En dan is het ineens klaar.

Zondag 2 maart 2025.

En dan is het ineens klaar... het verhaal kanker. Je bent kankervrij verklaard, maar zo voelt het niet. Je voelt nog steeds de pijn van de operatiewonden en je hoofd staat ook nog in een heel andere modus. De... overlevingsmodus, de "dit ga ik ff doen" modus,  de "niet klein te krijgen" modus,  de "go for it" modus. De omschakeling van ziek naar gezond gaat niet zo snel en gemakkelijk als men denkt. Natuurlijk ben ik superblij!! Alleen voelt het nog even niet zo. Ook de angst dat het terug komt en die kans is best gering, maakt het, dat ik nog niet echt blij durf te zijn en daarom de vervolg controles spannend blijf vinden. Wel fijn dat je nu voorzichtig naar de toekomst durft te kijken. Dat je uit die " Ik word geleefd bubbel" kunt gaan kruipen. Maar als ik hier verhalen lees dan denk ik, wat zit ik te zeuren,  wat ik heb is niks vergeleken met hen. Maar aan de andere kant denk ik. Het is ook kanker. Die aan mij een flinke knak heeft uitgedeeld, waar ook ík, mee verder moet leven. Ik kan er goed over praten.  Maak er zelfs grapjes over, om het minder beladen te maken. Maar diep van binnen ben ik geregeld intens verdrietig over wat mij is overkomen. Ik merk dat mensen terughoudend zijn om er naar te vragen, omdat het toch op een " aparte plek zit." Ik probeer door er luchtig over te praten, het wat uit die taboesfeer te halen...Zo weer ff mijn tranen later stromen. Klaar voor een nieuwe dag.