Je wordt nooit meer zoals je was!

Zondag 1 februari 2026

Met deze zin had de gynaecoloog-oncoloog beter zijn gesprek kunnen beginnen. Waar ik toen nog dacht dat ik na de operatie en een paar maanden van herstel weer de oude zou worden. In ieder geval na een jaar weer een heel mens zou zijn. Weet ik nu dat dat nooit meer zal gaan gebeuren. Wat een deceptie. Het gaat de laatste weken lichamelijk juist slechter dan voorheen, wat mentaal weer een weerslag op mij heeft en waardoor ik helemaal instortte. "De zin van het leven is tot een nul punt gedaald." vulde ik in op de last meter van het ziekenhuis. Ik.. die elke open dienst invulde, altijd op kwam draven, altijd in de weer was, genoot van het leven, altijd vrolijk en opgewekt, zich nog 40 voelde, stortte volledig in toen ik merkte dat een jaar na dato ik me nog voel als een tachtig jarige die elke dag rekening moet houden met hoe je je energie verdeeld. Ik kon nergens meer blij om zijn. Niet met het feit dat ik oma werd of dat mijn zoon al een half jaar clean is. Dat zou immers niets veranderen aan hoe ik mezelf voel. En dan zit je ineens thuis met een lichaam dat niet meer doet wat je wil, maar ook met een hoofd die daar nog niet aan toegeven wil. Ik heb lang gehoopt, mijn oude ik terug te vinden, wat natuurlijk niet lukt. Het was/is een struggel om me erbij neer te leggen hoe de situatie nu is. Tevreden zijn.. die fase, daar ben ik naar toe aan het werken. De situatie zoals die nu is begint langzaam neer te dalen in.. acceptatie. En ja ..oma zijn van mijn kleinzoon is echt een mooi lichtpuntje in mijn leven en ook ben ik trots op mijn zoon die vandaag 7 maanden clean is. Dat geeft het leven weer glans.🌞