cirkel des levens

Ik voel dat ik wat wil schrijven, het was een bizarre week.... en terwijl ik de blogpagina open en de titel moet schrijven kan ik alleen maar denken aan de The circle of live van de Lion King.... Prachtige film, maar ik kijk hem niet graag....toen hij uitkwam ging ik met vriendin naar de film.... zij heeft echt de hele film gelachen (en terecht) en ik de hele film gehuild en dat was ook terecht.... elke keer als ik bij was gekomen van het huilen en kon lachen gebeurde er weer iets zieligs... maar eigenlijk voelde ik me zelf net Simba... vader dood en ik voelde me niets waard. Terwijl ik dit schrijf voel ik de pijn die ik in de bioscoop voelde... zoveel verscheurd verdriet om verlies en eenzaamheid en de angst dat het nooit goed zou komen.... ik voel me trots.... het is goed gekomen... ik ben gelukkig en tevreden... 

neemt niet weg dat het een zware week was... Veel gewerkt het was druk met een calamiteit die wel heerlijk was om goed op te lossen.... maar het was ook verdrietig... Zweef heeft geen goed nieuws en dat vindt ik triest. Nito is afscheid aan het nemen en de Kamanido gaat niet door omdat iedereen ziek zwak of misselijk is.... ergens ben ik blij, want was bang dat ik weer moest afzeggen omdat mijn bacteriële infectie steeds terug komt.... sinds maandag van de antibiotica af.... en gisteravond kwamen de bultjes weer.... morgen dus weer naar de huisarts.  Vandaag mocht ik al terecht, maar ik had een begrafenis... ook al zo'n kankerverhaal.....

De moeder van een goede vriend is overleden.... ongeveer 25 jaar geleden werd de vriend ziek, lymfeklierkanker... milde vorm, goede overlevingskansen en er snel bij... hij was nog niet beter verklaard om mams kreeg borstkanker.... zij was nog niet beter verklaard of de lymfeklierkanker kwam terug, agressief en heftig... ik kon het niet aan, ik werd door zijn verdriet zo erg getriggerd in mijn eigen verdriet en ik was bang om dan om te vallen, dus oprecht en eerlijk zei ik dat ik het niet aan kon en hij mij ook niet kon helpen... onze wegen scheidden zich, maar het lot bepaald... dus op een dag moest ik voor het werk grond aankopen van de gemeente.... en daar was hij weer.... zonder wrok of rancune kwamen we weer in elkaars leven en nu was er wel tijd en ruimte voor het verdriet, maar ook voor de mooie herinneringen die we ook hadden. Langzaam bouwden we onze vriendschap weer op en inmiddels durf ik te stellen dat hij vriend voor het leven is.... hoewel ik niet denk dat het leven nog lang duurt. Door de bijwerkingen van de kanker en de behandelingen leeft hij al jaren in het lijf van een hoogbejaarde terwijl zijn geest net 47 lentes jong is. 

Inmiddels zijn we al weer ruim 10 jaar vrienden voor het leven en kende ik zijn ouders ook redelijk. Niet goed, maar we hadden wel een bijzondere band. Zonder woorden wisten we van elkaar dat we de waarde van het leven kenden en dus nam ik op gevoel vandaag een wildboeket mee in wintertinten.... kleurrijk, levenslustig en ingetogen tegelijk. ik durfde niet te vragen of het goed was.... maar mijn boeket paste perfect bij de rest van de bloemen en pa was helemaal blij met de intuïtief gekozen bloemen. 

Vreemd om een bijzondere band te hebben met een familie die je nauwelijks kent en toch door de verhalen over en weer ken je elkaar al deccenia en vallen alle belemmeringen weg op zo'n dag. Je praat alsof je elkaar al een leven kent en eigenlijk is dat ook zo. 

Het was een prachtige dienst. Informeel, kleurrijk en proostend op het leven namen we afscheid. Het verdriet bij mijn vriend is groot.... zijn moedertje was zijn alles, ze kenden elkaar door en door... wisten hoe het was om vechtend in het ziekenhuis te liggen en om aan de zijlijn toe te kijken hoe de ander aan het vechten was. 

