Atheist of toch niet...

De dood komt nooit alleen leerde ik vroeger en ergens lijkt dat ook wel zo te zijn.... vandaag hadden we de herdenkingsdienst van de tante van Gerard. Ze was de tweelingzus van zijn vader en waar pa al jaren dood was en een herinnering en voor mij alleen maar een verhaal (ik was 6 jaar oud toen hij overleed.... en 35 toen Gerard en ik een relatie kregen.... dus tel uit) . Maar tante leefde voor 2.... vandaag zou ze 97 zijn geworden. Een lang leven waarbij ze tot het laatste de touwtjes in handen had en ook haar kleinkinderen haar laatste woorden liet zeggen in de kerk.

Ze stierf half januari en haar lijf was vergeven aan de wetenschap en dus kwam er een herdenkingsdienst op haar verjaardag. Kwam met  de kerk iets beter uit om het uit te stellen en dan was dit een mooie dag. 

En een mooie dag was het met het zonnige winterweer en na de dienst in de kerk een gezellig hapje en drankje. Tante wist wel hoe je een feestje moest bouwen en het leven heeft ze dan ook uitgebreid gevierd. Ja, ze viel vaak en ook regelmatig hard, maar van vallen leer je opstaan en van opstaan leer je het leven waarderen.

De dienst in de kerk was mooi. Mooier dan ik had verwacht! De geestelijke vader was pas 33 en kwam van oorsprong uit Zuid-Afrika. Hij leerde tante, volgens zijn verhaal, pas een paar maanden geleden kennen, maar ze hadden een bijzondere band ondanks hun meer dan 60 jaar leeftijdsverschil.

de atheïst in mij houdt van de kerken als gebouwen, maar heeft weinig met de herder die volgzame schaapjes wil en al helemaal niets met de schaapjes die onder het motto van geloof elkaar afslachten alsof ze wolven zijn. 

Maar daar zittend en luisterend naar de pastoor (of dominee, of koster, of wat dan ook, ik ben een beetje antikerk opgevoed dus ik weet het op recht niet, voor het gemak hou ik het maar op pastoor) werd mijn eigen geloof aangewakkerd. De pastoor vertelde heel mooi hoe tante geleefd had, omdat ze was aangeraakt door de liefde. En dan niet persé de vurige romantische liefde, maar gewoon de liefde voor het leven en de liefde voor naasten. En dus had ze nergens spijt van, was ze niet bang om te sterven en had ze haar leven geleefd en was het goed zo. Tante paste ongeveer 5x in mij, zeker als je MR Willy's alter ego van mij voor je ziet :P, maar qua pit was ze iedereen de baas. Een kleine statige vrouw van bijna een eeuw oud die haar leven regeerde als een koningin, streng, rechtvaardig en liefdevol. Ik vond haar prachtig. 

En daar in de kerk vandaag waar zij herinnerd werd (en zo goed kende ik haar nou ook weer niet!) overvielen de woorden van de dominee me. En in plaats van dat hij ons als bange schapen voor de duivel een hoek in wilde drijven sprak hij over liefde en verbinding. 

In een tijd waar polarisatie en individualisme hoogtij vieren vond ik zijn woorden een verademing. Ze gaven licht en troost op deze beladen dag. Want ookal kende ik tante niet zo goed en was ze geen onderdeel van ons dagelijkse leven, met haar stierf een generatie en het laatste stukje van mijn schoonvader die, ook al kende ik hem niet..., wel van grote invloed is geweest op en in het leven van Gerard en dus ook onze relatie. 

Het was mooi, warm en zacht.

Na afloop sprak ik de pastoor aan op zijn mooie woorden, mijn niet geloof vanwege al het geweld, mijn wel geloof omdat ik het mooi vind om te geloven dat het leven hier niet eindigt. 

Ik blijf een atheist, maar vandaag zag ik een stukje geloof dat ik graag meeneem in mijn hart... als is het alleen maar te geloven dat de dierbaren die de afgelopen weken om mij heen zijn verdwenen daarboven samen komen en verder leven. Verder leven doen ze sowieso in onze harten en zolang er liefde is, is er hoop en is er geloof.... 

Ondanks het vele verdriet en het afscheid van dierbaren was vandaag letterlijk en figuurlijk een dag met een gouden randje. Waarschijnlijk ook door het besef dat ook mijn leven goed is. Ik hoop echt nog heel wat jaren/decennia op deze aardbol rond te mogen lopen, maar als ik sterf, dan heb ik alles uit het leven gehaald wat er in zit. Ik hem mogen delen en geven. ik heb lief mogen hebben, ik heb liefde mogen ontvangen... en dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait in de wereld. Het gaat niet over meer meer meer... het gaat over liefde. Zolang je liefde mag kennen in je leven kan je de liefde ook doorgeven en kan je vredig sterven.

Een gevoel van dankbaarheid vervult mij al sinds vanmiddag en ik schrijf dit, omdat ik dit gevoel wil vasthouden en als ik het kwijt raak wil ik het weer op kunnen halen.

De kerk was vanmiddag vol atheïsten. maar tegelijkertijd vol liefde, respect en licht. IK gun de maatschappij, de wereld, de mensen hier, de dierbaren in mijn leven, maar vooral mezelf veel meer van dit gevoel. 

Ik hoop dat ik het vast kan houden, maar eerlijk gezegd... deze atheïst gelooft dat dat kan, als je er maar voor open staat. 

Geen plaatje of foto vandaag.... want ik zie alleen maar een niet bestaand hilarische plaatjes van mr Willy voor me waarin ik met god in discussie ben of hij bestaat of niet en als hij dan bestaat waarom er zoveel oorlog en geweld is in deze wereld en waarom die ook zo vaak gaan over geloof en dat ik niet in een duivel geloof, maar wel in leven na de dood en dus ergens ook in een god. Misschien zweeft er ook nog ergens wel een engeltje voorbij.