voor Nhora. We vinden het maatje in Sam, een prachtig bruin ruintje van 99cm die nog wel iets gaat groeien, hij is pas 2,5. In de auto voeren we goede gesprekken over het leven, de dood, ziek zijn, paarden, hoe we het doen, wat we willen en wat Erna voor ons betekende. 

We zitten op één lijn en zijn het eens over de te maken keuzes en dat voelt goed. 

Maandagmiddag laten we Erna in het bijzijn van onze paardenmeisjes zachtjes inslapen. 

Mijn lieve kleine Ernie…

Ik wilde geen paarden meer, ik zag niet voor me hoe ik dit met mijn ziekte ooit moest bolwerken en over de strijd met zus en de zwaarte van de energie hebben jullie allemaal meegelezen….

Maar in die strijd was ook Ernie…. Net zo ziek als ik…. we keken elkaar lusteloos en tegelijkertijd gelukkig in de ogen. Ze was onze black beauty die bij ons mocht helen. Ze was mijn my little pony die het prinsessenkind in mij weer naar boven haalde met glitters en roze en wel zo erg, dat Gerard naast mij op de bank me aankeek met een blik waar is mijn stoere sterke vrouw gebleven…. En wie is dit kirrende vrouwtje die alles in prinsessenstijl wil… Maar Erna was ons roze prinsesje…. En meer…

Erna knapte langzaam op en samen kregen we steeds een beetje meer energie. We daagden elkaar uit wie er vandaag het snelst was en de verliezer moest achter de ander aanlopen. Letterlijk en figuurlijk. 

Erna liet de zon weer in mijn leven schijnen en weer gezond genoeg liet zij zien dat ze eigenlijk een racende arabier was in shetlanderkostuum. Voor de niet paardenliefhebbers…. Shetlanders zijn eigengerijde kleine snel te dikke pony’s die vooral aan eten denken… arabieren zijn hele snelle ranke paarden die altijd willen lopen… 

Ze liet met niet alleen meer bewegen, ze liet me ook weer lachen en bracht de liefde voor paarden naar een hoger niveau. 

Na de dood van mijn liefste Loes had ik niet gedacht ooit nog zoveel van een paard te gaan houden…. Maar Erna kroop in mijn hart en nam vanaf daar elke cel van mijn lijf over. 

Op de slechte dagen hadden we samen hele gesprekken over het leven door samen zwijgend naast elkaar te staan/zitten en wachtend tot zus en nichtjes met Nhora terugkwamen brachten wij uren samen door. En in die uren leerden we elkaar kennen en wel zo goed, dat we met blind vertrouwen op de goede dagen racend door de wereld gingen… zij voor de wagen en ik erop. 

Het niet kunnen lopen loste ik op door met de auto de pony’s van de wei te halen en al snel werd dit een racespelletje waarin ze bokkend en rennend voor me uit gingen wetende dat in de stal er lekker eten lag. 

Erna was die kutshetlander die mij beet de eerste keer dat ik haar zag…. Erna was koppig en eigenwijs en deed precies waar ze zelf zin in had…. Door Erna ging mijn hart weer open en ging de zon weer in mijn leven schijnen… door Erna kwamen zus en ik weer tot elkaar…

Lieve Erna Sam vult de leegte die jij hemt achtergelaten en ondanks dat hij er pas drie dagen is zijn we al gek op hem, alleen Nhora moet nog een beetje aan hem wennen, ook zij is in de rouw… Maar welke plek hij ook krijgt en neemt…. Jou vergeten gaan we nooit. Dank je wel lieve Erna…. Slaap zacht … en waak over Timo en Martin daarboven…