cadeautjes
Vandaag is mijn verjaardag.... 49 lentes jong ben ik geworden en voor het eerst vier ik het niet echt. Niet helemaal waar.... 12 jaar geleden hadden we 3 weken eerder een megahousewarming waar we de meeste al gezien hadden dus toen vierden we het wel, maar een beetje half en 9 jaar geleden zijn we getrouwd en hoewel men dacht dat ze voor mijn verjaardag kwamen kwamen ze op onze bruiloft.
Dit jaar had ik er gewoon geen zin in. Hele winter met huidproblemen gekampt en de splitsing op mijn werk heeft toch heel veel energie gekost om maar niet te spreken van de zieke Erna, haar overlijden en de zoektocht naar Sam. Daarnaast kwam er wel mentale rust door de afronding van het schadefonds, maar liggen er nog behoorlijk wat fysieke klussen te wachten.
Omdat helemaal niet vieren toch een beetje gek was de directe familie uitgenodigd... ergens gelukkig is de helft op vakantie.... want we zijn vanavond toch gewoon met 12 man.... dat waren er anders 25 geweest.... als echt iedereen was gekomen.... (dit zijn alleen ouders, broer, zussen en neefjes en nichtjes van mij en Gerard) dus eigenlijk wel lekker dat de helft niet kon.... natuurlijk heb ik boodschappen gedaan alsof iedereen er is. We gaan lekker BBQen met zelfgemaakte salades, kruidenboter en veel vegahapjes. Heerlijk!
Vrijdag kreeg ik nog een leuk cadeautje in het ziekenhuis..... ik bedoel het sarcastisch, maar de artsen zeggen dat er wonderen gaan gebeuren....
Sinds 2021 heb ik op hoge glijdende schaal conditieverlies en steeds meer verzuring in mijn spieren. Daarna kwam diagnose CLL in 2022 dus ik weidde deze klachten grotendeels aan de CLL. De verzuring van de spieren komt volgens de hematoloog niet door de CLL, Ai zegt dat het een combinatie van factoren is, ik weet het niet, ik ben geen arts, wat ik wel weet is dat ik elke dag pijn heb... en vooral geen conditie 😪😪😪.
Bij het laatste bezoek aan de hematoloog betwiste ze wederom dat de spierpijn niet door de CLL kwam en mogelijk met mijn overgewicht te maken heeft, toen ter sprake kwam dat ik ook snurkte stuurde ze me meteen door naar haar collega's van de longafdeling en kreeg ik een slaaponderzoek. Afgelopen vrijdag kreeg ik de uitslag....
Ernstige slaapapneu en ik mag minstens 2 maanden niet autorijden. Dat laatste vind ik dus verschrikkelijk! Dit betekend mijn vrijheid kwijt en dat ik bij iedereen moet aankloppen voor hulp om ergens te komen. Er stonden nog wel wat leuke bezoekjes gepland in Limburg, Drenthe en natuurlijk de aankomende Kamanido. Gerard wil mij op zich wel rijden, maar die wordt niet gelukkig van al die sociale bijeenkomsten... dus we voelen ons daardoor beide behoorlijk beperkt.
Als ik de specialisten moet geloven, gaat het slaapapparaat mij ongelofelijk goed helpen en voel ik me over drie maanden een ander mens....
Ai zegt: 1-7 dagen geen schouder/nekklachten meer en geen hoofdpijn meer. 2-4 weken geen spierpijn meer en na 1-3 maanden geen vermoeidheid meer.....
Ik ben benieuwd..... straks blijkt dat ik helemaal geen klachten van de CLL heb, is die toevallig ontdekt maar had ik gewoon vier jaar geleden voor de slaapapneu behandeld moeten worden....
Ik kan gewoon niet geloven dat ik over drie maanden mijn energie weer terug heb.... het zullen spannende tijden zijn...
Wat ik wel als positief ervaar.... hoewel er kan dan ook weer hele andere dingen achter zitten.... maar 43% van de apneu komt voort uit beperkingen in de hersenactiviteit.... en dus niet door het bekende overgewicht.... dat vind ik fijn, omdat ik me altijd zo veroordeeld voel over het overgewicht (overigens niet in mijn dagelijkse leven, maar wel in het ziekenhuis!) nu blijkt dat mijn overgewicht misschien zelfs gewoon komt door de centrale slaapapneu....
