Zo. De eerste maand kanker zit erop

Niet iets wat ooit in m’n agenda stond,
maar blijkbaar stond het er toch.

Hoe het gaat?
Lichamelijk verrassend oké.
Mentaal… alles tegelijk.
Heldere dagen, rare gedachten, humor als noodrem.
Dus eigenlijk gewoon: mens.

Ik merk dat mensen willen weten hoe het écht gaat.
En ik merk ook dat dat antwoord per dag verschilt.
Soms per uur. Soms per zin.

Dus ik ga dit opschrijven.
Wekelijks.
Niet om iets uit te leggen.
Niet om dapper te zijn.
Maar om het niet allemaal in m’n hoofd te laten rondzingen.

Geen groot verhaal.
Geen zieligheid.
Geen heldenrol.
Gewoon wat er gebeurt. Wat blijft hangen. Wat verschuift.

Voor wie wil meelezen.
Voor wie nieuwsgierig is.
Voor wie ooit denkt: hoe is dit eigenlijk, kanker hebben terwijl het leven gewoon doorgaat?

Week 1:
Voor de chemo deden Mundus en ik nog één ding.
De toren in Breda op.
Niet symbolisch bedoeld. Gewoon omdat het kon.

Daarna tot diep in de nacht in een kroeg gezeten.
Bier. Tranen. Stiltes.
Samen janken zonder iets te hoeven oplossen.
Zo’n avond die je niet afrondt, maar wel meeneemt.

En toen begon het.

Kanker voelt niet zoals ik dacht.
Geen groot drama. Geen filmische vertraging.
Gewoon: opstaan, douchen, eten, ziekenhuis, weer naar huis.
Het leven gaat door. Alleen met een bijsluiter.

Lichamelijk gaat het verrassend goed.
Ik eet. Ik slaap. Ik heb energie.
Dat voelt soms bijna verdacht,
maar blijkbaar mag het ook gewoon meevallen.

In m’n hoofd is het drukker.
Niet paniek. Meer… aanwezigheid.
Kanker loopt de hele dag een beetje met je mee.
In losse gedachten.
In plannen die ineens zachter klinken.
In momenten waarop je denkt: oh ja, dit ook nog.

Mensen reageren lief. Voorzichtig. Soms wat ongemakkelijk.
Alsof ik ineens breekbaar ben.

Spoiler: dat valt mee.
Ik ben ziek, niet verdwenen.

En ergens tussendoor, in het Amphia,
merkte ik dat ik ook nog gewoon kan kijken.
Zoals naar een arts die z’n werk net iets te goed deed.
Altijd prettig om te weten dat niet alles uitvalt.

Ik ga dit blijven opschrijven.
Niet om iets te verklaren.
Niet om dapper te zijn.
Maar om het uit m’n hoofd te houden.

Dit was week 1.
Geen conclusie. Nog geen les.

Stay tuned, ik ook.
❤️
Lex