Hoera ik heb een paard en 1000 andere dieren: de gewone muurwesp
Ben je lekker je eitjes aan het afzetten en keihard aan het werk om de holletjes dicht te metselen wordt er ineens in je oor getoeterd.... Kijk nauw... wat een bijzonder beest.... en typerend hoog vrouwenstemmetje met een flink Amsterdams accent heeft mijn holletjes gespot. Een wat zwaardere stem bemoeit zich er ook mee en zegt dat ik geen bij ben, maar een wesp.... duhhh wat zou ik anders zijn.
Jullie mensen hebben een hekel aan wespen, maar dat is zo volledig onterecht! We zijn met meer dan 1000 soorten in Nederland vertegenwoordig (sluipwespen meetellend gaan we zelfs richting de 5000 soorten....) en alleen mijn neven de gewone wesp en de Duitse wesp zijn vervelend en agressief naar mensen. De meeste van mijn soorten doen jullie helemaal niets, sterker nog heel veel soorten, waaronder ik, leven gewoon lekker solitair ons leventje.
Nou ja rustig... op die gillende tweepotigen daargelaten dan.....
De tuin in de Eppostraat, daar ben ik zeer over te spreken. Met deze droogte is het moeilijk om water, rupjes en fatsoenlijke klei te vinden voor mijn kinderen, maar in de Eppostraat vind alles. Ik zet mijn eitjes af in holtes, het liefst in stenig materiaal, maar bij gebrek aan beter voldoet riet of ander plantmateriaal ook. De bijenstenen die ik tegenkwam aan de Eppostraat, zijn perfect. Lekker glad van binnen, voldoende diep en van alles wat ik verder nodig heb meer dan genoeg op korte afstand.
Toen ik bij de vijver water ging drinken, zat ik nog te mopperen over mijn tuutende oren door dat gillende keukenwijf. Eén van de kleine kikkertjes hoorde mij vloeken en vertelde dat opa kikker altijd verteld over die tweepotigen... Opa was gelukkig niet in de buurt, want die lust wel een muurwespje, maar deze kikker was nog zo klein, die zou mij nooit te pakken krijgen. Het was al een wijs mannetje dat kleine kikkertje, maar blijkbaar zit hij graag in de buurt van Opa kikker te luisteren naar alle bijzondere verhalen.
We raakten aan de praat en dat kleine kikkertje wist me wel te vertellen waarom deze tuin zo'n eldorado is terwijl op de meeste plekken alles gort en gort droog is.
Het schijnt dat Jojo zelf niet meer douched, zodat ze met deze droogte wel water bespaart, maar deze dan vervolgens geeft aan alle dorstige plantjes in de tuin. Eerlijk gezegd veranderd mijn beeld van die schreeuwlelijk hierdoor wel, want wat waar is waar, de bloemetjes in deze tuin geven nog heerlijk nectar en er zijn ook heel veel babyrupsjes te vinden. Die babyrupsjes zijn belangrijk, want die metsel ik in bij mijn eigen kindjes zodat ze wat te eten hebben als ze uit hun eitje komen. Het schijnt dat zij er voor gezorgd heeft, dat die bijenstenen ingemetseld werden, hoewel Gerard (dat is die zware stem) het ook heel leuk vind om dit soort natuurinclusieve maatregelen te nemen.
Dat kleine kikkertje wist ook nog te vertellen, dat Jojo (zo schijnt die schreeuwerd te heten) heel dol is op wespen. Ze heeft regelmatig een wespennest in de tuin of op stal en als ze lief zijn mogen ze gewoon blijven zitten. Zo schijnt er boven de kraan in het kippenhok een wespennest in de open ruimte tussen de binnen en buitenwand van de stal te nestelen. Ze denkt zelf dat het de Saksische wesp is, maar in ieder geval kan ze gewoon overal komen zonder dat ze aangevallen wordt en daarom mag het nest gewoon blijven zitten. Ook al komt ze meerdere keren per dag binnen één meter van het nest.... ze doen gewoon niks. Dat is dan toch wel weer lief.
Toen ik weer terug was aan het metselen in de bijensteen hoorde ik haar wel vertellen dat ze ooit een keer een wespennest verdelgt had... maar dat kwam omdat ze van de wespen niet eens haar fiets uit haar eigen schuur mocht halen zonder meteen een heel peloton verdedigers achter zich aan te krijgen. Stiekem moest ik daar dan wel een beetje om lachen.... ik zag ook zo'n grote vrouw een schuur uitrennen met een paar van die kleine wespjes achter zich aan. Het schijnt dat Mr Willy daar altijd hilarische spotprenten van maakt... Maar ik ben ergens ook wel blij met de verdelging, want die agressieve neven van mij, die maakt het niet uit wat ze voor hun kaken krijgen, dus die eten ook gewoon mijn lieve kindjes op.... dus geef mij maar gewoon mijn lieve familieleden.
En als jullie dan toch dit verhaal uitgelezen hebben... Wij wespen zijn heel nuttig en hoewel ik me kan voorstellen dat jullie ons allemaal op elkaar vinden lijken... .(dat vind ik immers ook van jullie tweepotigen) ... we zijn niet allemaal hetzelfde en de meeste van ons doen helemaal niets, terwijl we wel heel nuttig zijn. Dus wees niet te snel bang, maar kijk eerst eens of we echt een Duitse of gewone wesp zijn, voordat je onze nesten verdelgd of ons neerslaat uit angst.
ps, Jojo schijnt nogal fan te zijn van de Franse veldwesp... die komt ook steeds in haar tuin... maar als je mij nou ziet in de banner... elegant en strak... of je ziet die gekke lange poten van mijn Franse neef.... wie zie je dan liever....