Ik ben benieuwd wat de komende maanden mij gaat brengen.... de praktische zaken lossen we wel op. Ik durf nog niet te dromen van weer meer energie.... dat zou me toch een cadeau zijn.... terwijl ik dit schrijf moet ik bijna huilen bij de gedachte dat ik minder pijn en meer energie ga krijgen.... ik durf niet te veel te hopen, want dan kan het alleen maar meevallen....
Wordt vervolgt... ik ga feestje vieren ❤️
ps, de foto is oud... maar toen had ik nog energie voor 100
8 reacties
Lieve Jojo,
Ik hoop dat deze verjaardag het begin mag zijn van een hoofdstuk waarin je niet ineens een ander mens hoeft te worden, maar waarin je beetje bij beetje terugvindt wat je al zo lang kwijt bent: energie, lucht, kracht en vrijheid.
En als de artsen deze keer gelijk krijgen, dan is het mooiste cadeau misschien niet dat je 49 bent geworden, maar dat je leven op je vijftigste zomaar opnieuw zou kunnen beginnen.
Van harte gefeliciteerd. ❤️
De Sleutel van de Sluimerberg
Er was eens een vrouw die al jaren een zware rugzak droeg. Niet omdat iemand haar had gevraagd die te dragen. Niet omdat ze bijzonder sterk wilde zijn.
Ze was er op een dag gewoon mee wakker geworden. Iedere dag legde ze dezelfde weg af. Ze zorgde voor anderen, werkte hard, lachte, maakte plannen, verzorgde dieren, hielp vrienden en bakte taarten voor verjaardagen.
Maar na elke stap leek de rugzak een beetje zwaarder te worden.
Mensen keken haar soms aan en zeiden:
"Je moet wat meer bewegen."
"Je moet wat afvallen."
"Je wordt ook een dagje ouder."
Ze glimlachte dan maar. Want hoe leg je iemand uit hoe moe je bent, als je zelf niet eens begrijpt waar die moeheid vandaan komt?
Op een dag kwam ze bij een oude wijze die diep in de Sluimerberg woonde.
Hij gaf haar geen drankje. Geen wonderkruid. Geen spreuk.
Alleen een kleine zilveren sleutel.
"Waar past die op?" vroeg ze.
"Dat weet niemand," glimlachte de oude man.
"Sommige mensen ontdekken er een schatkist mee. Anderen openen er alleen een klein luikje mee. Maar één ding weet ik zeker, de deur waar deze sleutel op past, is al heel lang dicht."
Ze stopte de sleutel in haar zak.
Onderweg bleef alles hetzelfde. De rugzak voelde nog zwaar. De heuvels waren nog steil.
Ze begon zelfs te twijfelen. Misschien was het gewoon een gewone sleutel. Misschien hoorde hij nergens bij.
Maar diep in de berg hoorde ze een geluid, heel zachtjes, alsof ergens een oud slot voorzichtig begon te bewegen.
Niet open. Nog niet. Alleen een eerste klik.
Maar soms is juist die eerste klik het mooiste verjaardagscadeau dat een mens kan krijgen.
Prachtig weer!!!
Van harte gefeliciteerd jonge blom🥳 kun je niet met iemand meerijden naar de kamanido?
Ik denk dat ik wel wat kan regelen met Gerard hoor!
Lieve Marjolijn,
Dubbel gefeliciteert misschien? Eén keer vanwege het feit dat je 49 kaarsjes hebt branden op je verjaardagstaart en één keer omdat je kan hopen van veel klachten af te komen. Als jij niet naar de Kamanido kan komen, kom ik gewoon een keer naar Almere. Ik wil jouw beestenboel wel een keer komen bekijken. Ik ga je appen.
Liefs, Monique
Ik denk dat ik gewoon wat met Gerard kan regelen, maar sowieso ben je welkom!!!
Ik hoop heel erg voor je dat de behandeling helpt de diverse klachten te verminderen. Bij mijn vader is de energie weer toegenomen. Niet zoals het was, maar wel beter. Dus het kan wel.
Fijne verjaardag, lieve Marjolijn. 🥳
Hartelijk gefeliciteerd! En wat een prachtige foto van je! Nu zou het toch wel een fijn cadeau zijn als je van een aantal vervelende zaken af kunt komen! Ik duim ervoor!