Vriend en zijn moedertjes zijn grote voorbeelden voor mij. IK haal kracht uit hun vechtlust. De kanker kreeg ze niet klein, maar uiteindelijk toch wel. Vriend kocht na zijn afkeuring eindelijk zijn droomhuisje met een stuk grond. Het schiet niet op daar, alles kost veel tijd, maar hij deed en leefde het leven waar hij altijd van droomde. Net als bij mij duurt alles een eeuwigheid, maar hij gaat door en leeft. Hoe moeilijk het ook is om op te staan.... hij staat op en zorgt voor zijn beestjes. Elke dag belde hij met moedertje of zij met hem.... hij mist haar... ik voel zijn verdriet. Ik weet je moet er door heen, ik weet het komt goed, maar ik zei ook, ik ga naar zijn verjaardag, dit is de laatste die hij viert.... Hij is er nog, hij leeft, maar hij is ook gebroken. Zijn vechtershart is leeg, hij kan niet meer.... zijn bejaarde lijf lijdt en zijn geest is gebroken door de vele vrienden die hij al aan en door kanker verloor. En toch... toch is hij een voorbeeld van doorgaan en genieten... want in de cirkel van het leven vliegt de tijd voorbij.... en je kan maar beter genieten van wat wel kan dan wat niet kan. Zijn moeder leedt, er was onzichtbaar leed, maar toch had ze de kunst om licht door het leven te gaan.... of in ieder geval het te doen lijken dat het leven licht was. 

Ik ben ook verdrietig, omdat mijn lieve Ernie echt heel ziek is.... we hopen op een wonder, gaan nog een paar dingen proberen, maar de kans is klein dat ze er bovenop komt... ik hoop het.... Ze beet me toen ik haar voor het eerst zag.... ik wilde me niet meer hechten aan een pony. Ernie was de pony voor mijn zus.... ik kocht Nhoortje, het was liefde op het eerste gezicht.... maar in de praktijk (begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds stapelgek op mijn Nhoortje!) was het ernie die me het plezier in paarden weer terug gaf. Nhora is braaf, die luisterd goed en is op je pinken te sturen. Erna kijkt naar me en besluit wie er die dag de baas is en de meeste energie heeft.... en als ik dat niet ben... dan moet ik met de auto achter haar aan omdat ze vrolijk voor me uitholt. Voor de wagen is ze niet de brave slome shetlander, maar blijkt ze een temperamentvolle arabier te zijn vermomd als shetlander. En de arabier in haar maakte mij weer aan het lachen... zorgde ervoor dat ik weer actief werd met de pony's en dat beetje bij beetje mijn conditie beter wordt. Je kan je lot niet ontlopen en Erna moest bij ons komen en moest op ons pad komen... ik wil niet dat ze bij ons weggaat... .maar misschien is zij wel een ziel die anderen er bovenop helpt... ooit in een zware periode in ons leven vonden zus en ik een kitten langs de kant van de weg in de middle of nowhere... Ik zei altijd dat Nessy uit de hemel was gevallen om ons vreugde te brengen. Toen we het weer op eigen kracht konden kreeg Nessy met slechts twee jaar oud kattenaids en in 6 weken was onze krachtige gezonde stalkat een klein zielig hoopje dat we lieten inslapen. Met ernie lijkt iets vergelijkbaars te gebeuren. ze heeft nu zoveel pijn, we willen gewoon niet dat ze pijn heeft... maar we willen haar ook niet van het leven beroven. We gunnen haar gewoon een mooi leven en als een paard zijn hoefjes het niet meer doen... dan is het gewoon heel veel pijn en niet meer leven... en dan zou ik willen dat ik met haar kon praten om te vragen wat zij wil.... wat ik voor haar kan doen zodat ik haar wensen volg.... maar helaas die vertaalmachine bestaat nog  niet en dus staan wij de komende weken voor de lastige keuze om over leven en dood te beslissen.... een leven dat wij zo graag zien en zo dankbaar voor zijn. Ernie heeft me in de korte tijd zoveel gegeven.... en ze heeft mij , zus en nichtje dichter bij elkaar gebracht. ... Met vallen en opstaan, dat wel.... maar misschien kunnen we het nu wel weer alleen.... maar dat betekend niet dat we het willen....

Een ding is zeker in het leven en dat is dat je doodt gaat.... de cirkel van het leven.... ik ben verdrietig en dat mag... maar ik mag ook blij zijn en genieten en dat doe ik ook.... want uiteindelijk vind ik het leven toch vooral iets heel kostbaars....