4 reacties
U vraagt, wij draaien
Waar is de ik lig dubbel like knop 😂😂🤣🤣❤️❤️
PS. En toch weer prachtig geschreven, trouwens
Zoals beloofd
De Kleine Wesp
Er was eens een kleine muurwesp die geboren werd op een plek waar je beter niet geboren kon worden.
Het was geen warm nest waar iedereen gezellig tegen elkaar aankroop en moeder iedere avond vertelde hoeveel ze van haar kinderen hield. Wespen doen trouwens sowieso niet zo aan dat sentimentele gedoe. Maar zelfs naar wespennormen was het er beroerd. Haar vader had ze nooit gekend, haar moeder had het altijd druk en haar familie bestond voornamelijk uit chagrijnige neven die vonden dat alles wat kleiner was dan zijzelf opgegeten kon worden.
Dus vloog ze op een ochtend weg. "Ik zoek wel ergens een betere wereld," zei ze.
Dat zeggen mensen ook weleens. Meestal komen ze dan bedrogen uit.
Ze vloog over weilanden, steden, snelwegen en Vinexwijken. Ze zag tuinen waarin geen bloem meer stond omdat tegels veel gemakkelijker zijn in het onderhoud. Ze zag keurige gazons waar ieder madeliefje onmiddellijk werd vermoord. En overal stonden tweepotigen met spuitbussen waarop afbeeldingen van insecten stonden met een rood kruis erdoorheen.
De kleine wesp begon langzaam te vermoeden dat de mens zichzelf tot eigenaar van de aarde had uitgeroepen.
Niemand wist precies wanneer dat gebeurd was. Waarschijnlijk tijdens een vergadering waar de rest van de dieren niet voor uitgenodigd was.
Ze vloog verder. Tot ze op een warme zomerdag ergens in Nederland boven een tuin kwam waar iets vreemds aan de hand was.
Er waren bloemen. Veel bloemen. Er was water. Er waren rupsen.
Er zaten kikkers bij een vijver en in een muur zaten prachtige kleine holletjes.
De wesp landde verbaasd. "Hemeltje," fluisterde ze. "Ik ben dood."
"Nee hoor," zei een klein kikkertje. "Dit is gewoon de Eppostraat."
Toen klonk plotseling een hoge stem. "Kijk nou! Wat een bijzonder beest!"
De wesp schrok zich een ongeluk. "Zie je wel," mompelde ze. "Daar hebben we de mens weer."
Maar de vrouw sloeg haar niet dood. Ze pakte geen spuitbus. Ze begon alleen maar enthousiast naar haar te kijken.
De kleine kikker vertelde dat de vrouw Jojo heette. Dat ze tijdens de droogte haar planten water gaf, dat wespen bij haar mochten wonen zolang ze zich een beetje gedroegen en dat er zelfs speciale stenen met holletjes waren gemetseld voor insecten zoals zij.
"Speciaal voor ons?"
"Jazeker."
De kleine wesp moest daar even van bijkomen.
Na haar halve leven te hebben rondgevlogen in een wereld waar mensen haar soort meestal begroetten met AAAAAH EEN WESP!, bleek er dus ergens een vrouw te bestaan die een huis voor haar had laten inmetselen.
Ze koos het mooiste holletje.
Niet veel later ontmoette ze een andere muurwesp. Hij was niet bijzonder knap. Zijn linkervleugel stond een beetje scheef en hij had onderweg een stuk van een voelspriet verloren.
Maar hij kon prachtig zoemen.
En belangrijker: hij keek naar haar alsof zij geen vervelend insect was dat onmiddellijk doodgeslagen moest worden.
Dat was nieuw.
Ze werden verliefd.Voor zover wespen dat doen natuurlijk. Ik heb het geprobeerd op te zoeken, maar biologen verpesten zulke verhalen altijd met woorden als voortplantingsgedrag.
Dus houden we het gewoon op liefde. Ze kregen een heleboel kleine wespjes. Voor ieder kind werd zorgvuldig een kamertje gemetseld, met een paar lekkere rupsen als lunchpakket voor later.
En op kerstavond — want ieder behoorlijk sprookje verdient een kerstavond, zelfs wanneer het biologisch nergens op slaat — zat Jojo binnen bij het raam.
Buiten lag geen sneeuw. De muurwesp sliep waarschijnlijk ergens. De kikkers trouwens ook.
Eigenlijk gebeurde er helemaal niets. Maar misschien was dát juist het kerstwonder.
Dat ergens in een wereld waarin iedereen voortdurend bezig is zijn eigen kleine stukje grond te verdedigen, één tuin bestond waar ook plaats was voor iets waar andere mensen bang voor waren.
Een kikker. Een rups.
Een wesp. Zelfs eentje met een slechte jeugd en een halve voelspriet.
En als ze niet gestorven zijn, leven ze daar nog. Al is dat bij wespen natuurlijk een vrij riskante slotzin.
Maar hun kinderen wonen er misschien nog altijd.
In een klein gaatje in een steen. In de tuin van Jojo.
Waar blijkbaar niet eerst gevraagd wordt of je mooi, nuttig of geliefd bent voordat je een plekje krijgt.
Je hoeft er alleen maar te landen.